Αργύρης Μπαρής, «Θέλω να ζήσω χωρίς..»

Θέλω να ζήσω χωρίς συγγνώμες
χωρίς υπομνήσεις χρέους,
χωρίς αντιπαροχές σιωπής.
Μόνος
πλάι στα παιδικά όνειρά μου
Αλήθεια ποιος τα βαλσάμωσε?

Αργύρης Μπαρής, «Έψαξα πολύ να βρω λέξεις πράσινες..»

Έψαξα πολύ να βρω λέξεις πράσινες,
κόκκινες, θρουφαντές σαν τα λαχανικά του κήπου μας.
Λέξεις φωτιά και αστροπελέκια,
που πυρπολούσαν και τις στάχτες τους,
φύτρωναν Φοίνικες,
μα ήταν όλες χλωμές,
κίτρινες και αναιμικές
σαν τα παιδιά της Μπιάφρα.

Αργύρης Μπαρής, «η ομπρέλα»

Ήρθε με μια ομπρέλα από πάνω μου,
πάρε την ομπρέλα σου, φώναξα.
Θέλω να γευτώ τη βροχή,
το ρίγος της παγωνιάς,
τη γύρη της άνοιξης,
τους κεραυνούς του καλοκαιριού,
θέλω ν’ ανασάνω τον ήλιο.

Δεν είμαι κισσός.

Αργύρης Μπαρής, «Οι ρωγμές που είχα μέσα μου...»

Οι ρωγμές που είχα μέσα μου
γέμισαν χώμα,
γιασεμιά
και αηδονοφωλιές.
Τα χιονισμένα τοπία
κυκλάμινα,
τραγούδια ρυακιών

και πράσινα θεόρατα δέντρα.

Αργύρης Μπαρής, «Οι Θεοί μου απλοί άνθρωποι...»

Οι Θεοί μου
απλοί άνθρωποι,
με μάτια γεμάτα ουρανούς
και χείλη κεράσια.
Και μετά το Χριστό
και μετά το Μαρξ
παράμειναν
αγρότες

ψαράδες

Αργύρης Μπαρής, «Σήμερα ξεφύλλισα τον εαυτό μου...»

Σήμερα ξεφύλλισα τον εαυτό μου
ξεσκόνισα τις σελίδες του.
Είχαν κιτρινίσει από τον χρόνο
σαν τα παλιά χαρτιά του τζακιού μας.
Βρήκα την καρδιά μου με την μαθητική ποδιά του 44.
Τότε μόλις συλλάβιζε την αγάπη.
Βρήκα τις φλέβες μου απλωμένα αρδευτικά κανάλια.

Βρήκα τα κάτασπρα παιδικά μου μπράτσα,

Αργύρης Μπαρής, «Απ' όσα κρατώ..»

Απ' όσα κρατώ,
μονάχα ο ουρανός είναι δικός μου.
Τίποτε άλλο.
Κι αυτός χωρά εσένα
κι όλον τον κόσμο.

Αργύρης Μπαρής, «Καρδιά μου πώς βουβάθηκες...»

Καρδιά μου πώς βουβάθηκες,
πώς στέκεις,
πώς δεν κρένεις.
Στενάζεις μόνο
κι αρχινάς το θλιβερό τραγούδι.
Το σφύριγμα του στόνου σου
Χαμένο αηδόνι, ταίρι.

Αργύρης Μπαρής, «Εχοντας τα χέρια μου τυφλά..»

Εχοντας τα χέρια μου τυφλά
οξειδώθηκε το κρανίο μου
και κοιμάμαι
κι όσο κοιμάμαι
δεν ξημερώνει.
*
Το φίμωτρο είναι για τα σκυλιά.
Εμένα γιατί μου το φόρεσαν;

Αργύρης Μπαρής, «Στις παλάμες μου...»

Στις παλάμες μου
χλοίζει η ζωή.
Στα χέρια μου μετεωρίζεται.
Τα δείχνω
αρνούμενος να Παγκοσμιοποιηθώ
στο δρόμο της «ελεύθερης αγοράς»
σα μεγαλομέτοχος οικονομικού τραστ
που σφυρίζει αδιάφορος.

Αργύρης Μπαρής, «Η επικοινωνία είναι χρέος»

Η επικοινωνία είναι χρέος.
Θέλω να σταθώ
πιστεύω στον άνθρωπο.
Έλα, τι καρτερείς;
Τα νερά στους καταρράχτες σταμάτησαν στη
μέση της κάθετης πτώσης τους.
Τα πλατάνια κι οι βράχοι γονάτισαν.
Οι πέτρες αναζητούν τις ρίζες τους.

Αργύρης Μπαρής, «Η ροή δεν αναγνωρίζει πρόσωπα..»

Η ροή δεν αναγνωρίζει πρόσωπα
Ζητάει επίμονα ταυτότητα,
δαχτυλικά αποτυπώματα,
αδιαφορώντας για τις περιφορές εικόνων,
τις αναγνώσεις Προφητειών,
τις προσευχές και τα συναξάρια.
Η ροή, ποτάμι φορτισμένο,

Αργύρης Μπαρής, «Τ’ αποφάσισα..»

Τ’ αποφάσισα

θα γκρεμίσω τον Όλυμπο
κι ένα κομμάτι του Ουρανού.
Γελάτε:
Τα πιο γελοία πράγματα της ζωής είναι τα σοβαρά
Τα πιο αναθεωρήσιμα τα λογικά
Τα πιο άγνωστα τα γνωστά
Τα πιο αιώνια τα αενάως φθαρτά.

Αργύρης Μπαρής, «Η καρδιά μου καθημερινά...»

Η καρδιά μου καθημερινά
επιμελείται την σφαγή των ονείρων μου
και την κάθετη πτώση.
Η καρδιά μου, τρεχούμενη κρήνη
από διαλεχτό μάρμαρο
της μάνας και του πατέρα,
ξεχειλίζει βουνίσια δροσιά
και ευωδιάζει φρεσκοβρεγμένο άργιλο,

Αργύρης Μπαρής, «Τα'χω χαμένα...»

Τα'χω χαμένα.
Τι είναι μεγαλωσύνη και τι μικρότητα;
Η ιστορία ονομάζει μεγάλους αυτούς που 

στόμωσαν τα σπαθιά τους σφάζοντας,
μικρούς, όσους αγάπησαν τη ζωή,
ήρωες, όσους δεν είχαν συνείδηση του κινδύνου
ή απλώς δεύτερο δρόμο εκλογής,

Αργύρης Μπαρής, «Τα πιο όμορφα ταξίδια μου..»

Τα πιο όμορφα ταξίδια μου
τα έκανα με τις παιδικές βαρκούλες,
που καλαφάτιζα μικρός,
χωρίς κομπιούτερ,
δείχτες,
προγράμματα,
στόχους.
Μονάχα με παιδική φωτιά.