Αλέξανδρος Ίσαρης, «Θα επιστρέψω φωτεινός»

Έφτιαξα μια ζωή από πηλό
Που ράγισε στα χέρια μου
Λερώθηκε στα χέρια αλλωνών
Μέχρι που κομματιάστηκε
Ζωγράφισα τη μοναξιά
Με βλέμμα τρομαγμένο ταξίδεψα
Σε έρημα νησιά χωρίς φωνή.

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Το τόξο του χαμόγελου»

Ένα άλλο σώμα δίπλα σου τη νύχτα
Αγάλματα στολίζουν το κρεβάτι σου
Και ρόδα που μυρίζουν γιασεμί.
Λάμπουν στο σκοτάδι τα σκεπάσματα
Το δέρμα κρύσταλλο που στάζει.
Η γραμμή του στόματος στο τόξο του χαμόγελου
Τα μέλη απαλά μέσα στο μέλι

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Μέσα στο χώμα καληνύχτα»

Ναι, θα επιστρέψω στο σκοτάδι όπως κι εσύ.
Όμως ως τότε θέλω να γευτώ τα χρώματα
Που βγαίνουν από τ’ άνθη
Όταν το σώμα σφίγγεται για να μη σπάσει.
Θέλω ν’ ανοίξω τα φυλλώματα
Και να ριχτώ στη θάλασσα του στήθους σου
Γλείφοντας και ρουφώντας.

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Johann Sebastian Bach»

Καθισμένος στα χέρια του Θεού
Αφουγκράζεται τους κραδασμούς του στερεώματος
Και χτίζει ναούς καθεδρικούς
Διώχνοντας τη ματαιότητα του κόσμου.

Τόξα περίτεχνα μπαίνουν στο αυτί
Κι αλαβάστρινοι κανόνες στηρίζουν

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Αίγινα»

Στην Αίγινα πώς μιλούσες!
Σαν καρφίτσα που με τρυπούσε
Μέχρι που γέμισε αίματα το
Λεωφορείο κι εγώ γελούσα
Σ’ όλο το ταξίδι∙ στην Αίγινα
Μ’ ένα στεφάνι από καρφιά
Και στην καρδιά μια ηλεκτρική

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Θυμάσαι, Ρεγκίνα;»

Τις νύχτες πλάγιαζα νωρίς, Τριστάνε μου
Και σε ονειρευόμουν. Οι δρόμοι πλήγωναν
Τα βήματά μου και σε σκεφτόμουν.
Χιόνιζε στο δωμάτιο, το σώμα έπεφτε
Σαν πυρετός.

 
Το ξέρω πως θα ξυπνήσω αν ανοίξω

Την πόρτ’ αυτή. Τυλίγομαι με χρώματα

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Εμπιστεύομαι»

Εμπιστεύομαι τη θάλασσα
Αυτή πάντοτε θα με δέχεται
Στην αγκαλιά της.
Εμπιστεύομαι τον θάνατο
Ξέρω πως θά ’ρθει.

Εμπιστεύομαι τη μουσική, τον ήλιο

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Κ. Π. Καβάφης»

Α, να, ήρθες πάλι εσύ με την αόριστη γοητεία
Μέσα στον ύπνο μου ολοζώντανος
Για να ταράξεις αυτή την ξεχασμένη μνήμη.
Το πρόσωπό σου κομμάτι ωχρό
Μέσα στο μωβ της νύχτας
Και τα δάχτυλα πάνω στο πρόσωπό μου.

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Ιαγουάρος»

Χιονίζει στα μάτια μου απ’ το πρωί
Οι νιφάδες δεν μ’ αφήνουν να κλάψω
Κάτω από το φως της λάμπας
Όταν το σώμα σου γίνεται τόξο της νύχτας
Και τα πουλιά τραυλίζουν Σ’ αγαπώ.

Πουλί στον μαύρο ουρανό
Και ασταθής ο έρως από μελάνη  σινική

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Πρέπει να βρω μια γλώσσα»

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Που να ενώνει τα σύννεφα
Να χωρίζει τη θάλασσα
Να οξύνει τον πόνο
Για να μπορώ να σε κοιτάζω
Σκύβοντας και ρωτώντας
Ρουφώντας και παίζοντας

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Ανταύγειες»

Σαν άνεμος βουίζει καθώς τρέχει ο χρόνος
Και τα μαλλιά σου κυματίζουν και τυφλώνουν.
Κάποια παράσταση θα παίζεται εκεί ψηλά.
Με μάσκες και κύμβαλα ουρανομήκη
Μιλάνε οι θεοί που παρασταίνουνε σφαγές
Σε φωταψίες σκοτεινού φωτός.

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Η ασύδοτη τρυφερότητα»

Αυτές οι μέρες
Της ασύδοτης τρυφερότητας
Θα ακινητοποιήσουν
Τη ζωή σου∙
Θα σταματήσεις για πολύ
Καιρό να βλέπεις
Τα σύννεφα και τους τυφλούς

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Το αίνιγμα του Έλγκαρ»

Είμαι το όνειρο μιας πεταλούδας
Που γέρνει στη σκιά ενός σπιτιού;

Η πεταλούδα μέσα στο όνειρο
Είναι άραγε αυτή που μ' ονειρεύεται;
Πετάει στο κεφάλι μου ολοπόρφυρη
Και η δύση σβήνει.

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Η σιωπή του Θεού»

Η σιωπή του Θεού γέμιζε τ’ αυτιά μου
Όταν μικρός γυρνούσα στα λιβάδια
Κοίταζα τον ουρανό
Ξάπλωνα στο χώμα
Πάνω από γκρεμούς ώρες πολλές
Πετούσα μουρμουρίζοντας
Τα σύννεφα ασκεπή κολλούσαν στο πηχτό γαλάζιο.

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Κλινική Ησυχία»

Αυτές οι μέρες που θα 'ρθουν
Θα 'ναι ακίνητες
Σαν παράλυτες
Μέσα σ' ένα καροτσάκι∙
Θα 'χουν κέρινα χέρια
Μάτια από πλαστικό∙

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Η μουσική»

Η μουσική δεν μπορεί να μιλήσει∙
Τσιρίζει, γίνεται άγαλμα.
Ο μαέστρος με όργανα ηλεκτρικά
Τη βασανίζει παραλλάζοντας.
Η χορωδία και οι θεατές
Μια αλλεπάλληλη συνουσία∙
Η μουσική στη μέση ανήμπορη
Σηκώνει το πόδι, σφίγγει το στόμα

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Το ποίημα της Πλυτώς»

Σιωπή είναι ένας πόνος που αρχίζει
Από το στήθος σαν μοναξιά.
 
Το μεσημέρι κιτρινίζει
Ρημάζει το δέρμα μου
Μπαίνει στο μυαλό.
Σκόνη σηκώνεται, τα τζάμια στάζουν

Αλέξανδρος Ίσαρης, «Αντρέι Ταρκόφσκι»

Μια πόρτα ανοίγει και τον βλέπω μισοσκότεινο
Με μια βαθιά πληγή στο στήθος.
Το βλέμμα του δεσπόζει στο τοπίο
Που άλλοτε μαίνεται κι άλλοτε γαληνεύει.
Ανατριχιάζουνε οι καλαμιές από ανεπαίσθητο αέρα.

Τώρα τον βλέπω σαν καπνό
Πάνω από φουντωμένο δάσος.