Αμαλία Ρούβαλη, «Τα Χριστούγεννα της Κοκκινοσκουφίτσας»

Φόραγες
ένα κατακόκκινο γαρύφαλο
στη μνήμη
και μου τραγούδαγες
τα κάλαντα
στα πέρσικα
με σάζια;

τα αλληλούια

ήταν allah και Δαρείος.

Αμαλία Ρούβαλη, «Έπεα πτερόεντα»

Έπεα πτερόεντα είν’ οι ζωές μας
Έπεα πτερόεντα είν’ οι ψυχές μας

Έπεα πτερόεντα οι ιδέες μας
Έπεα πτερόεντα οι αντοχές μας.

Σε κινούμενη άμμο το παρόν μας

Αβυσσαλέο βάραθρο τα μελλούμενά μας

Αμαλία Ρούβαλη, «Χθες-σήμερα-αύριο»

Το παρελθόν
έγινε
ξενοδοχείο πάγου.
Το παρόν
μπήκε
στις υποτροπικές
ζούγκλες με τις τζακαράντες.

Αμαλία Ρούβαλη, «Justitia Sumum»

Όταν όλα θα έχουν παρέλθει
και τα νηπενθή θα έχουν μαραθεί
ακαριαία
θ’ αναδυθώ,
όχι ως Αφροδίτη
αλλά ως άγγελος Τιμωρός
στα λογοτεχνικά σινάφια

Αμαλία Ρούβαλη, «Κάθε μέρα»

Κάθε μέρα

να σφάζουμε μια ιστορία
κάθε μέρα
τα σφάγια
πρόσφορα
στον ναό της Ιστορίας.
Οι ιστορίες τσουρουφλίζονται

αρπάζουν φωτιά

Αμαλία Ρούβαλη, «Ασπρόμαυρα»

Ξάφνου, μες στην πολυπραγμοσύνη της μέρας,
νοσταλγώ ασπρόμαυρα όνειρα.
Όταν βγαίνουν πολύχρωμα
αποσύρομαι στα κροκί του Γκόγια.
Ακόμα κι ο υπολογιστής
μας υπολογίζει σε πολύχρωμα pixels.
Λέω να βγάλω αυτή τη ρόμπα

Αμαλία Ρούβαλη, «Τραίνα»

Κάποτε μου είχανε πει:
“Εσύ θα πας μπροστά”
και πήγα πίσω
Τώρα που είμαι στάσιμη
γιατί θυμάμαι το τραίνο Ρώμη-Μόντενα
και το θολό μου βλέμμα
χαμένο στο απέραντο γαλάζιο των ματιών σου;
Τώρα που έχασα όλα τα τραίνα

Αμαλία Ρούβαλη, «Τα ομοιώματα»

Τα πρωϊνά
στήνω στο ικρίωμα της ημέρας
τα ομοιώματα των ονείρων
με χωλομένα μέλη
κατάντικρυ στον ήλιο.  
Τις νύχτες
η παρομοίωση της μέρας

Αμαλία Ρούβαλη, «Τ’όνομά σου»

Τ’όνομά σου αρχίζει
με το δέκατο γράμμα του αλφαβήτου
Το δικό μου με το πρώτο.
Ανάμεσά τους το μηδέν
Ανάμεσά μας το άπειρο.
Για καλό ή για το τίποτα.
Μπορώ να καταργήσω το μηδέν

Αμαλία Ρούβαλη, «Ο εραστής»

Ο εραστής του μυαλού μου
χάθηκε στα άγρια βάτα.
Τον πνίξανε
ανταριασμένες θάλασσες
τον ήπιαν οι ωκεανοί.
Ο εραστής της καρδιάς μου,
την πέταξε

Αμαλία Ρούβαλη, «Ένα χασάπικο στο Λεωνίδιο»

Πλησιάζοντας τη φωτιά
ρίζες τσουρουφλίζουν
νεύρα χαίνοντα
μια ανάσα καπνός
κι ένα στρώμα φλεγόμενο
σε πρόσωπο διάφεγγο
σφιχτός ο λαιμοδέτης

Αμαλία Ρούβαλη, «Για το Νίκο Καρούζο παιδιόθεν»

Προσπαθώ να εισχωρήσω μεσ’ στο ποίημα
Μου αντιστέκεται
Προσπαθώ να τρυπώσω στο ποίημα
Μπετόν αρμέ
Έφερα το τρυπάνι μου
Πέρασα με το πλάι
Αταβιστική εικόνα:

Αμαλία Ρούβαλη, «Πειραγμένος καιρός»

Περασμένος καιρός
στο εύρος του θανάτου
κι οι λεϊμονιές δεν βγάναν άνθια,
ζορίζονται.
Πειραγμένος καιρός
στο νεύμα του θανάτου.
Ξεχασμένος καιρός

Αμαλία Ρούβαλη, «Αιμάσσουσα πορεία»

Όταν θα έχουν σιωπήσει
όλα  τ’ αηδόνια
και κανείς ήχος δεν θ΄ακουστεί,
καμιά φωνή,
καμιά κραυγή
Μόνο
οι διαιρεμένες καρδιές

Αμαλία Ρούβαλη, «Μηδέν άγαν»

Ποτέ να μην μου κοπούν
τα χέρια από τους αρμούς
όταν τα έχω
υψωμένα σε ικεσία
διαθέτω κι εγώ ματσέτε.
Ποτέ να μην μάθoυμε
 λεπτομέρειες

Αμαλία Ρούβαλη, «Νέα Υόρκη»

Ούτε το Σέντραλ Παρκ
δεν παρηγορεί το ανοιγμένο μου κρανίο.
Με διασκεδάζεις στο Σόχο κι οι ενοχές μου
ρίχνονται απ’ το άγαλμα της Ελευθερίας
σε ελεύθερη πτώση.
Εκείνο το ποτό στο Βίλλατζ
αύξησε το υγρό στο γόνατό μου

Αμαλία Ρούβαλη, «Στο Ναύπλιο λοιπόν»

στη μνήμη του αδερφού μου Γιώργου

Στο Ναύπλιο λοιπόν,
μαθαίνω αλήθειες.
Τις πάντα, τις χτες, τις αιώνιες
και τώρα.

Μπορεί η Ιστορία να γιατρέψει

Αμαλία Ρούβαλη, «Αχανώς χαθέντες»

Σπασμένα νερά
χαλασμένα φρένα
φρέαρ μνημών
δεν έχει στάση
να κατεβώ,
μοιραία,
φτάνω στο τέρμα