Αντώνης Φωστιέρης, «Ανεπίδεκτοι αθανασίας»

Τρεις ώρες φτάνουν για να γράψεις ένα ωραίο ποίημα
Όμως τριάντα χρόνια δεν αρκούν να γράψεις ένα ποίημα
Όσο αν ζητάς κι αν θυσιάζεις. Η άνοιξη
Κατάλαβα πως είναι υπόθεση ρουτίνας για τη φύση
Που εχθρεύεται το πνεύμα και αμαυρώνει το άφθαρτο.
Σκέψου καλά: Κάθε μορφή αθανασίας αντίκειται

Αντώνης Φωστιέρης, «Discotheque»

Τη νύχτα ανοίγει ένα υπόγειο μουσικές
Και φώτα από την ίριδα του μαύρου.
Εκεί χορεύει λιώνει τα στυφά
σταφύλια της χαράς
Φυσάει να πυρώσουνε τα κάρβουνα στον κύκλο
Κι οι πυροβάτες της λατρείας του

Αντώνης Φωστιέρης, «Σάκος απορημάτων»

Γιατί δεν έχει ο χρόνος διαφυγές;
Τι γήπεδο για κάφρους είναι αυτό που όλοι φρακάρουνε
Σε μια πορτούλα προς το μέλλον; Η έξοδος
Κατάσπαρτη απ’ τα πτώματα των ποδοπατημένων. Θύρα Εφτά.
Εικάζεται πως το παιχνίδι παίζεται στις πύλες – τα υπόλοιπα
Είναι μονάχα πρόσχημα
Μια προκαταβολή της μάχης. (Τι ανάλογο

Αντώνης Φωστιέρης, «Η παραβολή της παραβολής»

Από την πρώτη κιόλας μέρα μου καρφώθηκε:
Απόλυτη παραβολή
Στο βάζο
Η τουλίπα.
Πρωί πρωί ανοίγοντας τα πέταλά της όλα
Κι ως το σούρουπο
Που μ’ απαλές κινήσεις τα μαζεύει

Αντώνης Φωστιέρης, «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις

Αντώνης Φωστιέρης, «Οι Πεινώντες»

Μακάριοι οι πεινώντες.
Γιατί αυτοί
όλο και κάποιο ξεροκόμματο θα βρουν
Μια χούφτα ψίχουλα
Να μπουκωθούν
Να θρέψουν
Μέχρι τελικής

Αντώνης Φωστιέρης, «Ακούω τη θάλασσα»

Ακούω τη θάλασσα. Με διεύθυνση
μαΐστρου, ολόκληρη
Ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών να
υψώνεται

Και από μακριά ο αντίλαλος κρουστών
Πάνω στα βράχια.

Αντώνης Φωστιέρης, «Τοπία του τίποτα»

Ξανά το σήμερα κι η σπάθη του αμετάθετου
Ξανά η άβυσσος του νου.
Δεν έχει εντέλει τίποτα
Πραγματικά δικό της
Μια μικρή στιγμή,
Κάτι δανείζεται απ' το πριν
Κάτι απ' το αύριο

Αντώνης Φωστιέρης, «Εσύ»

Αν σε πω γκόμενα θα σ' αφανίσω
Αν σε πω αγάπη μου θ' αφανιστώ
Ηλεκτρικό πουλί στο χείλος της αβύσσου
Δάσος πυκνό που το περνάω σφυρίζοντας

Αντώνης Φωστιέρης, «Κατοικίδιο δάσος»

Στο δροσερό σαλόνι σας θροΐζει ένα δάσος
Αυτά τα έπιπλα που ακούτε ν’ ανασαίνουν
Φυλάνε ακόμα ενστικτώδη φτερωτά
Μες στα φυλλώματα. Κι αν τρίζουνε
Κάθε που μπαίνει νέος επισκέπτης
Θα ‘ναι που νιώθουνε κρυμμένο το τσεκούρι

Αντώνης Φωστιέρης, «Εκεί που είσαι»

Μαθαίνω κάνει πάντα παγωνιά.
Κι εσύ δεν πήρες φεύγοντας
Ούτε κουβέρτα.

Να σκεπάζεσαι καλά
Με το χώμα σου.

Αντώνης Φωστιέρης, «Πρώιμος αποχαιρετισμός»

Nel mezzo del cammin

Τώρα
Που ακόμα δεν εσήμανε αναχώρηση
Κι όλοι στην πλήξη της ημέρας
Ή στην τύρβη μας
Τώρα η καλύτερη στιγμή
Ν’ αποχαιρετιστούμε.
Χωρίς τον πανικό του κατεπείγοντος
Την υστερία της σειρήνας που παγώνει.

Αντώνης Φωστιέρης, «Αυτό που μένει»

Αυτό που μένει περισσότερο
Είναι αυτό που φεύγει
Καθώς το τίποτα είναι πολύ
Ενώ το λίγο τίποτα
Κι οι κύλινδροι αλέθουν τη στιγμή
Σε λεπτότατο φύλλο.

Αντώνης Φωστιέρης, «Το θα και το να του θανάτου»

Έτσι λοιπόν χωρέσανε στα μάτια σου τόσες κοινές ασήμαντες εικόνες
Ποιος θα ’χει χρόνο κάποτε να βυθιστεί στη λίμνη μιας ανάμνησης
Η αιωνιότητα κρατάει τόσο λίγο
Όμως, δε γίνεται, θα υπάρχει κάπου μια μικρή δικαιοσύνη να εξηγεί
Με ποιες προθέσεις φεύγει ένας άνθρωπος

Αντώνης Φωστιέρης, «Ο έρωτας»

Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός
Μες στα σχολεία τις ντισκοτέκ και τα τηλέφωνα
Κολλάει στη γλώσσα μας στα μάτια στα μαλλιά μας
Απ’ το ανοιχτό παράθυρο πέφτουμε κάτω
Μ’ ανεπιτήδευτα επιδέξια βολ πλανέ
Πετάμε γύρω απ’ τα μεγάλα κτίρια

Αντώνης Φωστιέρης, «Η απογείωση»

 Είσαι στο βάθος και σ’ ακούω που τραγουδάς
Είν η σπασμένη η ξεχασμένη πια φωνή σου.
Τις νύχτες έρχεσαι στον ύπνο μου αγρυπνάς
Χτυπούν οι έλικες στην απογείωσή σου.

Αντώνης Φωστιέρης, «Η αράχνη»

Καθόμουν ώρες μες στην πλήξη μου και χάζευα

Όπως το κάνουν όλοι αυτοί που κουραστήκανε

Από τα τόσα που ελπίζουν ότι ζήσανε

Στο χλιαρό κενό τού να μη σκέφτομαι καθόμουνα

Παρατηρώντας μιαν αράχνη που αιωρείτο.

Εκείνη κάτι θα σκεφτότανε φαντάζομαι

Αντώνης Φωστιέρης, «Μνημόσυνο γέννησης»

Σήμερα, 22 Μαρτίου 2012,
Που αυτό το ποίημα πάει να γεννηθεί
‒Και πριν ακόμα γεννηθεί‒
Αναρωτιέμαι: άραγε
Σε τρεις δεκαετίες ακριβώς
22 Μαρτίου ’42 ανήμερα

Αντώνης Φωστιέρης, «Σκοτεινός Έρωτας»

 Περπάτησα ως εκεί που το σκοτάδι

Πυκνό απ' τα φώτα του γυρνάει σε σκοτάδι

Δεν ξέρω πού ήταν που περπάτησα

Ο γνώριμος μεγάλος φόβος η εφηβεία μου

Κρατάει έν’ ανελέητο μαχαίρι

Αντώνης Φωστιέρης, «Απόψε σκέφτομαι»

Aυτούς που βασανίζονται κλεισμένοι, στο καβούκι τους
—Ν’ ακούνε μουσική και να καπνίζουν—
Αυτούς που αποπειράθηκαν ν’ αυτοκτονήσουν με ομορφιά
—Ρούφηξαν το βιτριόλι της και κάηκαν—
Αυτούς που ο φόβος τούς φυτεύει στις ερμιές