Μαρία Σκουρλά, «Ονόματα στις λεύκες»

 για την μητέρα μου και τις αναμνήσεις της

Τέσσερα κορίτσια κι εσύ
χαράζεις με κοπίδι τα αρχικά τους
οι κορμοί μαλακοί
το μαχαίρι διαπερνά τον φλοιό
μα δεν τους ματώνει
Ζ, Μ, Ε, Σ.
Τέσσερα κορίτσια κι εσύ

Μαρία Σκουρλά, «Χάπι Έντ»

Ακόμα κι αν οι θάλασσες στερέψουν
κι ο βυθός μ’ ασθενικό πηγάδι μοιάζει
εμείς
ερασιτέχνες χαρτογράφοι
ένα νησί απ’ την άβυσσο θα υψώσουμε
κι όταν την άμμο του πατήσουμε
τ’ άσπρα βράχια του
όμοια με πρόσωπα θα ' ναι

Μαρία Σκουρλά, «Άσπρη πεταλούδα»

Περπατώντας σ’ ένα δάσος από μνήμες
αγκαθωτές μου μοιάζουν οι πυξίδες
ξεκούρδιστοι οι μετρονόμοι
με tempo λανθασμένο
κι εγώ λοξοδρομώ
ακολουθώντας το πέταγμα μιας άσπρης πεταλούδας
το σκοτεινό σημείο να μου δείξει εκλιπαρώ
για να κρυφτώ

Μαρία Σκουρλά, «Ταξιδιωτικές οδηγίες»

Τους χειμώνες
αποδημώ κι εγώ μαζί με τα πουλιά
χωρίς να έχω τη μορφή τους
ούτε παρέα στοργική για να πετάξω·
από το σμήνος έφυγα νωρίς
και τώρα το πληρώνω

Μαρία Σκουρλά, «Εραστές του Valdaro»

Κάθε φορά που ερωτεύονται
 δυο άνθρωποι,  γεννιέται  το σύμπαν.
Δ. Λιαντίνης

Έξι χιλιάδες χρόνια πριν
μια νύχτα
δύο νέοι εραστές
βαλθήκανε το κρύο να ξορκίσουν
με χέρια και πόδια πλεγμένα

Μαρία Σκουρλά, «Στου μεσημεριού το φως»

Διαγράφω πορεία μοναχική
ακολουθώ συντεταγμένες
και μέσα στα ερείπια
σε βρίσκω
η μορφή σου σημαία
στη νέα μου πατρίδα
σύνορο η σκιά σου
σε μαθαίνω

Μαρία Σκουρλά, «Μετατροπίες»

Κάθε συρτάρι που ανοίγεις
και μια μνήμη
ταξίδι υπερατλαντικό
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα .
η παιδική σου κούκλα
εισιτήρια μιας συναυλίας
το πάσο της σχολής
μάρκες του Λούνα Παρκ

Μαρία Σκουρλά, «Ριγμένα Χρώματα»

Τα βράδια που γίνεσαι μικρή
στην αγκαλιά τρυπώνεις,
το σώμα σου μάκρυνε ξαφνικά
το βλέμμα σου το ίδιο ζεστό
όπως τότε , όταν γεννήθηκες .
παρέα μου πια
με ρωτάς και μιλάμε
νερομπογιές πέφτουν παντού

Μαρία Σκουρλά, «Δίψα»

Στη σαβάνα
μπορείς ακόμα να γνωρίσεις
τους φύλακες της γης,
δυο δέντρα αιωνόβια
που απλώνουν τα κλαδιά τους
για να αγγίξουν το ένα τ’ άλλο·
σπαρακτικό το θρόισμα
των λιγοστών τους φύλλων·

Μαρία Σκουρλά, «Εγχειρίδιο φυτολογίας»

Ζωή ενδόγεια
μυστική συμμαχία εντόμων σκουληκιών
ρίζες βαθιές σε σχισμές βράχων
οργανικές ουσίες για τροφή
σήψη σωμάτων
καταφύγιο ελπίδας.
Ρίζες θαμμένες
σε χωμάτινο στρώμα

Μαρία Σκουρλά, «Μικρό άσημο νησί»

 Βράχος καρφωμένος στη θάλασσα
πέτρες πάνοπλοι φρουροί
ματώνουν τα πόδια
θάμνοι φορτωμένοι καππαρόφυλλα
κοχύλια μπερδεμένα στο χώμα
κοχύλια που φυτρώνουν στα δέντρα
δύο γλάροι πλησιάζουν μια βάρκα.
Βράχος καρφωμένος στη θάλασσα

Μαρία Σκουρλά, «Βροχή διαττόντων»

Τελευταίο του φθινοπώρου απόγευμα μια είδηση διαβάζω
στην γκρι μου πολυθρόνα
για μετέωρα αστέρια που στην ατμόσφαιρα θα μπουν ίχνη θα αφήσουν
μα ούτε μέχρι το μπαλκόνι δεν βγαίνω τ’ απομεινάρια να δω να εκρήγνυνται ύλη και χρόνος
λίγα καταλαβαίνω μα γοητεύομαι
μια γυναίκα παρατηρώ που τα ρούχα απλώνει και μετά
την έκρηξη φαντάζομαι μια λήξη θεαματική μόνο πυκνός καπνός

Μαρία Σκουρλά, «Νεβάδα»

Ξέρεις τι θα ’θελα απόψε
να προλάβαινα το τρένο εκείνο
που στη μέση του πουθενά σε πάει μακριά απ’ τα φωτισμένα κτίρια και τα καζίνο
περνώντας οροσειρές και ερήμους στο τέρμα του να έφτανα
εκεί αστερισμούς και εκλάμψεις θα παρατηρούσα
κι όταν η ίριδα στα σκοτεινά θα εκπαιδευόταν μ’ ένα θεώρημα άγνωστο
όνομα θα έδινα
σε εκείνον τον μετεωρίτη

Μαρία Σκουρλά, «Διαβατήριο»

Γεννιέσαι
και με το μίασμα
στην ύπαρξη περνάς·
μ’ ένα λουτρό εξαγνισμού
και με τα σπάργανα ζεστά
αποδοχή ζητάς.

Μαρία Σκουρλά, «Homo Educandus»

Άδεια κλουβιά ομοίων πλασμάτων
χωμάτινα μέλη
άκρα υγρά
γένος κρυμμένο από το μένος των θεών
άψυχα σώματα με αρχαία πανίδα στολισμένα
περιμένουν εσένα
σκύβεις κοντά τους
ωραίες μορφές χαρίζεις

Μαρία Σκουρλά, «Ομόνοια»

 Πλατεία κόκκινη
πλατεία γεμάτη
περαστικοί σπρώχνουν
περαστικοί έρχονται
και φεύγουν.
Εφημερίδες, αφίσες, κουλούρια, βιτρίνες
κινέζικα.
Μια διαδήλωση περνά