Αλφρέ ντε Βινύ (Alfred de Vigny), «Ο Θάνατος του Λύκου»

I
Στην πύρινη σελήνη απάνω διάβαινε η συννεφιά
Θυμίζοντας την κάπνα που αναδίνει η πυρκαγιά,
Ενώ, στον ορίζοντα, το δάσος απλωνόταν σκοτεινό.
Καθώς πορευόμασταν αμίλητοι στο χορτάρι το νωπό,
Μες στις φτέρες τις ψηλές και την ερείκη τη φουντωτή,
Ξάφνου, κάτω από έλατα που θυμίζουν μιαν άλλη γη,
Αντικρίσαμε ίχνη από νύχια που ’χαν αφήσει
Κάποιοι λύκοι ταξιδευτές που ’χαμε ιχνηλατήσει.

Αλφρέ ντε Βινύ (Alfred de Vigny), «Το όρος των Ελαιών»

Είχε νυχτώσει κι ο Ιησούς βάδιζε μοναχός,
Ασπροντυμένος, σα στο σάβανό του ένας νεκρός.
Οι μαθητές κοιμόντανε βαθιά στο βουνορρίζι.
Μες τις ελιές που ένας κακός άνεμος τις λυγίζει,
Ανατριχώντας ως αυτές ο Ιησούς περπάτει ΄
Θλιμμένος ως το θάνατο, με σκοτεινό το μάτι,
Με χαμηλά το μέτωπο, τα χέρια στον χιτώνα σταυρωτά
Σαν ένας κλέφτης της νυχτός που αρπάζει στα κρυφά