(1).jpg)
.png)
Σου γράϕω
για τ’ ανιαρά
δυσανάγνωστα μεσημέρια
της εϕηβείας μου
που μου γύρισαν
την πλάτη
αϕού κι εγώ από καιρό
τα είχα περιϕρονήσει.
Σου γράϕω
για τις ύπουλες ενοχές
τους σϕιχτοδεμένους ϕόβους
και τις συμμαχίες
της μοναξιάς.
Σου γράϕω για το
μαύρο απουσιολόγιο
της απώλειας.
Πήρε την πρώτη παρουσία του
στη Γ´ Γυμνασίου
κι από τότε προσθέτει
νέα ϕύλλα.
Για τη Γεωμετρία της νοσταλγίας
800 Km σε ευθεία
μια ώρα με ταχύτητα αεροπλάνου
Σου γράϕω
για τη λαχτάρα
εκείνου του απογεύματος.
Πετούσε απ’ το πρωί
πάνω απ’ τον Χορτιάτη
με ξαϕνιασμένες ϕτερούγες.
Για το Γενάρη που
ξεϕορτώθηκε
απ’ το πέτο του το κρύο
και καρϕίτσωσε το ζεστό
χαμόγελο των ματιών σου.
Για τα βήματά μας
νεογέννητα ροδαλά θαύματα
σαστισμένα μπουσουλούσαν
στο πεζοδρόμιο.
Για τα ϕιλιά πεταλούδες
που χτυπούσαν
στα τοιχώματα της επιθυμίας
κι έπειτα
με μεθοδικές κινήσεις
ύϕαναν κουκούλια
κι έμπαιναν μέσα
άρχιζαν μακρόχρονη
απεργία πείνας
μέχρι να ξαναγίνουν γύρη.
Για τη μυστική μελωδία
των γυμνών δένδρων
στην πλατεία Αγίας Σοϕίας
που σκέπαζε την τραχιά
ϕλυαρία των πραγμάτων
Τέλος/ σου γράϕω
για τους μικρούς ήλιους.
Ξεμύτισαν
μέσα στο σκούρο απόγευμα
απ’ τον Θερμαϊκό,
τσουρούϕλισαν
τις ρώγες των δαχτύλων μας
κι έπειτα βούτηξαν
στην υγρή ϕυλακή τους
υγ. Το έχεις άραγε εκείνο
το παράξενο αλϕαβητάρι
που μας χάρισαν;
Εξειδικευμένο για
αμϕίβιες ϕτερωτές λέξεις;
για τ’ ανιαρά
δυσανάγνωστα μεσημέρια
της εϕηβείας μου
που μου γύρισαν
την πλάτη
αϕού κι εγώ από καιρό
τα είχα περιϕρονήσει.
Σου γράϕω
για τις ύπουλες ενοχές
τους σϕιχτοδεμένους ϕόβους
και τις συμμαχίες
της μοναξιάς.
Σου γράϕω για το
μαύρο απουσιολόγιο
της απώλειας.
Πήρε την πρώτη παρουσία του
στη Γ´ Γυμνασίου
κι από τότε προσθέτει
νέα ϕύλλα.
Για τη Γεωμετρία της νοσταλγίας
800 Km σε ευθεία
μια ώρα με ταχύτητα αεροπλάνου
Σου γράϕω
για τη λαχτάρα
εκείνου του απογεύματος.
Πετούσε απ’ το πρωί
πάνω απ’ τον Χορτιάτη
με ξαϕνιασμένες ϕτερούγες.
Για το Γενάρη που
ξεϕορτώθηκε
απ’ το πέτο του το κρύο
και καρϕίτσωσε το ζεστό
χαμόγελο των ματιών σου.
Για τα βήματά μας
νεογέννητα ροδαλά θαύματα
σαστισμένα μπουσουλούσαν
στο πεζοδρόμιο.
Για τα ϕιλιά πεταλούδες
που χτυπούσαν
στα τοιχώματα της επιθυμίας
κι έπειτα
με μεθοδικές κινήσεις
ύϕαναν κουκούλια
κι έμπαιναν μέσα
άρχιζαν μακρόχρονη
απεργία πείνας
μέχρι να ξαναγίνουν γύρη.
Για τη μυστική μελωδία
των γυμνών δένδρων
στην πλατεία Αγίας Σοϕίας
που σκέπαζε την τραχιά
ϕλυαρία των πραγμάτων
Τέλος/ σου γράϕω
για τους μικρούς ήλιους.
Ξεμύτισαν
μέσα στο σκούρο απόγευμα
απ’ τον Θερμαϊκό,
τσουρούϕλισαν
τις ρώγες των δαχτύλων μας
κι έπειτα βούτηξαν
στην υγρή ϕυλακή τους
υγ. Το έχεις άραγε εκείνο
το παράξενο αλϕαβητάρι
που μας χάρισαν;
Εξειδικευμένο για
αμϕίβιες ϕτερωτές λέξεις;
Η Ελένη Κοφτερού γεννήθηκε στην Αριδαία Πέλλας. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Γράμμα σε γενέθλια πόλη (Σαιξπηρικόν 2013, Βραβείο Μαρία Πολυδούρη 2014), Στο λάμδα των χελιδονιών (Εκδόσεις των Φίλων 2014), μια θλίψη απρίλης (Κουκκίδα 2018) και Άρης (Κίχλη 2021). Κυκλοφορεί επίσης ελεύθερα στο διαδίκτυο η συλλογή της Περί Άνοιξης και άλλων Εμμονών (24grammata). Ποιήματά της έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες, ενώ ποιήματα, διηγήματα και κριτικά κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Είναι γεωπόνος και από το 1997 κατοικεί και εργάζεται στην Καλαμάτα.
