Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Σαρακοστή μοιχείας»

Αυτήν την άνοιξη
άρχισε να σαλεύει
νωρίτερα η νύχτα.

Η είσοδος στον κήπο
ματαίωσε
τους έρωτες
στα λείψανα των πεύκων.

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Άοσμο Μέλλον»

Οι ενοχές για τις χαμένες σκήτες
μεταμφιέζουν το φως,
θαύμα υψιπετές
π’ ανηφορίζει δίφθογγος λησμονιάς
στο μισάνοικτο μέλλον.

Οι αναχωρήσεις
αγαπητών κι αγαπημένων

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Αναρριχητικά του Έρωτος»

Πλησίαζε το εξόδιον
του μηνός Μαρτίου.

Οι νύχτες πλέον στα άστρα
κλεμμένες,
τη μια από τους θεούς
την άλλη από τους ανθρώπους.

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Ανάφη»

της Ε.Γ.Θ

Στον ώμο ολόγυμνος
του φεγγαριού ο Αύγουστος.

Εκεί μας βρήκε η θάλασσα
στα λαξεμένα αρμυρίκια, ψηλά στα βράχια
να σπάμε τις σκιές των σύννεφων,

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Ιδιοφυείς έφηβοι»

Το πρόσωπο του ποιητή ιστορημένο φυλακτό
τις άλαλες νύχτες,
με αινίγματα και όψεις ρημαγμένων,
αντιδικεί
με το φονικό βοριά του τέλους,

με ιδιοφυείς εκπτώσεις παίζει

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Η ηχώ της ψυχής»

Α’
Επιλεκτικά,
η ηχώ της ψυχής
στους χρόνους ενηλικίωσης
του γένους,
φτερουγά μύγα ενοχλητική,
δωρίζει φλάμπουρα και ξόρκια
για τις βαπτίσεις των θνητών.

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Το καφενείο του Αρμένη»

Το μεγάλο υπόστεγο προς τη μεριά του λιμανιού
κράταγε τα νερά της βροχής
και το καφενείο του Αρμένη.
Άλλοτε κρατούσε ένα απόσπασμα χωροφυλάκων,
δυο-τρεις νταβαντζήδες και την Ελένη.
Δυο λευκές μπακέτες
από τη συμφωνική της Σμύρνης ήταν
τα πόδια της.

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Η διαθήκη/φύλλο πρώτο»

Δεν έχουμε τίποτα
πουλήσαμε και το νερό,

νομάδες στην ιλύ της νήσου Μήλος.

Μας εγκατέλειψαν τα παιδιά.
Μας περονιάζει η φωτιά
και ο καημός

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Οι Καμινάδες»

Στην μνήμη όσων άνθισαν το σκοτάδι
Τα μεγάλα φώτα πάνω από το συρματόπλεγμα σταμάτησαν το τρένο λίγο
πριν τις οχυρώσεις με τα κάρβουνα.
   Δέσανε τα χέρια πίσω από τον αυχένα κατέβηκαν από το βα­γόνι, μύριζε
ψημένο ήλιο. Ο αέρας άνθιζε στα κόκαλα, μπηγμένα στο χώμα όριζαν την
μοίρα του νεκρού, Γενάρη μήνα.
   Λυκόσκυλα τέντωναν στα χέρια λουρί το μουχλιασμένο αίμα των
φαντάρων

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Συμφιλίωση»

Σ' ένα κρύο σπίτι έμαθα να γράφω. Υπόγειο ήτανε. Το νερό μέχρι το γόνατο.
   Τα έπιπλα στην παλίρροια της μοναξιάς. Αλήθεια είναι ότι η μοναξιά
χαρτώνει τους τοίχους, με σκουριές κι απώλειες για τις μελλούμενες
αναστάσεις της Πατρίδας. Φθαρμένα και τα βελού­δα της ηλικίας από τις
συζητήσεις για την ιστορία των φύλων.
   Ανάμεσα σε δυο τσιγάρα και μια ζαριά άσσο τέσσερα, όλες οι δολοπλοκίες
ποιητών ενδόξων και μη. Στο χέρι μας, είπες, είναι η συμφιλίωση, ας

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Της Αγάπης»

της Σ.Γ.Χ.

Αιώνες που αρχίζει το τραγούδι
η σελήνη, στον ασβέστη της μάντρας,
το στήθος σου πυργώνει
ανδαλουσιανή αλατόπετρα,
σε όσους στέγνωναν κοιτώνες,
η λεβάντα, το θυμάρι, τα άγρια άνθη

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Η εφημερίδα»

Τον περιμέναμε μέχρι που έπιασε το σκοτάδι να κόβεται με το μαχαίρι. Ξέραμε για τις συχνές απουσίες του από το σπίτι. Άλλωστε ο τίτλος γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη εκεί στα δυτικά της Αθήνας, ήταν γνωστός στο αστυνομικό τμήμα του Αγίου Σπυρίδωνα στο Αιγάλεω. Αυτή η δομή διοίκησης της περιοχής μόνο άγια δεν ήταν. Όταν νύχτωνε, έπιαναν δουλειά τα καρακόλια και μάρσαραν απ' έξω τις μοτοσυκλέτες για να μην ακούγονται τα βογγητά των βασανισμένων από μέσα.
   Αυτοί οι περίπατοι, μετά εκείνον τον μεγάλο «απολύτως υγιεινό» που το χάσαμε για μήνες, ήταν συχνοί.

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Αιφνίδιες Ανασκαφές»

Ημέρες επετείων
και αυτές της ηδονής.

Αναπάντεχα,
στο λεηλατημένο σώμα
η τυραννία του νοτιά των Μετεώρων.

Στη σύναξη

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Σημεία Στίξεως»

Αγίνωτος κι αυτός ο θάνατος των μπλε,
πάει και έρχεται με την φορά του κύματος.
Ευλόγησον κύριε,
εδώ τα σπίτια έχουν βροχές,
όπως τα ποιήματα καμμένες λέξεις.
Κουρνιάζω,
στους πόνους των άλλων,

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Θερινή Απολογία»

Τυφλός καιρός
σε δωμάτια πεθαμένων,
της μνήμης ο μαυρόασπρος ίσκιος.
Οι χρεωκοπίες στα γεράματα,
απολογίες
ευωδιαστές
αναμμένα σύννεφα

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Η Σάλπιγγα»

Υπάρχουν,

μέρες με λυγμούς χαμάληδες
στα περίπολα της νύχτας,

υπάρχουν,

Αντώνης Δ. Σκιαθάς, «Θνητή προφητεία»

του Ηλία Ν. Μέλιου

Την ώρα της ηγεμονίας
του ασβέστη
η φήμη της ανάστασης
γέννησε ανέπαφα
το φως, το χώμα, το νερό,
τη δόξα.