Ελένη Λιντζαροπούλου, «Σελιδοδείκτης»

Αλήθεια ξέρεις
πόσες αυταπάτες
χωρούν
κάτω απ’ το
ελαφρύ πουκάμισο
της προδοσίας;

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Α Χρόνος»

Δραπετεύω στη στιγμή
Σαν να είναι χρόνος
Και μήπως δεν είναι;

-Ο χρόνος δεν περνάει, έλεγα, εμείς
περνάμε–

Τι βεβαιότητα λοιπόν κι αυτή με τα

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Η Αλήθεια εντός»

Όχι,
Όχι στάχτες.

Χρώματα δώστε στην αγωνία
Να την νομίζω φυσική.

Βλέπετε η νύχτα είναι κακός

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Παλιός αριθμός»

«ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές»[Ψαλμός 89ος]
Στον Γιώργο Ζουγανέλη

Τ’ αδέλφια σου παίρνουν
Τηλέφωνο στον αριθμό σου
Που εγώ απαντώ
Οι φίλοι ζητούν

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Αγαπημένος»

«τὶ  ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου καὶ τί ποιήσω σοι;»*

Το χάδι σου κρυφό με μούδιασε
Γέμισε δάκρυα την μια πλευρά μου
Κι η άλλη μετέωρη έγειρε προς σε
Δεν έχω οστό
Δεν έχω πόρο
Εσύ ο Βασιλιάς

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Επιθανάτιο»

Δεν θα πεθάνεις ούτε απόψε
Το ξέρεις
Έχουμε πολλά να δούμε και να πούμε
Αξόδευτα λόγια και φιλιά μετέωρα
Βλεφαρίδες οστράκων μας διαφυλάττουν
Στερεώματα μαρτυρούν το αχώρητο
Ω, πόσο αιώνιος είσαι

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Εποχή των παγετώνων»

Φτάσαμε τέλος στην εποχή που καταργήθηκαν οι σιωπές
Όλοι είχαν κάτι να πουν
Φορούσαν τα χρώματα των αγγέλων κλέβοντας
τις κρυστάλλινες ανάσες τους
Στις γειτονιές κυκλοφορούσαν τα νέα πριν συμβούν κι οι μύγες σέρνονταν,
ίσκιος, πέρα απ’ τα πλήθη
Χρησμοί από ραγισμένο πηλό απλώνονταν στην χλόη

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Βαρέθηκα να βρέχει»

Η Άνοιξη του έτους φέτος δεν θα συμφωνούσε με τα ενδεχόμενά μας
Μια νευρικότητα είχε καταλάβει ολόκληρη την πόλη
Παρενοχλώντας τους διερχόμενους
Υγραίνοντας ώμους
Βρέχοντας τις άκρες των παντελονιών
Μια συνήθεια χρόνων, ένα συμβόλαιο σχεδόν με τις αισθήσεις, καταπατιόταν
Ο περιπτεράς μάζευε τις εφημερίδες κάτω από πήχες νάιλον μονολογώντας

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Ενθύμιον αιωνιότητας»

Χρειάζεται να μην σε βλέπω
Για να γράφω

Να αναπολώ πόνους
Να θυμώνω με τα όρνεα
που οσμίζονται τον θάνατό μου
Να ρουφώ σκότη αμέτρητα

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Παραλλαγές στο Παράφορο»

Φόβος, έρωτας, θάνατος, ζήλεια, μνήμη,
προδοσία, ελπίδα…
Κειμενα μικρά σχεδόν ανήλικα;
Ναι.
Γιατί πώς μπορεί να ενηλικιωθεί
ο φόβος ή ο θάνατος,
αλλά και η αμεριμνησία του έρωτα

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Το μήλο»

Τώρα να σου πω ότι ξέρω πού καραδοκεί το σκουλήκι,
θα σου πω ψέματα.
Όμως αν νομίζεις ότι έχει σημασία,
γελιέσαι.
Είτε στην καρδιά του καρπού,
είτε στον φλοιό,
ένα και το αυτό.

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Στιγμιότυπο Απριλίου ΙΙ»

Κάποτε, τέτοιες ημέρες, ανάσαινα μόνο την Άνοιξη
Μύριζα τις λεμονιές ανθισμένες
Τους έρωτες στους νυχτερινούς περιπάτους
Τώρα οσφραίνομαι τον αέρα που μου βαραίνει το στήθος
Λέω θα είναι που βαδίζουμε για τον Σταυρό
Είναι η εποχή για το Πάσχα
Παλιά μάλιστα, όταν ήμασταν παιδιά, πιστεύαμε πως ο καιρός τώρα γίνεται

Ελένη Λιντζαροπούλου, «Στιγμιότυπο Απριλίου Ι»

Να αιχμαλωτίζομαι ξαφνικά σε ένα βλέμμα
Σε μάτια που χαμογελούν και αιφνιδιάζομαι
Να διαστέλλεται ο χρόνος
Να είναι η νιότη που δίνει τα παραγγέλματα
Να κυοφορείται η Άνοιξη στην βροχή
Κι έπειτα να ξυπνώ στην είδηση:
Η Νοτρ Νταμ καίγεται