Ελένη Λιντζαροπούλου, «Ενθύμιον αιωνιότητας»

Χρειάζεται να μην σε βλέπω
Για να γράφω

Να αναπολώ πόνους
Να θυμώνω με τα όρνεα
που οσμίζονται τον θάνατό μου
Να ρουφώ σκότη αμέτρητα
κι αβύσσους

Χρειάζεται να μην σε βλέπω
για να εμπνέομαι από τον κίνδυνο
κάποτε να μην υπάρχεις

[Γιατί όταν σε βλέπω
ακόμη κι ο θάνατος, μου φαίνεται
απίθανος, πόσω δε μάλλον η προδοσία.
~
από τη συλλογή Η Εποχή των Λέξεων, Εκδόσεις των Φίλων, 2015

πηγή

Η Ελένη Λιντζαροπούλου είναι θεολόγος και ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Νίκαια του Πειραιά τὸ 1962. Σπούδασε θεολογία, θεατρική εμψύχωση, δημόσιες σχέσεις & διοίκηση, νεοελληνική λογοτεχνία και ψηφιακές τεχνολογίες, συνεχίζει τις ανθρωπολογικές της σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας του ΕΚΠΑ με θέμα της διατριβής της: «Το κακό στην πεζογραφία της Ελένης Λαδιά». Για περισσότερο από μία δεκαπενταετία ασχολήθηκε με το ερασιτεχνικό θέατρο. Ενώ έχει γράψει, διασκευάσει και σκηνοθετήσει θεατρικά έργα και ιστορίες για παιδιά. Εργάστηκε ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού και υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων στον Δήμο Κορυδαλλού, ενώ εθελοντικά συντονίζει πανελλαδικές δράσεις για τον πολιτισμό και την εκπαίδευση στις φυλακές μέσω του δικτύου «Γεώργιος Ζουγανέλης». Κείμενα, δοκίμια και κριτικές της δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και στο διαδίκτυο.
Τίτλοι βιβλίων (ποίηση): Ο Πίθος των Γυναικών (2013). Η Εποχή των Λέξεων (2015). Η αναιδής σκιά (2017). Αδηλον τραύμα (2019). Παραλλαγές στο παράφορο (2021)
η ιστοσελίδα της ποιήτριας lafyra.blogspot.com