Ζέφη Δαράκη, «Κρεμασμένη»

Και ξαφνικά την είδε
εκείνος με το τρυφερό καστανόφυλλο βλέμμα
Μα σα να μην είδε τίποτε ακόμη στάθηκε
μήτε πλησίαζε μήτε έφευγε
παρά κοιτούσε που σιγά-σιγά
σα να σηκωνόταν κατάμαυρος
από τα μάτια του ο κόσμος

Ζέφη Δαράκη, «Παραμιλητό»

Μάτια στραμμένα στο πείσμα των νερών σκοτάδι
των χεριών μην ξημερώνεις
Σκοτάδι της φωνής ζαρώνεις δεν ξεκολλάς
απ'το καλώδιο του τοίχου
βαθιά υγρασία που απλώνεσαι ως ψηλά
στη θλίψη της καρδιάς
Μα έχω χρόνια να τον δω μη μου μιλάτε

Ζέφη Δαράκη, «Έπειτα χιόνισε»

Έπειτα χιόνισε αποκλειστήκανε χωριά
ληστεύανε το χιόνι
τρώγαν τα ωδικά πουλιά
Ο άλλος δεν ήθελε να τους βάλει
μέσα στο σπίτι του σκονισμένα βάζα
σκονισμένα καθίσματα στημένα σαν δράκοι
στις γωνιές

Ζέφη Δαράκη, «Το αίμα που με ζάλιζε»

Μπερδεμένα πουλιά και σκοτάδια
στον ύπνο μου δίχως όνειρα
χαμηλώνω
Ξεχνιέμαι ξεχνιέμαι
στο φωνήεν σου σώμα
ψηλό υπερώο
το αίμα που με ζάλιζε
παραμιλώντας τον πυρετό του

Ζέφη Δαράκη, «Μαύρη Βεντάλια του Χρόνου»

Μα λες και ήταν πέρασμα δρόμου το δωμάτιο
η πόρτα ανοίγει και
μπαίνει μέσα εκείνη η γριά κοπέλα
με τις πυκνές ρυτίδες γύρω απ'τα μάτια σε κοιτάζει γελώντας
με μιαν ειρωνικότητα
που παρατείνεται για ώρα
Και όλο ψαχουλεύει το πρόσωπό της

Ζέφη Δαράκη, «Παντοδύναμο σώμα»

Παντοδύναμο σώμα σε ανέχομαι ακόμα
Αν και φοράω κάτι ρούχα μόλις καρφιτσωμένα
στη χάρη των ώμων και γλιστράω
ανάμεσα στο πλήθος και σε σένα
Διαφορετικά
να παίζω με τα τροχοφόρα
Βλαστημάνε και κάνουν κάτι τρελούς ελιγμούς
γύρω απ'το μέλλον μου

Ζέφη Δαράκη, «Σήμανε μεσημέρι»

Σήμανε μεσημέρι το σπίτι καιγότανε
με ψηλά κίτρινα δέντρα
και θορύβους από πιάτα
’νοιξε και μυρίζανε τα πλακάκια σάπια λουλούδια
Στην κουζίνα χέρια -
άσπρα παμφάγα πουλιά
Και κρέατα κομμένα από βαθιές κραυγές ζώων

Ζέφη Δαράκη, «Γιατί τα χρώματα της ζωής φιμωμένοι καθρέφτες»

... Γιατί τα χρώματα της ζωής φιμωμένοι καθρέφτες
Γιατί τα αισθήματα - τσακισμένα φρένα
Τρέχα τώρα να βρεις την ερμηνεία μιας θάλασσας
που έπαψε να υπάρχει
Τα κουφώματα των άλλοτε μορφών
Την ασύστολη αλήθεια της ζωής
... εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης