Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω»

Έβαλα τη φωνή σου σε ναφθαλίνη
και την έκλεισα σ’ ένα παλιό μπαούλο
να την ακούω εκεί πού θα πάω

θα χτίσω κι ένα μπαλκόνι
να την ελευθερώνω και να τη βλέπω
να κατακτά άπαρτες κορφές

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Φτερά και πούπουλα»

Tις βουβές μέρες των γιορτών
κάποιοι άγγελοι παραβαίνοντας τις εντολές του θεού
να είναι τυπικοί και απόμακροι από τα εγκόσμια
να νίπτουν επιμελώς τας χείρας τους
αγνοώντας ακόμη και τις απειλές του
ότι θα τους κηρύξει έκπτωτους
επισκέπτονται νοσοκομεία, τρελοκομεία
και ορφανοτροφεία

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Πηγές έμπνευσης»

Υπάρχει μια εκκρεμότητα
που αν δεν την πω δεν θα ησυχάσω.
Κάποιος με παρακολουθεί την ώρα που γράφω.

Ένας αγροίκος
τον ακούω να κόβει τα νύχια του
να ξύνεται να χασμουριέται
μετά να σηκώνεται να σπάει αβγά

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Μυστικοί άνθρωποι»

Για να μπορούμε εμείς να γράφουμε ποιήματα
ένα αγέλαστο παιδί στην Ταϊλάνδη
πλέκει το φούτερ της επιστήθιάς σου επωνυμίας
κι άλλο ένα στο Περού
κατεβάζει πέτρες από το βουνό
στο πεινασμένο στόμα του ορυχείου

για να μπορούμε εμείς να γράφουμε ποιήματα

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Σβήνοντας ίχνη επιμελώς»

Σύντομα θα αποχαιρετήσουμε κι αυτό το καλοκαίρι
θα αποτινάξουμε τους τελευταίους κόκκους άμμου
απ’ τα σώματα
ένας θα ξεχαστεί βαθιά
μες τον λαβύρινθο του αυτιού
κι ίσως θαφτεί μαζί μας

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Ξεφλουδίζοντας ένα μανταρίνι»

Έμπηξα τα δάκτυλά μου μέσα στο μανταρίνι
οι χυμοί εκτοξεύτηκαν έγλειψα στα δάκτυλά μου
την κάθε σταγόνα, τους λεκέδες στα ρούχα μου
κατάπια φλούδες, κουκούτσια
οι χυμοί στέγνωναν πάνω μου μέχρι αργά το βράδυ,

κάνε το ίδιο

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Η περίπτωση της λέξης πάντα στη λίμνη Τάμπο»

Ένα κέδρο κλαίει στις όχθες της παγωμένης λίμνης Τάμπο
κοιτάζει απελπισμένα τη λίμνη και κλαίει
από τα κλαδιά του στάζουν αναφιλητά
ανατριχιάσματα σχηματίζονται στην επιφάνεια της λίμνης
η λίμνη τα επιστρέφει ως ευμετάβλητους ανασασμούς λυγμών
το κέδρο περισσότερο αναστατώνεται
η λίμνη βουρκώνει, οι πάγοι τρίζουν.

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Περιφλεγής θνησιμότητα»

“Aπό πού αντλείς τόση καλοσύνη;” τον ρώτησε
“Aπό τον εναπομείναντα χρόνο μου.
Kάθε φορά που κάνω κάτι καλό
αφαιρώ από την διάρκειά μου.
H καλοσύνη είναι μια σύντμηση”.

“ Kαι τι κερδίζεις σε αντάλλαγμα;”
“ Kερδίζω στην συμπύκνωση.

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Το απραγματοποίητο»

Πόση βροχή δεν έπεσε
από τους δισταγμούς των σύννεφων
μαύρος ήταν ο ουρανός
κοιλοπονούσε
νερό πολύ να βρέξει ήθελε
δεν έβρεξε.

Αόρατος τοίχος ο δισταγμός

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Οι θήκες των βιολιών»

Τα όργανα είναι η ανάγκη μας
να ακούσουμε κάτι άλλο,
έκτος από την ηλίθια φωνή μας.
Όμως μέσα απ’ τους ήχους του βιολιού
καταλαβαίνεις τη σημασία της σιωπής
και του θανάτου.
Οι βιολιστές θα ‘πρεπε να ‘ταν νάνοι•
όταν πεθαίνουν να τους θάβουν

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Όχι πραγματικά σκοτωμένος»

Ήρθαν όλοι οι φίλοι μου
όμως μου φάνηκε
πως δεν το χάρηκαν.
Απέφευγαν τα ευμενή σχόλια
τις κρίσεις επί του προκειμένου
ωστόσο ήταν ευγενικοί και συγκαταβατικοί.

Δεν πειράζει φίλοι μου

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Αυτή δεν είναι η φωνή μου»

Δεν είναι η φωνή μου αυτή που ακούω να ηχεί
στο σκοτεινό δωμάτιο.
Χρόνια ακίνητος και άλαλος
μέσα σε νυχτερινή ονειροπόληση
και περισυλλογή
η σιωπή της πρέπει να έβγαλε ρίζες
σε κάποιου πρόσφορου το στόμα.

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Περί ελπίδων ο λόγος»

Mπροστά στο ανείπωτο
ελπίζεις κάτι να συμβεί
να αποτρέψει το κακό
όπως κάθε εβδομάδα των Παθών
στην τηλεόραση καρφωμένος
να περιμένεις τον Iούδα να διστάσει
τον Πιλάτο να τολμήσει
τα πλήθη να αναβλέψουν

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Ιστορίες που τις καταλαβαίνεις πολύ αργότερα»

Τα μεσημέρια στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας
μας κυνηγούσε ένας ξαναμμένος αστυνομικός
με σορτσάκι
και ο περιβολάρης.

Ο πρώτος σκυλόβριζε που παίζαμε μπάλα
και του χαλούσαμε τον ύπνο
έπαιρνε μια ξύλινη βέργα και κατέβαινε

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Η βελούδινη απώλεια πολλών ανθρώπων»

Ο καθένας πορεύεται τον δρόμο του
τον διανύει μέρα νύχτα
ξύπνιος ή στον ύπνο του
διανύει τον δρόμο του
είναι αποκλειστικά δικός του

περαστικοί τον διασταυρώνουν
τους συναντάς

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Θρύμματα»

Εκείνη τη στιγμή
που το φλιτζάνι πέφτει στο πάτωμα
και θρυμματίζεται σε εκατό κομμάτια
καταλαβαίνεις τη σημασία της ακεραιότητας

ότι αυτό που λέμε ακέραιο
είναι αυτό που αντιστέκεται να μην σπάσει
αυτό που δεν αφήνεται να πέσει

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Η λίμνη»

Έχει να βρέξει δυο αιώνες
κι η γη παρακαλά το νερό.
Περπατώ
εκεί όπου κάποτε ήτανε λίμνη
όπως περπατά κανείς
εκεί όπου κάποτε ήταν αγάπη.

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Το ουράνιο τόξο»

Χιόνια στη Μόσχα
και στην Αθήνα αναπάντεχη ηλιοφάνεια.
Σποραδικές βροχές στην Πράγα
και στο Κάιρο αμμοθύελλες.

Στη Λευκωσία ασυνήθιστες για την εποχή
ψηλές θερμοκρασίες

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Οι βάρβαροι»

Mε ξένα χέρια ταξιδεύουμε στο μέλλον
στο πρόσωπό μας
η αφή ενός άγνωστου δέρματος.

Aγαπημένα πράγματα
στη δίνη του χρόνου.
O καθρέφτης φτύνει

Γιώργος Χριστοδουλίδης, «Ελαφρώς θλιμμένος»

Κάθε γυναίκα
έχει ένα θαμμένο μέσα της
ιδίως εκείνες
πίσω από το τιμόνι
που σε κοιτάζουν για λίγο
θλιμμένα και εξαφανίζονται
πριν ν’ ανάψει το πράσινο
που πάντα εξαφανίζονται