Αναστασία Πελεκάνου, «Πόσο νοσταλγώ τις αταξίες μας ..»

Πόσο νοσταλγώ τις αταξίες μας

μέσα στα ορθογώνια καμαρίνια..
θυμάσαι που σε σκούνταγα όταν έβαζες κραγιόν…;

κατά λάθος έλεγα

κι εσύ χαμογελούσες πονηρά

-έλα δε θα προλάβουμε.. πάρτε τα πόδια σας!.. 

φώναζε ο χοντρός απ’ έξω

Αναστασία Πελεκάνου, «Ως την επόμενη φορά»

Πώς μικραίνει το εγώ σαν θρηνείς
και πώς η μνήμη ντύνεται στα μπλε.
Κύκλο κάνεις γύρω σου
να δεις ότι υπάρχεις
κι είσαι εδώ.
Έφυγαν εχθές όλοι
κι άφησαν μαύρα κάρβουνα

Αναστασία Πελεκάνου, «Η περιοχή μου, ο εαυτός μου..»

Η περιοχή μου, ο εαυτός μου.
Μέσα μου χύνονται χρώματα,
υποτροπές, ανάγκες, γραφικές ενοχές.
Ακόμα δεν μεταλλάχτηκα σε μαύρο κοράκι.
Τα τρωκτικά στους υπονόμους
μου θυμίζουν παρανομίες.
Είναι ο τρόπος, που τρέχουν να κρυφτούν
από το εντός μου αρπακτικό.

Αναστασία Πελεκάνου, «Τις πέταξα τις κουρτίνες ..»

Τις πέταξα τις κουρτίνες

τι να τις κάνω χωρίς ήλιο..;

εγώ τα παράθυρά μου τα έχω διάπλατα ανοικτά

και οι μουσικές μου ακούγονται ως εκεί

τα σέρτικά μου δεν τα κρύβω

κι αν ο ηθοποιός άντρας πει τα σκοτεινά του

τα βίαιά του

και τα συμφέρονταά του φτάσουν ταβάνι…

Αναστασία Πελεκάνου, «Θες να αρχίσω με το “μια φορά κι έναν καιρό”..»

Θες να αρχίσω με το

“μια φορά κι έναν καιρό”

ή να γθυδώ με μιας;

Πως βολεύει μόνο πες..

λίγο πιο γρήγορα όμως

γιατί απόψε είπαν θα πέσουν οι στέγες

σε κάποια κεφάλια
όχι σ’ όλα.


Αναστασία Πελεκάνου, «Eίδα τα πεζοδρόμια άδεια..»

Eίδα τα πεζοδρόμια άδεια

τα τραπέζια όλα μαζεμένα

και σκέφτηκα μήπως επειδή χαλάει ο καιρός

μα ήσασταν μέσα όλοι-

δε μιλούσατε, μόνο με κοιτάγατε.

αμίλητοι.

η φωτιά στο βάθος θρασύτατη
κι εσείς σιωπηλοί με ένα στόχο μόνο..

Αναστασία Πελεκάνου, «Ανατολή»

Κράτα μου
λίγο πιο ψηλά την Ανατολή,
να ζεσταίνει όσο γίνεται τη Δύση μου.
Παίξε μαζί μου.
Θυμήσου τότε που ήμασταν παιδιά.
Μοιραζόμασταν μόνο τσίχλες κεράσι.
Γέλα μου ως τη λευτεριά των συνόρων.
Θα έρθω στην Ανατολή.

Αναστασία Πελεκάνου, «Ανταπόκριση στο σινιάλο της μελωδίας»

Εκείνο το βράδυ, ήταν εκκωφαντικό απ’ όπου κι αν κοιτούσαμε. Τσίγκινοι
κάδοι να αναποδογυρίζουν οι εργάτες της καθαριότητας, πιο πάνω φωνές
τσακωμοί λουσμένοι από κλαρίνα και πιάτα να σπάνε.
Ας αλλάξουμε δρόμο ‘μου είπες. Δεν αντέχεται αυτή η φασαρία.
Σου έπιασα το χέρι και σου σιγό – τραγούδησα
το “μ’ αεροπλάνα και βαπόρια”.
Δεν σου άρεσε ποτέ η Ελληνική μουσική.

Αναστασία Πελεκάνου, «12ος Όροφος»

Μια τρίχα από τα μαλλιά μου,
ο αέρας τη στέλνει στα χείλη μου.
Στον 12ο όροφο δε στέκεσαι.
Ο άνεμος λυσσομανά.
Στη σκοτεινή ταράτσα,
με το φεγγάρι δε τα βάζεις.