Ζώζη Ζωγραφίδου, «Στη γραμμή του ορίζοντα»

Έρχεσαι με τον ήλιο
τη βροχή και τον άνεμο.
Πλησιάζεις σιμά μου
την αυγή και τη νύχτα
στα χείλη
φιλί να μου δώσεις.
Του πάθους σφραγίδα.
Amore eterno.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Κόκκινες τουλίπες»

Ξέρω. Δε θα ‘ρθεις.
Άφησες την πόρτα ερμητικά κλειστή,
αυτήν που έκλεισες στο διάβα σου,
στο χρόνο που έζησες και πρόδωσες.

Στον κήπο φύτεψα
τα κίτρινα κρινάκια που σ’ αρέσουν,
τις κόκκινες τουλίπες που αγαπάς.
Άδικα καρτερώ στη σιωπή.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Σύννεφα»

Ταξιδεύουν τα σύννεφα.
Χρυσοκόκκινα κύματα,
αιθέρια φαντάσματα τ' ουρανού.
Το πέταγμα πουλιών
παρατηρώ.
Αυθεντικός συγχρονισμός σοφίας.
Κραυγές σπαρακτικές

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Eίμαστε σκιές»

Eίμαστε σκιές
εις αναζήτησιν φωτός.

Χαμόγελα,
λέξεις,
ευχές
ο κόσμος όλος.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Στη σιωπή»

Μείνε στη σιωπή,
αυτήν που ξέρω,
που μιλά
δίχως τα λόγια τα ηχηρά.

Μη λες αυτό που θα ‘θελα
να ακούσω
όπως συνήθιζες

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Άνοιξη»

Πράσινοι λόφοι
διηγούνται τα όνειρα
της άνοιξης,
μαζεύουν τα λουλούδια
της πρωτομαγιάς
γεμίζουν
τη γη
με ευτυχία.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Μερικές φορές»

Μερικές φορές
φωτογραφίζω πάλι
με τη μνήμη
-σιωπηλά-
εικόνες
που μοιάζουν μακρινές
θαμμένες στο σκοτάδι.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Μάσκες»

Τόσες μάσκες γύρω μου.
Δίχως πρόσωπα. Μονάχα με στόμα.
Με λόγια διφορούμενα υποκριτικά.
Χρόνια τώρα ερμηνείες γυρεύω.
Σιωπές. Μετά παραπλανήσεις.
Χρόνια τώρα την αλήθεια αναζητώ.
Πάλι μάσκες σήμερα τριγύρω.
Άλλες μάσκες

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Κοιτάζω το φως»

Απ’ το φεγγίτη της σοφίτας
κοιτάζω στο φως.
Ταξιδεύω σε χρόνους μακρινούς
λησμονημένους
με τους καπνούς της καμινάδας
στις χιονισμένες τις σκεπές.
Σε κόσμους του παραμυθιού
με πηγαίνουν οι σκέψεις.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Οι καθρέφτες»

Αποφεύγω να κοιτώ τους καθρέφτες
βλέπω το πρόσωπό σου, το πρόσωπό μου
σα φευγαλέες εικόνες παρελαύνουν
το φιλί του Κλιμτ, του Μονέ, του Μοντιλιάνι,
ζωντανεύουν στα μάτια μου ζωγραφιές
της Πινακοθήκης της σύγχρονης τέχνης.
Θυμάσαι τον γιγάντιο πίνακα
με τους καθρέφτες;

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Πόρτες κλειστές»

Δρασκέλισα πόρτες κλειστές
καλυμμένες με μούσκλια, βουκαμβίλιες.
Πίσω από παράθυρα θαμπά
σφράγισαν τα χαμόγελα παιδιών,
νεκρών, αφανισμένων.

Ο θάνατος τριγύρω καρτερά.
Έσβησε η ελπίδα από τη μνήμη.

Ζώζη Ζωγραφίδου, «Είσαι παρών»

Δεν έχω ανάγκη από συναθροίσεις
χριστουγεννιάτικα φωτάκια
από γιορτές
από κρασί
από άχρηστες κουβέντες
πολυτελή στολίδια
ανθισμένους κήπους
λαμπερά αστέρια.