Ιφιγένεια Ντούμη, «Διακοπές στην Ικαρία»

Παλιά πετσέτα
για ιδρωμένους ύπνους
μπροστά στο κύμα.

Πετώντας πέτρες διώξαμε
τον Αύγουστο
απ’ το Λιβάδι.

Ιφιγένεια Ντούμη, «Πρώτο ραντεβού»

 «Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι»
μου ψιθύριζες όλο το βράδυ
στο κέντρο του κεφαλιού
στο ύψος των ματιών.

Ιφιγένεια Ντούμη, «Η τρίχα»

Προσπάθησα πολύ να κρατηθώ πάνω της. Ήξερα ότι έχει τρόπο να έρθει 

μαζί σου. Είχα μια ελπίδα ότι δεν θα με δεις. Ότι δεν θα με δει κανείς να σ’ 

ακολουθώ. Εκείνη το κατάλαβε. Σε ήθελε όλο δικό της. Με έσπρωξε βίαια 

και τρύπωσε κόλλησε γαντζώθηκε πάνω σου. Σε κρυφά σημεία που ήξερε

Ιφιγένεια Ντούμη, «Το φλιτζανι»

 Όταν σου λένε τον καφέ,
σου ζητούν προς το τέλος
να πιέσεις με τον μέσο
το κέντρο του φλιτζανιού.

Ιφιγένεια Ντούμη, «Εσύ χαϊδεύεις εμένα κι εγώ χαϊδεύω ένα αμύγδαλο»

Είπα: «με κατοίκησες πολύ», αλλά―
αυτό το σπίτι δεν έχει πια κλειδιά ούτε πόρτες·
μόνο κουρτίνες που ανεμίζουν ρομαντικά.

Ιφιγένεια Ντούμη, «Home»

Να θυμηθώ να βγάλω το πάπλωμα.
Είναι εκτός εποχής τώρα,
μια κουβερτούλα αρκεί.
Και το κρασί δε χρειαζόταν τελικά, βάρυνα.

Ιφιγένεια Ντούμη, «Περί εγγυτέρων»

Η χώρα μου είναι ένα δύσκολο αφροδίσιο.
Η οικογένειά μου το υγρό περιβάλλον που δεν το αφήνει να
περάσει.
Θα ήθελα να είμαι η ψηλή ξανθιά γαλανομάτα τουρίστρια που

Ιφιγένεια Ντούμη, «Κάμελ»

 Ο δρόμος που οδηγεί στο σπίτι με το πένθος είναι παραλιακός.
Για την ακρίβεια, ένα κομμάτι της διαδρομής είναι άμμος.
Ντυμένος για επίσκεψη, περνάει ανάμεσα απ’ τους λουόμενους
για να πάει να συλλυπηθεί.

Ιφιγένεια Ντούμη, «CAN’T BUY ME LOVE»

 Κουρνιασμένο ανάμεσα στα πόδια μου
το δώρο μου για σένα.
Το κρατούν ζεστό τα δάχτυλά μου,
του ψιθυρίζω, τ’ όνομά σου κι ανασταίνεται.

Ιφιγένεια Ντούμη, «Ελαττωματική Τετάρτη»

Δεν ξέρω πού να τη δώσω να μου τη φτιάξουν.
(Φοβάμαι ότι θα μου την κάνουν χειρότερα.
Καλύτερα να τη δεις εσύ όταν γυρίσεις,
που ξέρεις να την κουρδίζεις.)