Κωνσταντίνος Π. Καβάφης: Μελοποιήσεις / Απαγγελίες

21 Ποιήματα▶ Μελοποιήσεις - Απαγγελίες

🔹«Τείχη» (1897) Απαγγελία: Αντέλα Μέρμηγκα

🔹«Δέησις» (1898) Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς / Μουσική: Γ. Σπανός

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Η Αρχαία Τραγωδία»

Η αρχαία τραγωδία, η αρχαία τραγωδία
είναι ιερά κ' ευρεία ως του σύμπαντος καρδία.
Την εγέννησεν εις δήμος, μία πόλις Ελληνίς,
αλλ' ευθύς εκείνη έπτη, κ' έστησεν εν ουρανοίς
                             την σκηνήν

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Φωνή απ' την Θάλασσα»

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.
Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,

Άπαντα (ποιήματα) του Κ.Π. Καβάφη (154 Αναγνωρισμένα, 75 Ανέκδοτα - "κρυμμένα", 27 Αποκηρυγμένα, 3 Πεζά)

Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη: «Είμαι Κωνσταντινοπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ’ ένα σπίτι της Οδού Σερίφ. Μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επεσκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικό διάστημα.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ενδύματα»

Mέσα σ' ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμον έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου.
      Tα ρούχα τα κυανά. Kαι έπειτα τα κόκκινα, τα πιο ωραία αυτά από όλα. Kαι κατόπιν τα κίτρινα. Kαι τελευταία πάλι τα κυανά, αλλά πολύ πιο ξέθωρα αυτά τα δεύτερα από τα πρώτα.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Τα Πλοία»

Από την Φαντασίαν έως εις το Χαρτί. Είναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. Η απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε διά τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Το Σύνταγμα της Hδονής»

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Εν πόλει της Οσροηνής»

Απ' της ταβέρνας τον καυγά μας φέραν πληγωμένο
τον φίλον Ρέμωνα χθες περί τα μεσάνυχτα.
Απ' τα παράθυρα που αφίσαμεν ολάνοιχτα,
τ' ωραίο του σώμα στο κρεββάτι φώτιζε η σελήνη.
Είμεθα ένα κράμα εδώ· Σύροι, Γραικοί, Αρμένιοι, Μήδοι.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Το Τέλος του Αντωνίου»

 Αλλά σαν άκουσε που εκλαίγαν οι γυναίκες
και για το χάλι του που τον θρηνούσαν,
με ανατολίτικες χειρονομίες η κερά,
κ’ οι δούλες με τα ελληνικά τα βαρβαρίζοντα,

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Του μαγαζιού»

Τα τύλιξε προσεκτικά, με τάξι
σε πράσινο πολύτιμο μετάξι.

Από ρουμπίνια ρόδα, από μαργαριτάρια κρίνοι,
από αμεθύστους μενεξέδες. Ως αυτός τα κρίνει,

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Εν τω Κοιμητηρίω»

Όταν η μνήμη εις το κοιμητήριον
τα βήματά σου διευθύνει,
μ' ευλάβειαν το ιερόν μυστήριον
του σκοτεινού μας μέλλοντος προσκύνει.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Το Νιχώρι»

Ξένε, σαν δης ένα χωριό όπου γελάει η φύσις,
κ’ εις κάθε πλάτανο κοντά που κρύπτεται μια κόρη
ωραία σαν το τριαντάφυλλο — εκεί να σταματήσης·
                έφθασες, ξένε, στο Νιχώρι.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ο Οράτιος εν Αθήναις»

Εις της εταίρας Λέας το δωμάτιον,

όπου κομψότης, πλούτος, κλίνη απαλή,

νέος, με ιάσμας εις τας χείρας, ομιλεί.

Κοσμούσι τους δακτύλους του λίθοι πολλοί,

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Απιστία»

 Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο
ουκ επαινεσόμεθα... ουδέ Αισχύλου, όταν φη η
Θέτις τον Απόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα

«ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,
νόσων τ' απείρους και μακραίωνας βίους.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Διακοπή»

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής.
Στης Ελευσίνος και στης Φθίας τα παλάτια
η Δήμητρα κ' η Θέτις αρχινούν έργα καλά
μες σε μεγάλες φλόγες και βαθύν καπνόν. Αλλά

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Η κηδεία του Σαρπηδόνος»

Βαρυάν οδύνη έχει ο Ζεύς. Τον Σαρπηδόνα
εσκότωσεν ο Πάτροκλος · και τώρα ορμούν
ο Μενοιτιάδης κ' οι Αχαιοί το σώμα
ν' αρπάξουνε και να το εξευτελίσουν.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Δέησις»

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ' έναν ναύτη.--
Η μάνα του, ανήξερη, πιαίνει κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και νάν' καλοί καιροί --

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ο Σεπτέμβρης του 1903»

Τουλάχιστον με πλάναις ας γελιούμαι τώρα·
την άδεια την ζωή μου να μη νοιώθω.

Και ήμουνα τόσαις φοραίς τόσο κοντά,.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα·
γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη·

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Η διορία του Νέρωνος»

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε
του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.
«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται».
Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.
Τριάντα χρονώ είναι. Πολύ αρκετή

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Το πρώτο σκαλί»

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν

μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης ·

«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω

κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.

Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.