Ξένια Καλαϊτζίδου, «Νοσταλγία»

 Ζει της θύμησης άστρο σε αβύσσου καρδιά
Θαρρείς έρημος φάρος· στην αχλή, θέρμανσης κεντρικής αγωγοί
Σκελετούς - εργοστάσια και μπλοκ - νησιά
Έβγαλαν στο πουθενά, σαν θαλάσσια κύτη στη γη.

Η εμπόλεμη ειρήνη μας κείται εκεί, πράσινοι οι συρμοί,
Με κατεύθυνση τα ουράνια σώματα, χιόνι χαράσσοντας σε καταχνιά παγερή,

Ξένια Καλαϊτζίδου, «ψυχοθηρία (εμπρηστές)»

Πίσω από την αυλαία του δρόμου
έκτρωμα και τιμωρία:
αθώα
τα αρπακτικά σωρεία.
Καθρέφτης
μαυροφορεμένη πυργοδέσποινα
μακριά από όλες τις γωνίες της πόλης

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Η βιομηχανική ζώνη»

Να τη πάλι.
Η βιομηχανική ζώνη
στωικά σκίζει την παγερή ομίχλη
με τους γερανούς της.
Μια σάπια μάζα:
θρυμματισμένα κεραμίδια,
στράντζες, αντλίες, τόρνοι,

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Αυτοεξορία μη αποδημητική»

Σε κοιτάζω στα μάτια πάντα αργά –
κάποια παρηκμασμένη αυγή μάλωσα με το χρόνο
και με εκδικείται
με αποδόσεις ευθυνών και αναστολές ονείρων.
Εδώ είναι πάντα αργά –
το θυμικό αργοσέρνει το δοξάρι
πάνω στη φλέβα που με συγκρατούσε

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Διαπίστωση»

Όσο ακούω την αναπνοή σου
παλεύω να κρατήσω τη δική μου
να έχουμε απόθεμα οξυγόνου
στον βυθό της καταχνιάς
όπου ξεμείναμε.
Μα στο κενό του κρεβατιού ενδιάμεσα
απλώνεται η παιδική αρρώστια

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Απλά μαθηματικά»

Η ακούσια λοιπόν παραθέριση
στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης
ξεκινάει από το α- αρνητικό για να γίνει
ολοκλήρωμα στο α- στερητικό.
Αυτή είναι η ακολουθία
από τον αριθμό π στον αριθμό ψ,
καθόλου άγνωστο

προνοητικό κι αμείλικτο

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Ξεψυχογράφημα»

Πίσω από τη φθορά
του αφηγηματικού αμαλγάματος
ξεσκεπάστηκαν οι καθρέφτες
και βρέθηκε καταμεσής της κάμαρης
ένα κουτί ακέραιο
με τσαλαπατημένα έλκη
να ξεκλειδώνει ξεβολεμένα

να εφαρμόζει γάζες μεταχειρισμένες

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Συσχετισμοί»

Ένα καλοκαίρι πριν
κάποιοι έριξαν τον ψεύτικο πράσινο ήλιο
στο Σύνταγμα.
Κι έγιναν λέει άλλοι άνθρωποι.
Δεν ήμουν αλλά έγινα κι εγώ.
Και τώρα γιατί να μην έχουμε κουράγιο
κάθε πρωί να ξυπνάμε να τους βουλιάξουμε;

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Αυτοπροσδιορισμός»

Πόσο όμορφο είναι
να κολυμπάς στο ουράνιο τόξο
από μασημένο σελλοφάν,
μακριά από τον εαυτό σου;
Όσο και να ’ναι,
εγώ εδώ θα μείνω.
Πόσο ικανοποιητικό είναι

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Αόρατη βία»

Οι πόλεις γέμισαν αγρίμια.
Η παιδεία στο πνεύμα της εποχής:
Όλοι έμαθαν να ζητιανεύουν,
να σκούξουν
για τα αποφάγια του Άλλου
και αρπάζουν πισώπλατα.
Ψάρια στο απέραντο γαλάζιο της αγάπης,

Ξένια Καλαϊτζίδου, «Ιδεασμοί»

Αυτή η κακιά συνήθεια της αναμέτρησης
με τη θλίψη που σιγοβράζει στις φλέβες,
με το δέρμα που χλωμιάζει με το διακόπτη,
με το γυαλί που ραγίζει με τους
Νευτώνειους ιδεασμούς
εκθρονίζει τα σκαλισμένα εν λευκώ
πρόχειρα μαύρα τετράγωνα