Κώστας Βασιλάκος, «Ο ήχος της κιθάρας»

 Ήταν εκεί,

Που τα χαμόγελα πλέκανε το φιλί στα χείλη,
Με λίγη άμμο και δυο φύκια από άγουρα κύματα.

Ήταν εκεί,

Που ταξίδευαν τα μάτια στον ίσκιο της βερικοκιάς,
Σε σπασμένα κατάρτια του όστρια και της σοροκάδας.

Κώστας Βασιλάκος, «Όλα είναι φως»

 Τόσοι άνθρωποι στοιβαγμένοι σε αμπάρια ψυχών
με μικρά ονόματα από πέτρα και σιωπή.

Τόσες σκεπές ρημαδιό με άστεγα χαμόγελα
από μια φέτα ψωμί και δυο σταγόνες νερό.

Κι όλο φέρνουν τα καμιόνια στρατιές αόρατων υποσχέσεων,
εκτελεσμένων με διατάγματα.

Κώστας Βασιλάκος, «Το μέτρημα»

Εγώ σου έλεγα,
    ότι στις δύσκολες στιγμές
    αυτοί που προστρέχουν
    σε βοήθεια,
    είναι μετρημένοι στα
    δάχτυλα των δύο χεριών.

    Εσύ επέμενες,
    ότι και τα δάχτυλα
    του ενός χεριού είναι