Ζέφη Δαράκη, «Σήμανε μεσημέρι»

Σήμανε μεσημέρι το σπίτι καιγότανε
με ψηλά κίτρινα δέντρα
και θορύβους από πιάτα
’νοιξε και μυρίζανε τα πλακάκια σάπια λουλούδια
Στην κουζίνα χέρια -
άσπρα παμφάγα πουλιά
Και κρέατα κομμένα από βαθιές κραυγές ζώων
Εδώ υπάρχουν τρωκτικά το ξέρεις
φαντάσματα και τρέχουν τα νερά
Κι αυτή η παλιωμένη στέγη
σα μια γυναίκα που γερνάει στον ήλιο
δίχως ελπίδα
Μα τι ξαφνικές λάμψεις έρχονται απ'τα δέντρα
και τα μπλε φύλλα
Και τα λουλούδια να κολλάνε τρέμοντας φιλιά
στα κατακόκκινα τζάμια
Κι ας τρίζουνε κάτω τα παλιά φορτηγά
Έτσι κλεισμένη έχω να δω ανθρώπινη μορφή
από τότε που είπα
θα ζήσω μόνη
Ποιος θα σου πλένει ποιος θα σου μπαλώνει
Εγώ και τα πλαγιασμένα μου πιάτα
Δες τι ήρεμα που τρώνε τη ζωή
~
από τη συλλογή Ο άνεμος και τα ρολόγια, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 1999

πηγή

 

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, και στα νεαρά της χρόνια εργάστηκε ως γραμματέας στην Οικιστική Σχολή Κ. Δοξιάδη και ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας, με διακοπές λόγω της Χούντας των Συνταγματαρχών. Παράλληλα άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία και την ποίηση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να δημοσιεύει τα ποιήματα της τόσο σε ελληνικά όσο και ευρωπαϊκά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ η πρώτη της ποιητική συλλογή, η οποία είχε τίτλο Το τραγούδι των νέων καιρών, εκδόθηκε το 1960. Πολλά ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά εγχειρίδια, ενώ είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ποίησή της έχει δηµοσιευτεί σε ελληνικά και ξενόγλωσσα περιοδικά. Ποιήµατά της έχουν δηµοσιευτεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Στο έργο της αντιμετωπίζει και παρουσιάζει την πραγματικότητα με ρεαλιστική και φιλοσοφική άποψη, ενώ το 2015 βραβεύθηκε για το έργο της από την Ακαδημία Αθηνών και την Εταιρεία Συγγραφέων.Είναι παντρεμένη με  τον ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη. [Βιογραφία]