Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Θεοδόσης Κοντάκης, «Η ιστορία μας»

Όταν γεννηθήκαμε στα σώματα έπεφτε λεπτή βροχή
από αστέρια: σαν σε όνειρο ανεβαίναμε
χοάνη σκοτεινή, τυφλοί προς το φως,
προς τον τρόμο, γυμνοί κι αβοήθητοι - μας έντυσαν όμως
χέρια ζεστά, μαλακά• πρόσωπα λυπημένα μας κοίταξαν

και μες στα ψηλά τα στάχυα μάς χάιδευαν
ο ήλιος, το φεγγάρι: από ψηλά μας αγκάλιαζαν, ουράνια
πνεύματα, για λίγο μονάχα - ένα χνάρι
είδαμε φωτεινό, από αόρατο πόδι

και μας περάσαν αλυσίδες στα πόδια: ένας
πίσω απ’ τον άλλον πηγαίναμε δίχως πρόσωπα,
το δέρμα μας σφράγισαν καυτά σίδερα, μας μάλαξαν
χέρια κρύα, σκληρά• μας κλείσανε σ’ αφώτιστες σπηλιές

όμως λαγούμια ανοίξαμε να γλυτώσουμε μεις κι οι άλλοι
να πέσουνε μέσα: τους ακούγαμε να ικετεύουν
μα κλείναμε τ’ αυτιά - έτσι κι αλλιώς περνούσαμε
κόβοντας με σίδερο μπροστά μας: ήμασταν άνθρωποι
σκληρά μαθημένοι, κι είχανε ξεθωριάσει τα πρώτα οράματα

κι όταν πεθάναμε πάλι μας ρούφηξε• βλέμμα τυφλό,
ισχνές οι φωνές, τα βήματά μας
ούτε που ακούγονται καθώς ανεβαίνουμε, τυφλοί κι αβοήθητοι. -

O Θεοδόσης Κοντάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Κατάγεται από την Ιεράπετρα της Κρήτης και τη Θεσσαλονίκη. Έχει ζήσει και εργαστεί ως εκπαιδευτικός σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Πόρφυρας, Πλανόδιον, Κουκούτσι, κ.ά. Έχει μεταφράσει τα βιβλία: "Ο ναός της Ιερουσαλήμ", του Simon Goldhill, "Η Ωραία Ελένη", της Bettany Hughes (μαζί με τον Μάνο Κοντάκη), και "Τρεις μέρες στην Αβάνα", του Robert A. McCabe. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Αναγνώριση εδάφους (2009), Τελευταία εποχή (2016), Μέρες και νύχτες του Οδυσσέα (2017), και μία συλλογή με πεζά κείμενα. Επίσης, ασχολείται με τη μετάφραση ποίησης από τη γερμανική, την ιταλική και την αγγλική γλώσσα. Μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης