Ελένη Κοφτερού, «Δρόμοι»

 Είναι κάποιοι δρόμοι μουντοί
τη μοναξιά τους δεν την επέλεξαν
νοιάζονται μόνο για την υπόγεια ζωή
εκεί που απλώνονται οι ρίζες
των πληγωμένων δένδρων της πόλης
και επιμένουν να κάνουν εμφανή
την παρουσία τους
με τα ραγίσματα στις κατάκοπες πλάκες.

Εκεί περπάτησα κι εγώ
αναζητώντας τη μέσα ζωή
τον υπόκωφο ψίθυρο των καχεκτικών κλαδιών
την εσωστρέφεια των λευκών φύλλων
που δε θα δουν ποτέ τον ήλιο
για να θριαμβεύει πάντα
η «κυριαρχία της κορυφής».

Αποπλανούσε η άλλη πόλη
με την ομορφιά της
μα η νοσταλγία κρυφό κρατούσε
το καλό της το χαρτί.
Μια μέρα μού φώναξε κατάμουτρα:
«Δεν έχεις πατήσει εδώ
της παιδικότητας τα βήματα.
Τα δένδρα δεν σ’ αναγνωρίζουν».

Απόψε μου μίλησες εσύ
με λέξεις από θρόισμα
μιας «άνοιξης χαμένης»

μου χάρισες το λάμδα των χελιδονιών
που κάποτε λαχτάρησα
να βάλω σ’ ένα ποίημα.

~
από τη συλλογή Στο Λάμδα των Χελιδονιών, εκδ. των φίλων, 2014
πηγή

Η Ελένη Κοφτερού γεννήθηκε στην Αριδαία Πέλλας. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Γράμμα σε γενέθλια πόλη (Σαιξπηρικόν 2013, Βραβείο Μαρία Πολυδούρη 2014), Στο λάμδα των χελιδονιών (Εκδόσεις των Φίλων 2014), μια θλίψη απρίλης (Κουκκίδα 2018) και Άρης (Κίχλη 2021). Κυκλοφορεί επίσης ελεύθερα στο διαδίκτυο η συλλογή της Περί Άνοιξης και άλλων Εμμονών (24grammata). Ποιήματά της έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες, ενώ ποιήματα, διηγήματα και κριτικά κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Είναι γεωπόνος και από το 1997 κατοικεί και εργάζεται στην Καλαμάτα.