Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Ο δρόμος μου»

Οι θόρυβοι των καμπαρέ, του δρόμου η λαγνεία∙

Πλατάνια που φυλλορροούν στο  μολυσμένο αγέρα∙

Λεωφορεία που βογκούν στους τέσσερις τροχούς τους

Και μες στους δρόμους τρέχουνε σαρώνοντας τα πάντα,

Ενώ τα μάτια τους φριχτά, στης νύχτας τα σκοτάδια,

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Θα’ ναι λοιπόν…»

Θα ‘ναι, λοιπόν μια μέρα φωτεινή:

Λαμπρός ο ήλιος στη χαρά θα συμμετέχει….

Την ομορφιά σου μες στα νυφικά

πιο όμορφη να κάνει θα προσέχει.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Ήρθα το δύστυχο ορφανό»

Ήρθα το δύστυχο ορφανό προς τους ανθρώπους,
τα μάτια μου τα ήμερα μόνο είχα πλούτο εγώ,
προς τους ανθρώπους ήρθα, στου μεγάλους τόπους•
οι άνθρωποι δε με ηύραν πονηρό.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Ο Ουρανός»

Το γαλανό ουρανό χαρά αποπάνω μου
θεού γιομίζει.
Ένα δεντρί το βάγιο του από πάνω μου
το ναναρίζει.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Αισθηματική Συνομιλία»

Μέσα στο πάρκο το παλιό που παγωνιά κι ερμιά το δέρνουν
δυο ίσκιοι ξάφνου φαίνονται, ζευγάρι να διαβαίνουν.

Τα μάτια τους είναι νεκρά κι απ' τ' απαλό τους στόμα
τα λόγια βγαίνουν σιγαλά, ίσ' αγροικιούντ' ακόμα.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Φεγγαρόφωτο»

Είναι η ψυχή σας ένα θεσπέσιο τοπίο
όπου συρρέουν μασκοφόροι μαγευτικοί
παίζοντας τον αυλό, χορεύοντας, κι ίσως σχεδόν
θλιμμένοι κάτω απ’ τις εξαίσιες φορεσιές τους

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Σε Κακοστρωμένα Μονοπάτια»

Σε κακοστρωμένα μονοπάτια
περπατούσα αναποφάσιστα θλιμμένα...
Τα χεράκια σου μου γίναν οδηγοί.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Ποτέ Πια!»

Θύμηση! Θύμηση! Τί θες; Στον άτονον αγέρα
έκανε το φθινόπωρο τη κίσσα να πετιέται
κι ο ήλιος μια μονότονη σφεντόνιζεν αχτίδα,
στο δάσος κείνο το χλωμό που μαίνονταν μελτέμια.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Το τραγούδι του Φθινοπώρου»

     Λυγμοί μακρόσυρτοι
 των βιολιών
 του Φθινοπώρου
 πληγώνουν την καρδιά μου
 με μιά αποχαύνωση
 μονότονη.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Το οικείο μου όνειρο»

Συχνά έχω τούτο το παράξενο και διαπεραστικό όνειρο
μιας γυναίκας άγνωστης που αγαπώ και με αγαπά
και που όμως δεν είναι κάθε φορά ούτε ακριβώς η ίδια
αλλά ούτε και κάποια άλλη, και με αγαπά και με καταλαβαίνει

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Άκου, το κέρας θλίβεται»

Άκου, το κέρας θλίβεται κατά τα δάση
κι έχει τόσον καημό, που ορφάνιες θυμίζει
κι έρχεται ως του βουνού τα πόδια να σωπάσει
με τ' αγέρι που τρέχει και στενά γαβγίζει.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Τ’ ολόλευκο φεγγάρι»

Λάμπει τ' ολόλευκο φεγγάρι
 μέσα στα δέντρα τα πυκνά,
 σε κάθε τρυφερό κλωνάρι
 και μια φωνούλα αρχινά
 κάτω από τη φυλλωσιά...

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Νυχτερινή φαντασία»

Νύχτα. Βροχή. Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,
όσο είναι φως, με πύργους και με τόξα, η σιλουέτα
πολιτείας γοτθικιάς, μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.
Κάμπος. Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Ένας Βαθύς Μαύρος Ύπνος»

Ένας βαθύς, μαύρος ύπνος
πέφτει απάνω στη ζωή μου.
Κάθ’ ελπίδα μου, κοιμήσου.
Κάθε αποθυμιά μου κοιμήσου.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Οι Ράθυμοι»

Μπα! Και η μοίρα μας έγινε πεζή.
Αν θέλετε, πεθαίνουμε μαζί;
— Σπάνια η πρόταση, ορισμένως.
— Ωραίο το σπάνιο. Λοιπόν εμπρός.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Ξεχασμένοι σκοποί»

 Μου κλαίει ψιχάλα στην καρδιά
καθώς στην πόλη σιγοβρέχει.
Τι να’ ναι τούτη η ανημποριά
που μου ναρκώνει την καρδιά;

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Αισθηματικός Περίπατος»

Η δύση άφηνε τις ύστατες αχτίδες
κι ο άνεμος τα χλωμά τα νούφαρα κινούσε,
τ’ ανοιχτά νούφαρα, μέσα από τα καλάμια
θλιβερά γυάλιζαν στο άτρεμο κύμα απάνω.

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Τα Χέρια»

Τα χέρια τ’ ακριβά, δικά μου που έγιναν,
ωραία ωραία, μικρά μικρά,
κι ύστερ’ απ’ όλα τα θανάσιμα γλιστρήματα
κι απ’ όλα αυτά τ’ ανίερα κοσμικά.
Ύστερ’ από τ’ αραξοβόλια και τις αμμουδιές

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Έξι εβδομάδες κιόλα»

Έξη βδομάδες κιόλα, κι άλλες δεκαπέντε ακόμα
Μέρες ατέλειωτες! Μες στους ανθρώπινους καϋμούς,
Βέβαια, καϋμός πικρός ωσάν το χωρισμό δεν είναι!

Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «Κάτι κλαίει μες την καρδιά μου»

Κάτι κλαίει μές στην καρδιά μου
καθώς βρέχει στην χώρα μου,
Σαν τι μαράζι, αλιά μου,
στραγγίζει την καρδιά μου;