Θεοδόσης Κοντάκης, «Σταθμός»

Στο καφενείο του σταθμού άναψαν ντροπαλά,
χαμηλά τα πρώτα φώτα• είν’ η ώρα τούτη που ξυπνούν οι ωχροί
τοίχοι: οι ταξιδιώτες δεν έχουν ακόμα φτάσει- έξω ένας τόνος μόνο
πιο ανοιχτός σα να χαράζει το σκοτάδι στο βάθος, και ιδού:
έφτασαν κιόλας δυο τρεις για τα πρώτα δρομολόγια - βιάζονται
να γεμίσουνε της μέρας τη σκηνή• και λίγο λίγο πια ξημερώνει πίσω τους

Θεοδόσης Κοντάκης, «Όχι πολύ μακριά»

Όχι πολύ μακριά από κει, στον πίσω δρόμο
το κύμα ακούγεται στο βάθος, μοιάζει όμως
να ’ναι μίλια μακριά· εκεί πάει ένας μονάχος –
το φεγγάρι, καθώς χαμηλώνει, ούτε που φτάνει
στην άσφαλτο· κάθε βήμα προδίδει
την άσκοπη παρουσία: πώς βρέθηκε εδώ;

Θεοδόσης Κοντάκης, «Ουρανός»

Τη νύχτα το βουνό ήταν
γεμάτο φαντάσματα:

                        Τα δέντρα βογγούσαν μες
στο σκοτάδι.

Θεοδόσης Κοντάκης, «Η ιστορία μας»

Όταν γεννηθήκαμε στα σώματα έπεφτε λεπτή βροχή

από αστέρια: σαν σε όνειρο ανεβαίναμε

χοάνη σκοτεινή, τυφλοί προς το φως,

προς τον τρόμο, γυμνοί κι αβοήθητοι - μας έντυσαν όμως

χέρια ζεστά, μαλακά• πρόσωπα λυπημένα μας κοίταξαν

Θεοδόσης Κοντάκης, «Πέρασμα»

Αυτή τη νύχτα θα ʼβλεπες, αν κοίταζες ψηλά
τους αγγέλους να βάφουνε τʼ άστρα μπογιά πορφυρή∙
μα κι εδώ κάτω, ανάμεσα στα λιόδεντρα, σε φτάνει το μύρο
στα ρουθούνια- κι όμως νευρικά ξεφυσάς, το ρολόι κοιτάς, το τσιγάρο
τελειώνει∙ είναι τούτα, λες, πράματα άπιαστα, λεπτά: δίχως βάρος
στέκουν στον αέρα, τώρα ξυπνάν όλοι και το λένε, μα συ το ʼνιωθες

Θεοδόσης Κοντάκης, «Χρησμός»

Στεκόμουν στην εξώπορτα όλη μέρα, κι όταν νύχτωσε
«το αύριο, πώς θα ’ναι άραγε;» σε ρώτησα – και συ:
Περίεργα παιχνίδια κάνουν εδώ κάτω η θάλασσα με τη γη:
είναι δεν είναι εκατό μέτρα το νερό κι είν’ αδύνατο να περάσεις
απέναντι, τα πλοιάρια όλα δεμένα από φόβο για τη νύχτα
τη φουρτουνιασμένη· κι η γέφυρα θα κόστιζε πολύ ακριβά-