Γιάννης Τζανετάκης, «Σαν ύστατη πνοή»

Μέσα σε κάθε ποίημα
είμαι εγώ
όπως στα φιλμ ο Χίτσκοκ
δείτε καλύτερα
πίσω απ’ το σκριπτ
στα ράμματα
στο σκοτωμένο αίμα
κάποιου στίχου

Γιάννης Τζανετάκης, «Φίλοι μου ας πετάξατε»

Φίλοι μου ας πετάξατε
στα σύρματα
ας κάθεστε πουλιά
χνούδια στο μπαλκόνι
με άλλα μάτια
ας με κοιτάτε πια
ακόμα σας κρατώ ζεστούς
το χάραμα όπως

Γιάννης Τζανετάκης, «Σα σκοτεινό τραγούδι»

Σα σκοτεινό τραγούδι με κατάπιες
τριάντα Επιταφίους ξέχασα με μιας
κι είδα το φως σα ρόδα να κυλάει
σ' άγρια και βρεμένη δημοσιά

Με τι γυαλί με χάραζες δυο χρόνια
στάλα δεν έβγαλα αίμα
τόσον καιρό

Γιάννης Τζανετάκης, «Θηλιά»

Σε είδα στον ύπνο μου
Έβγαινες απ' το ποίημα
Οι στίχοι κλείσανε πίσω σου νερά
΄Εφτυσα λίγο γαλαξία σαν παιδί
που του αρέσουν οι φωτιές κι οι επισκέψεις
Μαμά είπα ήταν το πιο ωραίο μου παιχνίδι
Διάλεξα απ' την ντουλάπα ένα απ' τα κλάματα
που φύλαγα για τέτοιες περιπτώσεις

Γιάννης Τζανετάκης, «Κροσέ»

στην Ιάμβη

Το κορίτσι είχε μεσάνυχτα και χτυπούσε
Της έδωσα ένα κροσέ στην τύχη
Γέμισε θάλασσα

Εγώ ως συνήθως δεν καταλάβαινα τίποτα
και την πέρασα ύπτιο
Αργότερα τη βρήκα στα βατραχοπέδιλά μου

Γιάννης Τζανετάκης, «Αλαντίν»

Πού χάθηκε η αγάπη μου μυστήριο
ξαπλωμένη πώς ξεκίνησε
έτριβα την άσπρη της κοιλιά
δεν είχε βγει κανένα τζίνι
κάτι άλλο την απορρόφησε
την πήρε μακριά
και κόβω πάλι φέτες το Παγκράτι

Γιάννης Τζανετάκης, «Η τίγρη»

Κάθε άνθρωπος σκοτώνει αυτό που αγαπά
τραγούδησε σαν τη Ζαν Μορώ το κορίτσι
και η τίγρη πλησίασε περισσότερο
Εγώ στα τριάντα μου εξακολουθώ να παίρνω τη ζωή
για σινεμά
κοίταξα λοιπόν στα μάτια το ζώο
-παρά τα όσα συμβουλεύουν οι ειδικοί-
και το βασάνισα ώρα όπως τα παιχνίδια μου

Γιάννης Τζανετάκης, «Υστεροφημία»

Μα όταν άνοιγε τα μάτια
ήταν πια ένας άλλος.
Όπως δεν τον φαντάστηκαν ποτέ
τα λαμπερά μαλλιά τους.
Έξω απ’ του ύπνου την ευφρόσυνη σχισμή
έπλεε παγωμένος με το αδιάκοπο
βουητό της ζούγκλας στ’ αυτιά.

Γιάννης Τζανετάκης, «Ναυαρίνου»

Πόλη σαν ψέμα
εκδρομή
γέλια και χαρά

στη Ναυαρίνου ένα-δυό
η τάξη μου όλη

–πίσω η θάλασσα
υγρή ως έξω

Γιάννης Τζανετάκης, «Λεπτομέρειες του ύπνου»

Το πρωί με βρίσκει πάντα ανεβασμένο στο ντουλάπι
- τις νύχτες αλαφραίνω αφάνταστα και
θέλω να πετάξω.
Όνειρα τρέχουν απ’ τα μάτια μου αν μιλούσα
θα’ λεγα ακατάληπτα πράγματα.
Συγκρατώντας κάθε λεπτομέρεια του ύπνου δεν μπορώ
μετά να συγκρατήσω τον εαυτό μου.
Έτσι που με κατάντησε η φαντασία

Γιάννης Τζανετάκης, «Έν' άλλο πρόσωπο»

Σχεδόν κόντευα ν' αλλάξω δέρμα
-μου συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά-
όταν τα μάτια της με είδαν
από έν' άλλο πρόσωπο
Εγώ πια σπάνια πιστεύω στα δικά μου
έτσι καταφέρνω κι επιζώ
την κοίταζα λοιπόν με οίκτο
σαν κάτι πού από στιγμή σε στιγμή θα διαλυθεί

Γιάννης Τζανετάκης, «Με φώτα ερήμου»

Φεύγοντας μέσα σ' ένα χρόνο που δεν μπορεί
να σε ξαναφέρει
παρά σαν έκρηξη σ' αυτό που λέμε
τρυφερή φθορά του πνεύματος
νιώθω πίκρα και περιφρόνηση
γι' αυτό που έγινε ο κόσμος δίχως εσένα
χάθηκαν ξαφνικά οι στροφές
και η ζωή ανοίγεται ευθεία

Γιάννης Τζανετάκης, «Σε θέλω ακόμα»

Κάτω απ’ την
πέτρα
κι από το χώμα
ό,τι έχεις μείνει
σε θέλω ακόμα