Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Ασυμφωνία»

Εκείνος σταύρωσε τα χέρια
περιμένοντας το μοιραίο.
Εκείνη σταύρωσε τα πόδια
προκαλώντας το μοιραίο.
Εκείνος έβγαλε απ’ τα μάτια
μια υπόσχεση.
Εκείνη έβγαλε απ’ τα χείλη
ένα φιλί.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Πληγωμένα όνειρα»

Απόψε επισκέφτηκα ξανά
τα πληγωμένα όνειρά μου.
Έπλυνα με νερό
κι έδεσα τις πληγές τους.
Καμιά φορά
θέλουν φροντίδα και τα όνειρα.
Ποιος ξέρει;

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Έκλειψη σελήνης»

Το φεγγάρι χάθηκε.
Στις ειδήσεις
μίλησαν για έκλειψη.
Το φεγγάρι εξαφανίστηκε
όχι για λίγες μέρες
μα για καιρό πολύ
ίσως για πάντα.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Τα βράχια»

Τεράστια βράχια,
ορθώνονται με θάρρος.
Δεν τα τρομάζουν κεραυνοί,
βροχές δεν τα φοβίζουν.
Χίλιες ρωγμές,
βαθιές πληγές,
άνοιξε ο χρόνος στο κορμί τους.
Στέκουν ορθά

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Η παραλία»

Μια παραλία ερημική.
Καμιά φωνή,
θόρυβος κανένας.
Μόνη της συντροφιά τα κύματα.
Μόνοι φίλοι της τα βράχια.
Βουβός κοιτάς την έρημη ακτή.
Ανακαλύπτεις τραγικά
πόσο σου μοιάζει.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Πρόσωπα Γνωστά»

Πρόσωπα γνωστά,
κάθε μέρα σε κοιτάζουν
κι αν κάθε τόσο αλλάζουν,
ξέρεις ότι είναι τα ίδια
Φορούν τα ίδια ψεύτικα χαμόγελα
κι εσύ χαμογελάς πικρά,
σαν πρόσωπο γνωστό,

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Η ομπρέλα»

Άνοιξε την ομπρέλα, βιαστικά.
Δεν έβρεχε.
Κάποιοι τον είπανε τρελό,
άλλοι προσπέρασαν απλά,
άλλοι τον κοίταξαν έντονα.
Κανείς δε φαίνεται πως ένιωσε
τον κατακλυσμό που πνίγει
την καρδιά του.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Πόρτες κλειστές»

Πόρτες κλειστές
Μάταια χτυπάς να σου ανοίξουν
Έξω χιονιάς και παγωνιά,
μέσα το τζάκι να ζεσταίνει
Κι ούτε κατάλαβες,
πώς και γιατί σε κλείδωσαν απέξω
Χτυπάς γερά,

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Στη σκιά»

Στέκεσαι στη σκιά
κάτω απ’ τα δέντρα.
Μένεις εκεί
δεν το τολμάς
να δεις κατάματα τον ήλιο.
Δεν κινδυνεύεις,
είσαι πάντα ασφαλής.
Μία ζωή

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Κυνηγητό»

Τρέχεις μες το δρόμο.
Κάποιος σε κυνηγά.
Ιδρώνει το κορμί,
κουράστηκε το βήμα σου.
Κάποιος σε κυνηγά.
Ποτέ του δεν κουράζεται,
τώρα σε πλησιάζει,

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Δίχως πρόσωπο»

Ήμουν χωρίς ρούχα
κι εσύ δίχως πρόσωπο.
Μου δόθηκες
όπως σε όλους τους άλλους.
Όταν τελειώσαμε,
πήρες τα λεφτά
κι έφυγες,
χωρίς μια λέξη να βγει απ’ τα χείλη σου.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Πέντε χαϊκού»

I
Φωνάζοντας γκολ
που μεγαλώνει.

ΙΙ
Ματαιότητες.
Με ολόχρυσους σταυρούς
στολίζουν τάφους.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Η οθόνη»

Μια οθόνη κοιτάς με τις ώρες.
Τα μάτια καρφωμένα,
το βλέμμα εκστατικό.
Μια οθόνη στα μάτια σε κοιτάζει.
Ματιά φιδιού η ματιά της,
σε μαγεύει,
το βήμα σου οδηγεί.
Αργά, με χίλιες γαλιφιές,

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Αν ψάξεις»

Αν ψάξεις να με βρεις
δεν θα 'μαι μακριά.
Θα 'μαι το λάθος,
που βιάστηκες να σβήσεις.
Θα 'μαι το χρέος,
που δεν έχεις ξεπληρώσει.
Θα 'μαι το όνειρο,
που μόλις θα ξυπνάς

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Κάποτε»

Κάποτε τα πράγματα θα αλλάξουν.
Όλα θα πάνε καλά.
Οι φωνές θα ακουστούν,
θα πάψουν τα δάκρυα,
θ’ ανθίσουν τα χαμόγελα,
θα κλείσουν οι πληγές.
Κάποτε,
μα πότε;

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Εξοφλήθη»

Εξοφλήθη ο λογαριασμός της ΔΕΗ,
πιο δίπλα του ΟΤΕ παρατημένος,
στο τραπεζάκι της ΕΥΔΑΠ και τα κοινόχρηστα,
υπομονετικά περιμένουν τη σειρά τους.
Μέτρησες τα λεφτά σου και δεν φτάνουν.
Κι είναι στ' αλήθεια τραγικό:
Πληρώνεις μια ζωή λογαριασμούς
κι όλο καινούργιους πρέπει να πληρώσεις.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Το χαρτί και το μολύβι»

Ήτανε το χαρτί λευκό.
Άνοιξε τα φύλλα του,
άνοιξε την καρδιά του.
Μαυλιστικό το κάλεσμα,
όμορφη η θωριά του.
Το είδε το μολύβι
και θαμπώθηκε.
Πλησίασε γοργά

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, «Έμπνευση»

Την έμπνευσή μου
δεν τη θέλω εύκολη
ρηχή και ανούσια,
ρομαντικά και τρυφερά να με θωπεύει.
Τη θέλω άγρια και απρόσιτη.
Να της γυρεύω ένα φιλί
και να περνώ χίλιες φωτιές