Φιλιώ Ροτσίδου, «Λείπεις»

 Νιώθω άρρωστη...
άλλη μια μέρα δεν λέει να περάσει μακριά σου...
Όλα μου φταίνε,
όλα με ενοχλούν
θέλω τα μάτια μου να κλείσω
να μην βλέπω κανένα...
Πονάω παντού,

Φιλιώ Ροτσίδου, «Περιμέναμε…»

περιμέναμε ματαίως…
οι αγάπες δεν ήρθανε…
τα τρένα φύγανε..τα λουλούδια στη γλάστρα σάπισαν και ξεράθηκαν..
Τι γύρευες θυμάσαι;
Τα ονείρατα έγιναν σύννεφα ανεμελιάς…τελείως άπιαστα κι αυτά…
Τι βαρύ τίμημα να ζει κανείς στο κόσμο του…!
Δεν βοηθά η φαντασία.. Το γαλάζιο πουκάμισο είναι ο μάρτυρας της απουσίας

Φιλιώ Ροτσίδου, «Ξέσπασμα»

…που έφταιξα τελικά δεν είχα καταλάβει… ένα καρφί μου κάρφωσαν στην παλάμη κι αυτό πριν από αιώνες… βράδιαζε κι εγώ ξημέρωνα την μοίρα μου… στεκόμουν μαγεμένος λες και όλα γύρω μου υπήρχαν μόνο σαν αφηρημένη έννοια… ξαφνικά οι δρόμοι φωτίστηκαν… η θλίψη μου έκλαιγε με λυγμούς την αιώνια ερήμωση… κι ο απολογισμός του ποιητή με βρήκε σ’ ένα φέρετρο πεταμένο όπως-όπως… ούτε τα σκυλιά δεν άντεχαν να πλησιάσουν την σαπίλα μου…ένα πουλί πέταξε ειρωνικά πάνω απ’ το κεφάλι μου δίνοντάς μου την αίσθηση πως ακόμη κι αυτό περιγελούσε την

Φιλιώ Ροτσίδου, «Τετέλεστε…»

Αυτή η ησυχία μύριζε μπαρούτι… πολέμου τύμπανα ηχούσαν από μακριά… κι όμως… η ησυχία μου τρυπούσε τ΄ αυτιά και διαπερνούσε όλο το είναι μου πιότερο απ’ τα τύμπανα… το μυαλό μου κόντευε να τρελαθεί απ’ την ανήσυχη, ησυχία και το στόμα μου μια συνεχής φιμωμένη κραυγή που έμελλε να γίνει ο θάνατος μου… τα στήθια μου πλακωμένα και τα

Φιλιώ Ροτσίδου, «Ας γράψουμε..»

Ας γράψουμε γι’αυτά που μας ματώνουν
Ας γράψουμε γι’ αυτά που μας σκοτώνουν
Ας γράψουμε για της ζωής μας τα “σεμνά “
μα ψεύτικα προφίλ.

Φιλιώ Ροτσίδου, «Εσύ με ξέχασες, μα εγω δεν σε ξεχνώ..»

 Εσύ με ξέχασες, μα εγω δεν σε ξεχνώ...
μεσ'του κορμιού μου τ' αναφιλητά σε βρίσκω...
ο ιδρώτας μου γίνεται δάκρυ που τρέχει να σε προλάβει
κι' εσύ χάνεσαι...

Φιλιώ Ροτσίδου, «Πού είσαι;»

 Το ραδιόφωνο έπαιζε τζαζ μουσική...η αράχνη στην γωνιά του τοίχου έμπλεκε με μανία ιστούς για χρυσοπόρφυρα φορέματα...

Οι συνθήκες ήταν λάθος...

Φιλιώ Ροτσίδου, «Ο έρωτας θέλει κότσια και δεν τα διαθέτουν όλοι..»

Κραυγάζεις μέσα στη σιωπή σου
κι η σιωπή γίνεται κραυγή και σε τυλίγει
σε παρασέρνει σαν ανεμοστρόβιλος
που τα καταστρέφει όλα στο πέρασμά του

Φιλιώ Ροτσίδου, «Κουράστηκα»

Μη με ενοχλείτε.. κουράστηκα..
Δε θα με βρείτε πουθενά…
έχω ήδη φύγει…
Η γιορτή τελείωσε…το πανηγύρι, επίσης…

Φιλιώ Ροτσίδου, «Επουλώνομαι από σένα που ήσουν πληγή»

“Πώς είσαι;” ρώτησες…
“Επουλώνομαι από σένα,” απάντησα…
Μην ρωτάς πως.
Επουλώνομαι…