Σοφία Αγραπίδη, «Στο βυθό του ονείρου»

Ένας συγκινησιακός σπινθήρας
πετάχτηκε απ’ τη φλόγα των ματιών μου,
στο νυχτερινό στερέωμα
που το σκοτάδι καταργούσε τη μέρα.
Με συμβατική γαλήνη
ως απρόσμενο δώρο
βάλσαμο του αποσπερίτη,
φύτευα σμαραγδένιες ελιές

Σοφία Αγραπίδη, «Η πορτοκαλιά μου»

Χρόνια η φουντωτή πορτοκαλιά έστεκε,
ζώντας τον παλμό της μέρας.
Των παιδικών μου χρόνων θησαυρός,
έντυνε την άνοιξη μελιτοφόρα νύμφη.
Ανεξίτηλες μνήμες
με τ’ αστέρια μιλούσε.
Χρόνια αλησμόνητα.

Σοφία Αγραπίδη, «Ταξίδι στο πέλαγο του νου»

Στο πέλαγο του νου
δεν στέκουν Συμπληγάδες.
Τα κατάλευκα κύματα
μοιάζουν μ‘ αυλές πνιγμένες
στη φουρτούνα των γιασεμιών.
Ηγεμονεύει η ιλαρή μορφή σου
πετώντας πάνω απ ‘τα καθάρια νερά
που κίνδυνοι δεν ελλοχεύουν.

Σοφία Αγραπίδη, «Σύννεφα και χρώματα»

Σύννεφα τρέχουν στον ουράνιο θόλο
άλλα χαριτωμένα κι άλλα απειλητικά.
Χρώματα απ' της μαγικής τούτης
εποχής, τη συλλογή που οι αέρηδες
ανακατεύουν.
Γκρίζα ανοιχτόχρωμα, άλλοτε σκουρόχρωμα
σαν τους ανθρώπους που προσπαθούν συνεχώς
να προλάβουν, όσα δεν σημαίνουν "ζωή'.

Σοφία Αγραπίδη, «Φθινοπωρινά ταξίδια»

Όταν πέφτουν τα φύλλα
τα κλωνάρια γυμνά
δέρνονται στων ανέμων
τα δροσερά χέρια.
Η γη βάφεται
με μυριάδες αποχρώσεις
κι ο κόσμος χορεύει

Σοφία Αγραπίδη, «Άστεγων συνανθρώπων ψίθυροι»

Στενά τα περιθώρια των εποχών
μονολογούσαν με σβησμένο το όραμα.
Οι καμπάνες των εκκλησιών άδειες
από τις κυριακάτικες γλυκές μελωδίες.
Σαν ψίθυροι απ’ το άγνωστο
τα χείλη τραγουδούσαν τη ζωή.
Ανύποπτα τα βλέμματα στον δρόμο
κι εκείνοι παγωμένοι στη γωνιά.

Σοφία Αγραπίδη, «Σάλπισμα της αυγής»

Φυσομανά ο άνεμος,
οι λεπτές ηλιαχτίδες
δεν φτάνουν να αγκαλιάσουν
τις φωλιές στα δέντρα.

Βουβή η φύση,
αγέρωχοι οι κορμοί,