Μηνάς Δημάκης, «Εκείνοι που έρχονται»

Κοιτάξετε τα σκοτάδια που τρεμοπαίζουν
Φωσφορίζοντας με μαρμαρυγές
Το βαθύ ποτάμι τη βάρκα που περιμένει
Ο βαρκάρης σιβυλλικός οδηγώντας στην απέναντι όχθη
Που δεν είναι θάνατος είναι ζωή
Άλλη ζωή

Είσαι η ζωή το βλέπω σ’ ακούω το αισθάνομαι

κατοικείς σε φανταστικά βρύα ζωής

Μηνάς Δημάκης, «Είναι δρόμοι»

Λόγια ειπωμένα μόνο για τον άνεμο:
«Αν κάποτε μ’ αφήσεις θα πεθάνω»
Κι άλλα χιμαιρικά που λένε στις αγάπες.

Όταν ακούσεις βήματα στης μοναξιάς τους δρόμους
Να με θυμάσαι
Όταν τα αστέρια μες στα μάτια σου το μεσονύχτι
καθρεφτίσεις

Μηνάς Δημάκης, «Θα τυλίξω τον ύπνο με σίδερο»

Θα τυλίξω τον ύπνο με σίδερο:
Όχι αυτές οι διάφανες κουρτίνες
Αφήνουν να βλέπεις τα περασμένα…

Θα δέσω τα φαντάσματα με βαρειές αλυσίδες:
Σκάβουν τα χώματα του καιρού και της λήθης
Ζωντανεύουν θηρία σκοτωμένα

Μηνάς Δημάκης, «Θηρία»

Eικόνες
Στοιβάζονται στα κατατόπια της μνήμης
Aναμνήσεις
Συνωστίζονται αλληλοκυνηγιούνται
Kαι είναι ανάγκη να τις τιθασέψεις
Nα κυριαρχήσεις σ’ αυτές
Kαι γίνεσαι θηριοδαμαστής
Όταν εκείνες το θέλουν να σε κατασπαράξουν

Μηνάς Δημάκης, «Ζωή»

Δε θ’ αποχαιρετήσω τη ζωή εύκολα
γονατιστός
θ’ αλλάξουμε το τελευταίο "χαίρε".
Σα φίλοι ύπουλοι και αναξιόπιστοι
που χωρίζουν ύστερα από μια γεμάτη μέρα.
Που χωρίζονται ίσος προς ίσον

Μηνάς Δημάκης, «Οι προθεσμίες»

Οι προθεσμίες έχουν συντελεσθεί
(Αλλά για ποιο σκοπό δόθηκαν;
Από ποιο χέρι χαράχθηκαν, )
Αύριο και πάλι θα ξημερώσει
Στους δρόμους που βρέθηκες χρόνια οδοιπόρος
Προσμένοντας το θαύμα
Μέσα σε αγωνίες και σε προβλήματα

Μηνάς Δημάκης, «Άσε με ήσυχο»

[επιστολή- όπως γράφουμε σήμερα]
 
Tώρα σε λογαριάζω στα φαντάσματα
Γιομίζουν τις ώρες μου
Έρχονται κάτω απ’ το παράθυρό μου
Oυρλιάζουν
Zητούν εμένα ή τα χαμένα όνειρα

Μηνάς Δημάκης, «Noli Me Tangere»

Κάποτε θα με συναντήσεις
δε θα κάμω τίποτα
δε θα κινηθώ ούτε μια πήχη απ’ αυτό το χώμα
οι πολιτείες θα περάσουν και θα σβήσουν
οι κάμποι θα περάσουν και τα βουνά
και θα περάσουν οι θάλασσες με τ’ ακρογιάλια
και θα περάσουν νύχτες και μέρες

Μηνάς Δημάκης, «Είχες μέσα στα μάτια σου μιαν αστραπή»

Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
μιὰν ἀστραπὴ ἀπὸ τοὺς ἀνέμους
καὶ στὴν καρδιά σου μιὰν ἄγρια φλόγα
ποὺ ἔλεγες δὲν ἦταν ποτὲ νὰ σβήσει
καὶ στὰ μάτια σου μέσα μιὰ πράσινη θάλασσα
τὴν ἀγριεμένη θάλασσα τοῦ νησιοῦ μας
νὰ δέχεται καταιγίδες

Μηνάς Δημάκης, «Στροφές»

Κι αν έρθει πάλιν η άνοιξη στα μέρη αυτά τα σκοτεινά,
που έρμη πλανιέται η σκέψη μου δίχως χαρά κι ελπίδα,
κι αν έρθει πάλιν η άνοιξη, τάχα θ’ άνθέξεις συ, καρδιά,
που `σαι συντρίμμι απ’ το βοριά κι από την καταιγίδα;

Μοιάζει η ζωή μου τα κλειστά και σιωπηλά βιβλία,
που γράφουνε μια φοβερή, φανταστική ιστορία,

Μηνάς Δημάκης, «Τα αισθήματα»

Ανάμεσα στην κατάφαση και στην άρνηση
μελετούσαμε και τα δυο εξ ίσου.
Τόσο το κέρδος
τόσο η ζημία
εξ’ άλλου τα αισθήματα δε μετρούν ανάλογα
το βάρος παμμέγιστο στην ελαφρότερη πλευρά.
Μα πώς είναι δυνατόν απορείς

Μηνάς Δημάκης, «Εποχή στη θάλασσα»

Κοιμηθήκαμε την αλμυρή μέθη
σε βαθιές βραχοσπηλιές
τυλιγμένοι υγρά θαλασσόχορτα
ανασάναμε τις θαλασσινές νύχτες
πλάι στον αγώνα της πέτρας
και του νερού
ύπνο σαν τα νερά, σαν την αφή
σαν άυλο αιθέρα

Μηνάς Δημάκης, «Δυτικός άνεμος»

Δεν ήταν βράχια άγρια σπηλιές και γλαροφωλιές
με την αμάχη της θάλασσας στη μαυροκόκκινη σιδερόπετρα
δεν ήταν ερημότοπος θαλασσινό κοιμητήρι.
Ήταν αμμουδιά πλατιά σαν απέραντη
με εκβολές από τα ποτάμια της ενδοχώρας
κι όλας απ’ τις πρώτες στέγνες του καλοκαιριού
μισοξεραμένα.

Μηνάς Δημάκης, «Η Απελπισία»

Η απελπισία
Δεν είναι συναίσθημα διαρκείας
Ή
Εμμονής
Κανείς δεν εμμένει σε τέτοια φτώχεια
Που δεν είναι μόνο φτώχεια ή ερήμωση
Είναι αφανισμός