Κώστας Ταχτσής, «Απόρρητον»

Κορέα
ένα προς εκατό χιλιάδες
χαρτογραφούμε μήνες τώρα
κλίμακες σύμβολα και χωροστατικές καμπύλες
μες στο γραφείο με τη σόμπα
που ο στρατιώτης ταχτικά
ανάβει κάθε μέρα στις εφτά
στις δέκα σταματάμε τη δουλειά για λίγο

Κώστας Ταχτσής, «Το στρείδι»

Ξάπλωσε η νύχτα ερωτικά
με τις μαρμαρυγές των λυχναριών της
με τους κατοπτρισμούς της
και τη μαγεία των κύκνων της
σιωπηλή
μα με τη μελωδία της ισχύος της
σπρώχνοντας

Κώστας Ταχτσής, «Εν Εργοταξίω Λούρου»

Βουνά- καμπύλες αμαρτίας
εδώ μάθαμε να σκεφτόμαστε
εδώ μάθαμε πώς να επιθυμούμε

ζούμε σε ξένη γη
κάθε ομορφιά
δε γεννάει ποιήματα

Κώστας Ταχτσής, «Η Συμφωνία του Μπραζίλιαν»

Αν πεθάνω
δεν θα ξανάρθει ο ταχυδρόμος
δεν θα μου στείλεις πια βιβλία
ή την καρδιά σου σ’ ένα φάκελο
δε θα σε δω να φεύγεις
ή να ’ρχεσαι
δεν θα καθίσω πια ποτέ στο μπαρ
και συ στο πλάι μου

Κώστας Ταχτσής, «Το κλειδί»

Κάποτε είχα ένα φίλο, θα 'ταν ως είκοσι χρονών
και τʼ άρεσε να ταξιδεύει. Μου ΄λεγε: φίλε
τα όνειρα έρχονται, φεύγουν, έρχονται
με τα καράβια. Κι όταν θύμωνε: αυτό
που είναι για μένα ένα καράβι
ποτέ δεν θʼ αρμενίσει την καρδιά σου!

Εγώ φοβόμουνα τη θάλασσα και τα καράβια

Κώστας Ταχτσής, «Αθήνα (Ελλάς) 1957»

Ένα κοινό πρωινό με λίγα σύννεφα
σε κάποια μεγαλούπολη

όλες μας οι φροντίδες αποβλέπουν
στο ευσυνείδητο σφουγγάρισμα
των εθνικών μνημείων

Κώστας Ταχτσής, «Δεν ντρέπομαι»

Μια μέρα θα με πουν φακίρη
μεσ’ απ’ το στήθος μου έβγαλα κόκκινα περιστέρια
μεσ’ απ’ τα μάτια μου καπνό
πέρασα ξίφη στα όνειρά μου
διέπραξα κλοπές δι’ υποβολής
από αγάπη, σας τ’ ορκίζομαι, από τύψεις ίσως
μια μέρα θα με πουν ομοφυλόφιλο
εκείνον ευγενή κι ομοφυλόφιλο

Κώστας Ταχτσής, «Έλασσον»

Κανένα σύννεφο δεν πέρασε
καμιά φωνή δεν ζήτησε βοήθεια
η απελπισία του τόπου αυτού εκφράζεται
πιο ζωντανά με τη σιωπή
και το πολύ-πολύ τον ψίθυρο
του σκοταδιού που πέφτει-πέφτει
(στις ψυχές μας!..)

Κώστας Ταχτσής, «Προχώρα Ταχτσή»

Προχώρα Ταχτσή προχώρα στο δικό σου δρόμο
κι όσες παγίδες τόσο το καλύτερο – προχώρα
αφήνοντας τη σάρκα που αναλογεί στην καθεμιά
μα κοίτα να ΄ναι κόκκινη σαν πυρωμένο σίδερο
νʼ αφήσει τα σημάδια της στα χέρια τους
και προχώρα Ταχτσή προχώρα χωρίς να υπολογίζεις

Κώστας Ταχτσής, «Απόψε»

Απόψε δεν υπάρχουν
νεώτερα απʼ το μέτωπό μου
κανείς δεν έθεσʼ επʼ αυτού τα χείλη του
ίσως μεθαύριο γραφτεί ο θάνατός μου
εντός του στήθους φέρω βόμβα εγκαιροφλεγή
όπου και να ΄ναι θα εκραγεί

Κώστας Ταχτσής, «Καφενείο το "Βυζάντιο"»

«Λοιπόν γελώ πολλές φορές κλαμώντα
τους με μισούσι να γελούν θωρώντα…»

(Κυπριακό δημοτικό τραγούδι)

Δεν με σκοτίζει τι θα πουν πια ή τι θα πω
κι αν επιστρέψεις σύντομα απʼ το ταξίδι αυτό
που τόσο ακόμα θα κρατήσει

Κώστας Ταχτσής, «Στη βεράντα το καλοκαίρι»

Είμʼ ένα άστρο, μια τρίχα στο κεφάλι του θεού, θα πέσω, στο λαιμό φοράω ένα ποίημα, προτού προλάβει να θερμάνει τις καρδιές μας θα σβήσει, αισθάνομαι τα κόκαλά μου να τρίζουν κιόλας από ανεξήγητες επιθυμίες, μα σωπάστε και θυμηθείτε τα μάτια του, να ζήσω μες στις τούφες των μαλλιών, στα δάχτυλά του ανάμεσα, εκεί που ενώνονταν με τα δικά σας, μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια του, τα μάτια του να λάμπουν σαν φανοί αυτοκινήτων που ΄ρχονται καταπάνω σου, και τίποτα να μην ακούγεται, ο θόρυβος κι οι διαφημίσεις του κορμιού να μην υπάρχουν – cette rumeur la vient de la ville – τίποτα

Κώστας Ταχτσής, «Κοιτάζοντας για τελευταία φορά»

Το πλοίο μας σαλπάρισε. Σιγά σιγά
θʼ αφήσουμε τώρα και το λιμάνι. Ο ήλιος
βυθισμένος στον ορίζοντα, χρυσίζει
για στερνή φορά, ποιος ξέρει, τη γη
όπου πρωτόειδαμε το φως του. Σε λίγο
η απόσταση και το σκοτάδι ίσως για πάντα
θα τη σβήσει. Φεύγουμʼ απʼ την ανόητη
κατακραυγή του κόσμου. Σʼ αυτό τον τόπο