Αναστάσης Βιστωνίτης, «Η λύκαινα»

I
Η λύκαινα γυρνάει στις σκοτεινές πλαγιές —
μάτια από κάρβουνο, αίμα στα δόντια.
Κατεβαίνει στην πόλη τον χειμώνα.
Τα χιονισμένα ουρλιαχτά της
σκίζουν τη θάλασσα, τρομάζουν
τον ύπνο των αθώων.

Αναστάσης Βιστωνίτης, «Οι φίλοι»

Σταματώ.
Μες στο αργό φως τίποτα δεν κινείται
Η μέρα άσπρη και παράλυτη

Θυμάμαι τα μεθυσμένα μάτια τη νύχτα,
τη μουσική που έρχεται κομματιασμένη,
σπασμένη στο πρώτο ανέβασμα της μνήμης.

Αναστάσης Βιστωνίτης, «Χειμώνας»

Είχαν τα πάντα σταματήσει,
άφωνα τα ραδιόφωνα και παγωμένες οι σειρήνες,
στο αεροδρόμιο το χιόνι
σκέπαζε το διάδρομο προσγείωσης,
δεν ήταν κανένας να φανεί,
κανείς δεν περίμενε κανέναν.

Αναστάσης Βιστωνίτης, «Τώρα είσαι μόνος»

Στην πρώτη δύσκολη νύχτα
χωρίς διαφάνειες, σκάβοντας το αδύνατο,
χωρίς καν μια υποψία παρουσίας,
ακουμπώντας στο χώμα,
αυτοί που ήρθαν χθες

Αναστάσης Βιστωνίτης, «Απουσία»

Κοιμήθηκα στον κάμπο νύχτα
περιμένοντας τον αέρα.
Γλιστρούσαν τα νερά στο ρέμα —
το παγωμένο φως στο κορμί μου.
Αυτό που χάθηκε στον ουρανό