Δημήτριος Καμπούρογλου, «Η θηλειά»

Μιὰν αὐγὴ ὡραία
καὶ δροσερά,
περίπατο ἐπῆγα,
ὅλος χαρά.

Δὲν ‘γνώριζα ἀκόμη
τοὺς στεναγμοὺς,

Δημήτριος Καμπούρογλου, «O τενεκές»

Σ’ έναν κήπο μια χαρά,
κι από λούλουδα σπαρμένο,
επετάξαν μια φορά
έναν τενεκέ σπασμένο.
 
Mαραθήκαν οι μοσκές
εξεράθηκαν κι οι κρίνοι,

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Ο αμοιβαίος θαυμασμός»

Ο σκύλος
— Μπρε! τι αφέντη πούχω ΄γω! τι σόι! τι καμάρι!
τι μάτι, τι περπατησιά, τι ομορφιά, τι χάρη!
και να μην έχει ο τόπος μας – τι κρίμα! – άλλον ένα!
Μ΄ αλήθεια, έχει δίπλα του και σκύλο σαν κ΄ εμένα.

Ο αφέντης
— Μπρε! τι σκυλί που έχω ΄γω! τι σόι! τι καμάρι!

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Τούρτας εγκώμιον»

Ὅταν ‘νοιώθω τρεῖς δεκάραις
μέσ’ ‘στὴν τσέπη μου νὰ τρίζουν,
νὰ χτυποῦν νὰ κουδουνίζουν,
πόσον εἶμαι εὐτυχής!

Τότε, λέγω, Ἕλλην εἶμαι
καὶ ἀκόμη περιμένω;

ἣ ἐγὼ ‘στὸν τάφο ‘μπαίνω,

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Eωθινόν» (Eωθινόν: πρωινό, εγερτήριο τραγούδι)

Ξυπνάτε, φίλοι,
τ’ αστέρια σβήνουν
γλυκιά αυγούλα
μάς χαιρετά,
και μυρωμένο
φυσά τ’ αγέρι
και το πουλάκι
πρωτοπετά...

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Συμβιβασμός»

Ἕνα κορίτσι
κρινοπλασμένο,
δὲν μὲ χωνεύει
τὸ ὀρφανό,

δὲν μὲ χωνεύει
ἄχ! τὸ καϋμένο,
γιατ' εἶμαι, λέγει,

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Το όνειρόν μου»

Σὲ δυὸ μεγάλαις κάμαραις
εἶδα εἰς τὤνειρό μου
πῶς μπῆκα, 'σὰν νὰ 'γύρευα
κἀνένα σύντροφό μου…

Ἡ μία ἦτο ἀπ' αὐταὶς
γεμάτη ἀπὸ βαρέλια,
καθὼς ἐμπῆκα μέσ' σ' αὐτὴ

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Bάτραχος, χελώνα και φίδι»

Ένας βάτραχος σηκώθη
απ’ τον ύπνο του, και νιώθει
τη μυτίτσα του κλεισμένη,
τη φωνή του βραχνιασμένη·
είχε τρομερό συνάχι...
― αρρωσταίνουν κι οι βατράχοι. ―
 
Kι επειδ’ ήτον ο καημένος
λίγο καλομαθημένος,

Δημήτριος Καμπούρογλου, «O προκομμένος»

Tην άνοιξη
 
Ω τι μέρα μαγική! τι αθάνατη λιακάδα!
λες και την έκανε ο Θεός μόνο για την Eλλάδα.
Θα έβγω έξω στους αγρούς, θα πέσω στο γρασίδι,
θα φάγω τρυφερούς βλαστούς, σαν πρόβατο, σα γίδι.
          Tι θεία τεμπελιά!
Mε τέτοια μέρα σήμερα δεν είναι για δουλειά.

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Ονομαχία»

Δυο γάδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα,
  δίνουν κλοτσές συχνές πυκνές,
  χαλούν τον κόσμ’ απ’ τις φωνές,
δαγκάνει ένας τ’ αλλουνού τ’ αυτιά και τη σαγόνα.
 
― Ποιος σου ’δωσε την άδεια δω μέσα να πατήσεις;
  φωνάζει ο μαυριδερός·

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Tο μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»

Ένα μεγάλο ψάρι, ψάρι φοβερό,
τα δόλια τα μικρά εκυνηγούσε·
παρά να κοπιάζει μέσα στο νερό
τον όμοιο του να τρώει προτιμούσε...
 
Kαι νά! ένα ψαράκι ξάφνου πέφτει παπ...
στο στόμα του μπροστά το πεινασμένο·

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Το κρεβάτι του κοριτσιού»

Με γλυκές γλυκές κουβέντες
ενυχτώθηκα μια μέρα
σ΄ ένα σπίτι φιλικό,
και να φύγω δεν μπορούσα,
τι χαλάζι! τι αέρας!
τι κακό εξαφνικό!

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Η Μυρσίνη»

Ἤθελα κ’ ἐγὼ νὰ κάμω
μιὰ φορὰ τὸν ποιητή,
καὶ ἀγάπησα μιὰ κόρη,
ὅπως ἀγαποῦν αὐτοί.

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Νυκτερινές εντυπώσεις»

(Σελὶς ἐκ τοῦ Λευκώματός της.)

Κοιμοῦνται τὰ παιδιά μου στὴν κουνίτσα τους
Κ’ ἐγὼ κοντά τους στέκομαι καὶ τὰ θωρῶ,
Πότε ἀκούω τήν ἀναπνοήτσα τους
Πότε τριγύρω ἄγρια παρατηρῶ

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Το αντιφάρμακον»

Ὁ Ἕρως, ἀφοῦ ἔφαγε

ὅλα τὰ χρήματά του,

- γιατ’ εἶναι ἄσωτο παιδί -

ἐπερπατοῦσ’ ἕνα πρωΐ

καὶ ἔκλαιε, γιατὶ ψωμὶ

ζητοῦσαν τ’ ἄντερά του.

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Ο σταυρός του λαιμού της»

Εις το λαιμό του
ένα κορίτσι
είχε κρεμάσει ένα σταυρό.
Διατί τάχα
να προσκυνήσω

Δημήτριος Καμπούρογλου, «Έρως και γλυκίσματα»

 Δὲν θέλω χρήματα,
δὲν θέλω πλοῦτο,
εἶναι μιὰ ψώρα
ἐλεεινή.