Μαρία Λαϊνά, «Έζησα με αναίδεια»

Έζησα με αναίδεια
και μοναξιά.
Μιλάω στο πρώτο πρόσωπο.
Έζησα με παράξενες σκέψεις
σκοτεινές παρορμήσεις
και όνειρα·
σε μερικά έβγαινα σε λιμάνια

Μαρία Λαϊνά, «Απλά το είπε»

Τη μέρα εκείνη χιόνιζε
κι αυτή η χάρτινη σακούλα
χόρευε στον αέρα γύρω μου
δεκαπέντε λεπτά·
εκείνη την ημέρα κατάλαβα
πως πίσω από τα πράματα
υπάρχει μια ολόκληρη ζωή.

Μαρία Λαϊνά, «Μια φθινοπωρινή ημέρα»

Απλώς μια φθινοπωρινή ημέρα
δίχως βροχή
και δίχως άνεμο·
ο κήπος μου φέτος δεν θα έχει λουλούδια
ούτε στην άκρη του λιμνούλα με χρυσόψαρα
άθελά μου θυμάμαι
ανώφελα χρόνια

Μαρία Λαϊνά, «Πράματα ανύπαρκτα»

Ο χειρότερος εφιάλτης είπε
φαντάσου, είπε, να μάθεις ξαφνικά
εκεί που κάθεσαι, να μάθεις
να σου πουν δηλαδή αυτοί οι καριόληδες
ότι οι πιο πολύτιμες στιγμές σου
τα μέρη και οι άνθρωποι
δεν έχουν φύγει
ούτε πεθάνει

Μαρία Λαϊνά, «Τοιχογραφία»

Σώζεται η αρχή απ' τους μηρούς
σε άτονο γαλάζιο
τμήμα ποδιού ακόσμητο προς τα αριστερά
και τμήμα απολήξεως φορέματος.
Στο δέρμα διακρίνονται γραμμές
κυρίως οξυκόρυφες.
Ο χώρος του λαιμού διακόπτεται
απ' τον αριστερό βραχίονα

Μαρία Λαϊνά, «Τι κρίμα»

Ο ρεμβασμός μου έχει χαθεί
κι οι λεπτεπίλεπτες αισθήσεις.
Σ' άλλα παλιότερα φθινόπωρα
κυλούσα μέσα στη βροχή και την ομίχλη
νωχελικά και μάλιστα
με κάποια αβροφροσύνη
προς τους άλλους.
Τώρα πια, όχι·

Μαρία Λαϊνά, «Κι όμως»

Έβαλε κρύο
έχω ετοιμαστεί για τον χειμώνα
κι όμως φοβάμαι·
πριν βγω από το σπίτι μετράω τα λεφτά μου.

Χαμηλά στο παράθυρό μου
το φως της λάμπας χλομιάζει
ένας χρυσοκόκκινος ήλιος

χαρίζει αναίτια έξαψη στην καρδιά μου.

Μαρία Λαϊνά, «Ετεροχρονισμός»

Ας πάμε τώρα
νεκρός εσύ
κι εγώ στην αγκαλιά σου
ας κοιμηθούμε κάτω
από το φως των αστεριών
που δεν υπάρχουν πια.

Μαρία Λαϊνά, «Σκηνικό»

Το πράσινο τρεμοσαλεύει ο αέρας
κι αφήνει αέρα για τη θάλασσα
μ’ ένα κιτρινορόδινο κομμάτι ουρανό·
εγώ, στην αποδώ μεριά του σκηνικού
θνητή μέσα σε όλα τα αθάνατα
καπνίζω ένα τσιγάρο για να μην πολυαισθάνομαι
πως δεν θα επιζήσω κανενός
και δεν θα καταφέρω τίποτα που να ’χει τέτοιο

Μαρία Λαϊνά, «Έντομα»

Εκείνη τη χρονιά
λύγισαν τα κλαδιά μου ως το χώμα
έτοιμος πάντα για αδιάκοπη βροχή ο ουρανός μου
κι ο κήπος για φωνές εντόμων μακρινές
     και λυπημένες.
Δεν άκουγα τραγούδια τότε
όσα φεγγάρια μόνο
θέλησαν μόνα τους να πέσουν στο πηγάδι.

Μαρία Λαϊνά, «Αυτό που προηγείται»

Κάθε φορά που ξαπλώνεις να κοιμηθείς, βγαίνει από το σώμα σου
μια κόκκινη καρδιά, στέκεται αστήριχτη μέσα στο δωμάτιο και ανασαίνει
μονάχη της. Δε λογαριάζει ούτε τον εαυτό της γιατί αυτή τη θρέφει
μια συνεχής έκπληξη. Τίποτα και από πουθενά. Όλη αυτή την ώρα
σας χαρακτηρίζει ένα μικρό χαμόγελο καθώς ισορροπείτε πάνω
σε δυο λεπτές άσπρες κλωστές.
Αυτό που είστε υπάρχει πριν από τους δυο σας.  Ξεχνώντας.

Μαρία Λαϊνά, «Ανά Ζεύγη»

Το σκοτάδι δεν είναι φως
όμως ανήκει σ’ αυτό
όπως η μοναξιά δεν είναι έρωτας
κι όμως τον αντικρίζει
μ’ ορθάνοιχτα μάτια.

Μ’ ορθάνοιχτα μάτια
μες στο σκοτάδι

Μαρία Λαϊνά, «Κυρίως»

γλυκαμένη από τον θυσανωτό
μπλε της ψίθυρο
η ποίηση
κυρίως
δυναμώνει τον ήχο
της σιωπής

Μαρία Λαϊνά, «Ανίσχυρο»

Ονειρεύομαι όνειρα·
ολόκληρο το στόμα του κόσμου, ορθάνοιχτο
καταπίνει την ψυχή μου
σηκώνεται η γύρη των ονείρων μου
κι αποτελειώνεται με βία

Μαρία Λαϊνά, «Μόνο του»

Μύριζε τη σιωπή όπως μια μαύρη πέτρα πέφτει
μες στα όνειρά μας.
Η ώρα κοιταζόταν στα μάτια της κι ήταν πάντα
απόγευμα.
Τίποτα δε σήκωνε θόρυβο εκτός από μέσα και μετά.

Μαρία Λαϊνά, «Η ταβέρνα της Τζαμάικα»

Η ζωή μας έχει αλλάξει κάπως•
δεν μένουμε μέσα στην πόλη πια
αλλά στον δρόμο για τη θάλασσα.
Τα βράδια μας απασχολούν

Μαρία Λαϊνά, «Και φόνοι έξοχοι»

Και βιασμοί και έρωτες και θάνατοι

και φόνοι έξοχοι·

λείπει απλώς το βυσσινί τοπίο

και τ' άσπρο γέλιο μου.

Μαρία Λαϊνά, «Η αφήγηση»

Είμαι ο Έρικ Σέλτον, φαροφύλακας
παρακολούθησα από κοντά τα γεγονότα
γιατί στα χρόνια μου έπρεπε να κοιτάζεις.
Στάθηκα μπρος λοιπόν και κοίταξα