Βάσω Χριστοδούλου, «ακατοίκητο»

Στο κουδούνι του σπιτιού μου
δε γράφει όνομα
και στην αυλή μου
φύτρωσε ένα σκιάχτρο.

Πάνε χρόνια
που αναρωτιέμαι
γιατί δεν έρχεσαι.

Βάσω Χριστοδούλου, «Ο διπλανός μου»

Ο διπλανός μου δεν υπάρχει.
Στη θέση του ένα άδειο χαμόγελο
μου γυρίζει την πλάτη.
Η τσάντα μου πεταμένη στο πάτωμα
περιμένει το μυαλό μου.
Δεν το ξέρει κανείς.
Σβήνω κι ανάβω τσιγάρα

Βάσω Χριστοδούλου, «Έρωτας»

Εσύ να ερωτάς
κι εγώ έρωτας.

Ο χωρισμός μας
ένας τόνος
που παράπεσε.

Βάσω Χριστοδούλου, «Τα μολύβια»

 Αποφεύγω να μιλάω.
Η φωνή μου προδίδει την ηλικία μου
κι η προφορά μου την κατ-αγωγή μου.

Γράφω όμως.
Γράφω όπου βρω.

Δεν περιμένω έναν Ιούδα να κάνει τη βρωμοδουλειά.

Βάσω Χριστοδούλου, «Χορεύω μαζί του μπλουζ..»

 Χορεύω μαζί του μπλουζ.
Εκείνος δεν το ξέρει.
Το μπόι μου
ακουμπά στο ύψος
της καρδιάς του.

Χορεύω σε ρυθμό κόκκινο
με βήματα ακανόνιστα

Βάσω Χριστοδούλου, «Sati»

Να καείς
να γίνεις πλησμονή αναμνήσεων
σε τεφροδόχο.

Θα ακολουθώ, πίσω σου.
Πιστή μέχρι το ένδοξο τέλος.
Γυναίκα ιερή.

Βάσω Χριστοδούλου, «Το υπόγειο»

Ζω σ’ ένα υπόγειο στο κέντρο.
Είμαι μερικά μέτρα κάτω απ’ τη γη,
κι έτσι κάνει για μένα πάντα κρύο.
Το παράθυρό μου, ένα και
τετράγωνο.
Να μου θυμίζει τις τέσσερις γωνίες
των ανθρώπων… τη σκέψη, την ελπίδα,

Βάσω Χριστοδούλου, «Φαρμακείο»

Δώσαμε ραντεβού
στο φαρμακείο της γειτονιάς μου.
Μια Τρίτη απόγευμα.

Είναι Παρασκευή
κι ακόμα χαζεύω
το σταυρό που αναβοσβήνει.

Βάσω Χριστοδούλου, «Του βήματος»

Ακανόνιστα τοπία τα βήματά μου.
Πότε μελαγχολικά και γκρίζα
και πότε ποιούντα τέχνην.
Πότε στην ανηφόρα τρέχουν
και πότε αγκομαχώντας,
την κατηφόρα εμπαίζουν.

Βάσω Χριστοδούλου, «Οι κουρτίνες»

Αμφιβολίες των παραθύρων οι κουρτίνες.
Κυματίζουν ενοχικά
ανάμεσα στην αποκάλυψη
και τη συγκάλυψη.
Να φανερώσουν ή να σκεπάσουν για πάντα;
Να καλλωπίσουν ή να καλοπιάνουν
το κρυφό και μόνο;

Βάσω Χριστοδούλου, «Αφή»

Κάτω απ’ τα δάχτυλά μου
χώμα και λάσπη.
Ένας φόβος δερμάτινος.
Να τα κόψω τα δάχτυλα,
τα χέρια ολόκληρα καλύτερα.
Μη γδέρνουν σάρκες,
μην αγγίζουν.