Ειρήνη Δενδρινού, «Αντίθεση»

Ενώ το φως της λάμπας τρεμουλιάζει,
εκείνη τα ωραία δάχτυλα σαλεύει
και σε τούλι ψηλό – πώς δε δειλιάζει! –
ακούραστα δουλεύει, όλο δουλεύει.

Με το βελόνι τη ζωή αγοράζει,
μα και μ΄ αυτό το θάνατο αγναντεύει
στην αυγή της ζωής! Μα δε χαράζει
μέρα γι΄ αυτούς, που η Μοίρα αγριοπαιδεύει.

Ειρήνη Δενδρινού, «Γεροντοκόρη»

Ύφαινε πάντα ακούραστη και μόνη
και με φωνή θλιμμένη τραγουδούσε
συμπλέκοντας υφάδι και στημόνι
με τη σαΐτα που γοργά πετούσε.

Στοιβαχτό σε κασέλες καμαρώνει
το προικιό που καιρούς λαχταρούσε
μα ατάραχα κυλούν, διαβαίνουν χρόνοι
και νιώθει πως του κάκου καρτερούσε
του γάμου το ονειροΰφαντο στεφάνι.

Ειρήνη Δενδρινού, «Σάτυρος»

 Της αγάπης ο πόθος σε πλανεύει
κι αποζητάς της σάρκας το μεθύσι∙
σύγκορμον η λαχτάρα σε κυριεύει
-της ηδονής αστείρευτη είναι η βρύση!-

Του Έρωτα το μυστήριο που μαγεύει,
φλόγα τρελή ζητάει να καταλύσει,
σαν το θεριό που ανήκουστα αγριεύει
ποθώντας το ζαρκάδι να ξεσκίσει.