Βάλια Τσάϊτα-Τσιλιμένη, «Διαπίστωση»

Διέσχισα – ξυπόλυτη –
τις λευκές νύχτες

Φόρεσα για καπέλο
το περσινό τραπεζομάντηλο·
αυτό που λησμόνησες
να κεντήσεις

Βάλια Τσάϊτα-Τσιλιμένη, «Αγρύπνια»

Αύριο, σου είπα·
θα ’ρθω αύριο

Δε σε χωρούσε η νύχτα·
φόρεσες γρήγορα-γρήγορα το σώμα σου
και βάλθηκες να διασχίζεις ασταμάτητα
τους καθρέφτες του σπιτιού,
δίχως φανάρια

Βάλια Τσάϊτα-Τσιλιμένη, «Το σπίτι»

Σχεδιάζαμε ολόκληρη νύχτα
Πώς θα είναι τα χρώματα στα παράθυρα
Πώς θα είναι τα σεντόνια
Σπάσαμε κι ένα ρόδι στο πάτωμα
κι ήμασταν ακόμη άγνωστοι

Βάλια Τσάϊτα-Τσιλιμένη, «Η κερασιά»

Ἦταν τὴν ὥρα τοῦ δειλινοῦ ποὺ μάθαμε τὸ νέο·
φύτρωσε, λέει, στὰ σπλάχνα του μιὰ κερασιά
Ἤδη δεμένος ὁ κορμός της, δὲν τό ‘χε καταλάβει
κι ἦταν ἀργά
Κάθε μέρα ἔφταναν στὸν τόπο μας ὅλο καὶ περισσότεροι
Ἄλλοι εἰδικοί, ἄλλοι περίεργοι
δῆθεν πὼς ξέρουν τὴ γιατρειά

Βάλια Τσάϊτα-Τσιλιμένη, «Στου παρελθόντος το κομοδίνο»

Θολά τα μάτια σου, στεγνά γνωρίζουν
Σκυμμένη στον χρόνο βήματα σέρνεις
Πίσω απ’ τις πλάτες σου δρόμους φωτίζουν
μνήμες που επίμονα τις γυροφέρνεις

Μ’ αργό το χέρι σου με πλησιάζεις
Μικρό το σπίτι σου χωρά τον κόσμο
Μέσα απ’ τον ύπνο σου θα με γνωρίσεις
σαν βρέφος που ‘κρυψες νύχτα στον κόρφο