Ελένη Κοφτερού, «Ο έρωτάς μας»

Ο έρωτάς μας
μια εύθραυστη χαριτωμένη εκδοχή
μια ιδιόρρυθμη ιδέα
όπως η γέννηση
ενός μικροσκοπικού νησιού
μετά από σεισμό
χωρίς μεγαλειώδεις

Ελένη Κοφτερού, «Όταν σε σκέφτομαι»

Όταν σε σκέφτομαι
τεντώνεται απαλά
ο λαιμός μου
το βλέμμα μου πέφτει
καταποντίζεται
στον ουρανό
χαμογελώντας φυσικά

Ελένη Κοφτερού, «Το τάμα της αφής»

Νιώθω ακόμη
τα δάχτυλά σου
επάνω μου
της είπε

ποτέ εκείνη
δεν του ομολόγησε

Ελένη Κοφτερού, «Σύθαμπο»

Κι όταν τα δράματά του
τα μικρά
εκείνα που τα γύμναζε
στης τραγωδίας την παλαίστρα
πετρώσανε απότομα
έκανε δράμα του
το σύθαμπο

Ελένη Κοφτερού, «Αλφάβητο»

 Τα σύννεφα συλλάβιζαν σύμφωνα νοτισμένα
φωνήεντα υγρά σπονδή και τάμα
στο όνειρο
και στου ορίζοντα
την άφατη λευκότητα.

Το απομεσήμερο εκείνο
σταθήκαμε μικροί των νόμων παραβάτες

Ελένη Κοφτερού, «Ξημέρωμα»

 στον Κώστα Θ. Ριζάκη

Δεν υπακούει πάντα το ξημέρωμα
στης γης την προαιώνια εντολή
κατρακυλά απ’ το κρεβάτι του
όπως παιδί ανήλικο
και πέφτει ανάσκελα

Ελένη Κοφτερού, «Οι παντόφλες»

Στο χωλ
μονάχα οι παντόφλες σου
απορημένες χάσκουν
ολοκαίνουργιες.
Και σου 'λεγα γιατί δεν τις φοράς;
Να λιώσουν πρώτα οι παλιές
μου έλεγες, μαμά.

Ελένη Κοφτερού, «Παράπονο»

Αχ! να με λέγαν Σύλβια
ή έστω Έμιλυ
ακόμη και το Ανν
καλύτερο θα ήταν
αφού για το «Βιρτζίνια»
το ξέρω
πιθανότητα καμία

Ελένη Κοφτερού, «Προειδοποίηση»

Μου είπαν πως τέτοιες μέρες
ανοίγουν οι ουρανοί.
Του Απρίλη μια κυρτή καταπακτή
σε οδηγεί στη χιονοθύελλα της γύρης
στων λουλουδιών τα νεύματα τα λάγνα.
Μα εσύ πατέρα μην κατέβεις
-τουλάχιστον όχι απόψε-
Φοβάμαι μήπως στην διαδρομή

Ελένη Κοφτερού, «Το φθινόπωρο»

Είναι μονάχα ένα ανήλικο παιδί για δες πώς ταλαντεύεται
στο καλοκαίρι πώς τα πόδια του βουτά
και του χειμώνα πώς βυζαίνει τ’ ακροδάχτυλα.
Τα ρούχα του στάζουν Αυγούστου φως
μα τα μαλλιά του πύκνωσαν
φωλιές ζεστές να γίνουν προσδοκούν
μήπως σωθούνε κάποια τ’ ουρανού παιδιά
από την αναπόφευκτη αποδημία.

Ελένη Κοφτερού, «Κανένας»

Διαρκώς στου ανεκπλήρωτου
την κρυμμένη κόχη επιστρέφω
στο αδειανό κέλυφος
του κοίλου περιγράμματος
καθώς η απουσία με προτρέπει.

Την προτιμώ αυτήν
τη μικρή κακουχία

Ελένη Κοφτερού, «Δρόμοι»

 Είναι κάποιοι δρόμοι μουντοί
τη μοναξιά τους δεν την επέλεξαν
νοιάζονται μόνο για την υπόγεια ζωή
εκεί που απλώνονται οι ρίζες
των πληγωμένων δένδρων της πόλης
και επιμένουν να κάνουν εμφανή
την παρουσία τους
με τα ραγίσματα στις κατάκοπες πλάκες.

Ελένη Κοφτερού, «Γράμμα σε γενέθλια πόλη»

Σου γράϕω
για τ’ ανιαρά
δυσανάγνωστα μεσημέρια
της εϕηβείας μου
που μου γύρισαν
την πλάτη
αϕού κι εγώ από καιρό
τα είχα περιϕρονήσει.

Ελένη Κοφτερού, «Του Μάρτη»

Αυτόν τον Μάρτη
μαρτυρώ αμαρτήματα μικρά
κι απ’ το μπαούλο βγάζω
για να λιαστούνε
μαροκινά μεταξωτά
φιλιά
κανέλας και σαφράν