Σάρα Τίσντεϊλ (Sara Teasdale), «Μόνη»

Μόνη, σε πείσμα της αγάπης,
σε πείσμα όλων όσων παίρνω και δίνω εγώ—
Σε πείσμα της τρυφερότητάς σου όλης,
κάποιες φορές δεν είμαι ευτυχής να ζω.

Μόνη, λες κι έχω σταθεί
στου εξαντλημένου γκρίζου κόσμου την ψηλότερη κορφή,
για μένα μόνο το στροβιλώδες χιόνι,
και αυτό το αχανές διάστημα που από πάνω μου ξεδιπλώνει·

Σάρα Τίσντεϊλ (Sara Teasdale), «Συνθέτοντας μια Ωδή»

Σαν παιδί κακοποιημένο ούρλιαξε η καρδιά μου
όλη τη νύχτα, συνεχώς·
Όφειλα εγώ να πάρω τ’ ουρλιαχτά μου
και σε ωδή να τα υφάνω εντός.

Μία, στα μαύρα μεσάνυχτα, ήτανε κραυγή
κι άλλη μία, του πετεινού η πρώτη η φωνή—
Σαν παιδί κακοποιημένο η καρδιά μου,
κι όμως ποτέ δεν το ’μαθε κανείς.

Σάρα Τίσντεϊλ (Sara Teasdale), «Θα έχει μια θερμή βροχή»

Θα έχει μια θερμή ψιχάλα και μια ευάρεστη οσμή η γη,
Θα τερετίζουν χελιδόνια απ’ την αυγή ως την αυγή,
Θα έχει του δρυοκολάπτη τους έρρυθμους χτύπους,
Και των δαμασκηνιών τους αφρόλευκους κήπους.
Φλογόστηθη σφαίρα πάνω στον φράχτη θα καθίσει,
Και του κοκκινολαίμη η τρίλια εύηχο σκίτσο θα κεντήσει.
Δεν πρόκειται αυτόν τον πόλεμο κανείς να θυμηθεί,