Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ (Zbigniew Herbert), «Μετάξι μιας Ψυχής»

Ποτέ
δεν μίλησα μαζί της
γι’ αγάπη
ή για το θάνατο

μόνο η τυφλή γεύση

κι η βουβή αφή

Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ (Zbigniew Herbert), «Κότα»

Η κότα είναι το καλύτερο παράδειγμα για το πού οδηγεί η μόνιμη συμβίωση με τους ανθρώπους. Έχει χάσει εντελώς την αλαφράδα και τη χάρη του πουλιού. Η ουρά της ξεπροβάλλει από τα πεταχτά της οπίσθια σαν πελώριο κακόγουστο καπέλο. Οι σπάνιες στιγμές έκστασης, όταν στέκεται στο ένα πόδι και σφαλίζει τα γουρλωμένα μάτια με μεμβρανώδη βλέφαρα, είναι εντυπωσιακά αηδιαστικές. Κι επιπροσθέτως, αυτή η

Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ (Zbigniew Herbert), «Μεταφραστής ποίησης»

Σαν αδέξια μέλισσα εφορμά
πάνω στο λουλούδι
λυγίζει τον απαλό στήμονα
ανοίγει δρόμο μες από τα πέταλα καθώς
μέσα από σελίδες λεξικού
παλεύει να χωθεί