Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Συνάντηση»

 Κοίτα το γκρίζο δέντρο. Ο ουρανός έχει τρέξει
στη γη μέσ’ απ’ τις ίνες του –
μόνο ένα συρρικνωμένο σύννεφο απόμεινε όταν
η γη σταμάτησε να πίνει. Κλεμμένοι αιθέρες
συστρέφονται στο σύμπλεγμα των ριζών και μεταμορφώνονται
σε πρασινάδα. – Οι σύντομες στιγμές
ελευθερίας αναδύονται από μέσα μας, διατρέχουν
στροβιλίζοντας το αίμα των Μοιρών και συνεχίζουν.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Τοπίο με ήλιους»

 Ο ήλιος ξεμυτίζει πίσω απ’ τον τοίχο του σπιτιού,
στέκει στη μέση του δρόμου
και μας φυσά
με την κόκκινη πνοή του.
Ίνσμπρουκ, πρέπει να σ’ εγκαταλείψω.
Αύριο όμως
θα μας περιμένει ένας πυρωμένος ήλιος
στο μισοπεθαμένο γκρίζο δάσος,

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Πρελούδιο»

Το ξύπνημα είναι ένα σάλτο με αλεξίπτωτο από το όνειρο.
Απ’ τον ασφυκτικό στροβιλισμό ο ταξιδιώτης λυτρωμένος
βυθίζεται στους πράσινους θύλακες του πρωινού.
Τα πράγματα αναφλέγονται.
Από τη θέση ενός κορυδαλλού που σιγοτρέμει,
αισθάνεται
των δυνατών ριζωμάτων
τις υπόγεια αιωρούμενες λάμπες.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Θαλασσινή ιστορία»

Υπάρχουν μέρες του χειμώνα δίχως χιόνι. Τότε μοιάζει η θάλασσα
με μέρη ορεινά κουρνιασμένη στα φτερά της τα γκρίζα,
γαλάζια για μια ελάχιστη στιγμή και ώρες πολλές με κύματα
όπως λύγκες ωχροί, ψάχνοντας μάταια κράτημα στης ακτής τα χαλίκια.
Μια τέτοια μέρα θα΄ναι που τα ναυάγια σηκώνονται απ΄ τα βάθη
και αναζητούν τ΄ αφεντικά τους, αραγμένα στης πόλης το θόρυβο,
ενώ πνιγμένα πληρώματα πνέουν προς τη στεριά
πιο αραιά κι απ’ τον καπνό μιας πίπας.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Το ζευγάρι»

Σβήνουν τη λάμπα. Το περίγραμμά της αχνοφέγγει λευκό
για μια μόνο στιγμή πριν διαλυθεί
σαν μια ταμπλέτα σ’ ένα ποτήρι σκοτάδι. Ύστερα αρχίζει η εξύψωση.
Οι τοίχοι του ξενοδοχείου ανυψώνονται στο σκοτεινό ουρανό.

Οι κινήσεις του έρωτα έχουν κοπάσει κι εκείνοι κοιμούνται,
αλλά οι κρυφές τους σκέψεις συναντιούνται
όπως δυο χρώματα που συγχωνεύονται καθώς ανταμώνουν

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Ελεγεία»

Ανοίγω την πρώτη πόρτα.
Ένα μεγάλο ηλιόλουστο δωμάτιο.
Ένα βαρύ αυτοκίνητο περνά απ’ τον δρόμο
και κάνει τα πιάτα να τρέμουν.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Το ζευγάρι»

Σβήνουν το φως και ο λευκός γλόμπος θαμποφέγγει

για μια στιγμή πριν διαλυθεί

σαν χάπι σ’ ένα ποτήρι σκοτάδι.

Κατόπιν μεταρσιώνονται.

Οι τοίχοι του ξενοδοχείου υψώνονται στο σκοτεινό ουρανό.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Ένα σχέδιο τον Οκτώβριο»

 Το ρυμουλκό πλοίο είναι γεμάτο φακίδες και σκουριά. Τι θέλει εδώ,
      τόσο βαθιά στη στεριά;
Είναι μια βαριά, σβησμένη λάμπα μέσα στην παγωνιά.
Τα δέντρα όμως έχουν άγρια χρώματα. Μηνύματα προς την
      αντίπερα όχθη!

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Οι πέτρες»

Ακούω να πέφτουν οι πέτρες που πετάξαμε,
καθάριες δια μέσου του χρόνου.
Στην κοιλάδα οι συγκεχυμένες ενέργειες της στιγμής
πετούν στριγκλίζοντας από δέντρο
σε δέντρο, σιωπούν μέσα

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Σύρος»

 Στο λιμάνι της Σύρου παρατημένα εμπορικά πλοία σε αναμονή,
Οι πλώρες δίπλα δίπλα. Αραγμένα εδώ και χρόνια:
CAPE RION, Μονρόβια.
KRITOS,  Άνδρος.
SCOTIA, Παναμάς.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Κατακλείδα»

 Σέρνομαι σαν άγκυρα στον πυθμένα της θάλασσας.
Και τι δεν πιάνω που δεν το χρειάζομαι.
Κουρασμένη αγανάκτηση, πυρωμένη αυτοεγκατάλειψη.
Οι δήμιοι φέρνουν πέτρες, ο Θεός γράφει στην άμμο.

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Θαλασσινή ιστορία»

Υπάρχουν μέρες του χειμώνα δίχως χιόνι. Τότε μοιάζει η θάλασσα
με μέρη ορεινά κουρνιασμένη στα φτερά της τα γκρίζα,
γαλάζια για μια ελάχιστη στιγμή και ώρες πολλές με κύματα
όπως λύγκες ωχροί, ψάχνοντας μάταια κράτημα στης ακτής τα χαλίκια.
Μια τέτοια μέρα θα΄ναι που τα ναυάγια σηκώνονται απ΄ τα βάθη

Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Tranströmer), «Το δέντρο κι ο ουρανός»

 Ένα δέντρο περιφέρεται στη βροχή,
μας προσπερνά βιαστικά μέσα στη γκρίζα νεροποντή.
Έχει κάτι να διεκπεραιώσει. Φέρνει ζωή από τη βροχή
όπως το κοτσύφι στο περβόλι.
Όταν κοπάζει η βροχή το δέντρο σταματά.