Κοραλία Θεοτοκά, το τελευταίο γραπτό της…

Τελειώνω τη ζωή μου με την δική μου θέληση, και κανένας εκτός από εμένα την ίδια δεν ευθύνεται για τον θάνατό μου. Είμαι απροσάρμοστη στην πραγματικότητα, αισθάνομαι άχρηστη σε έναν κόσμο που εργάζεται κι’ αγωνίζεται. Η καταθλιπτική κατάσταση που με βασανίζει δεν με αφήνει να εργαστώ αποδοτικά πουθενά. Η φαρμακοθεραπεία δεν μπόρεσε να κατανικήση τη μελαγχολία μου. Κουράζω τους δικούς μου, τη μάνα μου, την αδελφή μου, τους φίλους. Με τρέλανε ο θόρυβος, τα καυσαέρια, η σκληρή καταπιεστική κοινωνία, και φταίω εγώ που ζω περισσότερο στον κόσμο της φαντασίας, και δεν ωρίμασα παρά τα χρόνια μου. Θαυμάζω τους νέους για την κατάφασή τους στη ζωή,

Κοραλία Θεοτοκά, «Κύκλωμα»

Λες ν’ αυτοκτόνησε ο Θεός, μητέρα,
σαν έφτιαξε τον κόσμο
δεν άντεξε την παραδείσια ομορφιά·
ή, δεν του φτάσανε όλα τα νερά
για να πλύνει τα χέρια του· ο δημιουργός τους.
Λες να πορευόμαστε μονάχοι πια, μητέρα,
όταν ο Μέγας Σχιζοφρενής

Κοραλία Θεοτοκά, «Με μια κίνηση θανάτου»

Γυρεύοντας στη μοναξιά θα βρεις εμένα,
με μια κίνηση θανάτου έξω από το παράθυρο
να γυρίζω στη ρουφήχτρα τού χρόνου
καταπίνοντας την ανάσα μου.

Περίμενα ως την ώρα της φωτιάς
χωρίζοντας κόκκαλα, ρίζες και πέτρες
ξεφλουδίζοντας το σκουλήκι από τη λάσπη
και το φίδι από τα λέπια του.

Κοραλία Θεοτοκά, «Οξυγονοκολλητής»

Κλεισμένο στα σκληρά επίπεδα μεσ’ στις συναλλαγές
σ’ αρχαίους κύκλους πόνου
παρθένο αγόρι με ουράνιες πληγές
καίει το χλωρό του το κορμί,
καίει την ορμή
την Άνοιξη μεσ’ στις γαλάζιες αστραπές του οξυγόνου.

Κοραλία Θεοτοκά, «Γράμμα στον Γιώργο Θεοτοκά»

Επειδή δεν μπορώ να φυτέψω ένα παιδί, ή μια σφαίρα
μέσα μου, μόνη μου,
αν και αγαπώ των λουλουδιών το τέλος·
επειδή είμαι η Κοραλία των τάφων
και στεγνώνω τα μαλλιά μου μέσα σ’ ένα κρανίο
καπνίζοντας και ξεφυσώντας την ψυχή μου σε οστά γεγυμνωμένα·
επειδή βάφω το κοράκι με το αίμα μου κάθε μήνα

Κοραλία Θεοτοκά, «Αντί στεφάνου»

Ποια απάντηση, ποιος χτύπος στο κοιμισμένο στήθος σου αγόρι
γαζωμένο από τις σύγχρονες μηχανές σε σχήμα χελιδονιού
άγγελε με χλωρή γενειάδα κάτω από τις ερπύστριες
συνείδηση βαμμένη στον τοίχο και στις πέτρες
σώπασες τ' όνομά σου μες στη βοή της λάσπης
περιστέρι μπροστά στα ηλεκτροφόρα σύρματα

Κοραλία Θεοτοκά, «Όσο αδειάζω..»

Όσο αδειάζω, τόσο γεμίζω
για σένα, ξέχωρα από σένα
και το δείγμα του εαυτού μου μηδενίζω
για σένα, με σένα μέσα μου.

Κοραλία Θεοτοκά, «Δέος»

Έσπασ’ ο ήχος τη φωτιά, και τα χλωρά σου δάχτυλα πληγώνουν τ’ άστρα.

Βροντάς καμπάνες κεραυνών, ορμάς, γεννάς, γιορτάζεις

Λάμπεις καινούργιαν Άνοιξη, λάμπεις καινούργιο θάμα

Ωραία, μόνη, τραγική και παραδείσια σκέψη

Ωραία, μόνη, τραγική, σκέψη ανθρωποχαλάστρα

Π’ ανατριχιάζεις παίζοντας της χίμαιρας το δράμα.

Κοραλία Θεοτοκά, «Πολιορκία»

Καθώς αμίλητη αντιστέκεσαι
με το Θεό στα χείλη,
με τις αισθήσεις τεντωμένες,
καθώς αμείλικτη αντιστέκεσαι

Κοραλία Θεοτοκά, «Όριο»

Ίσκιε, πικρό μου όριο,
σπατάλησα τη δύναμή μου πλησιάζοντας
πώς να περάσω από τα μάγια, πώς.
Πέρα από σένα το είδωλό μου μες στο φως
κι εγώ την ύπαρξή μου σέρνω αλλάζοντας.

Κοραλία Θεοτοκά, «Η κεντρική οδός»

Αυτή η κεντρική οδός δεν είναι πια δική μας
Δεν έχει χελιδόνι, δεν έχει ουρανό.
Μεταλλικός ο ήχος της τους τοίχους της σταυρώνει
Κι οι κήποι λησμονήθηκαν μες στων νεκρών τα μάτια.

Κοραλία Θεοτοκά, «Ταύτιση»

Ρώτησα εκείνον που δε γέλασε ποτέ.

-Γιατί ποτέ δε γέλασες; Και είπε.

-Υπάρχει τίποτα για να γελάσω;

Ρώτησα εκείνον που γελάει πάντα.