Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουβάτα Δήμητρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουβάτα Δήμητρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δήμητρα Κουβάτα, «Μέδομαι λένε αλλιώς το σκέφτομαι»

Με σφίγγει απόψε το βραχιόλι που μ’ αγόρασε
όταν απ’ την Κολχίδα δραπετεύαμε
και το Αιγαίο φαινόταν μικρό να μας χωρέσει.

Ερχόμουν κι ήθελα μοναχά
τα πόδια να του πλένω, να του γεννώ παιδιά,
πάντα θερμή,
πάντα ζεστή και αρωματισμένη.

Δήμητρα Κουβάτα, «Βραχνό πουλί»

Αν εξαιρέσεις τα κεντητά τραπεζομάντηλα
και τ’ αρραβώνα όσα χρυσαφικά
τίποτε άλλο,
μάνα,
δε σου αξιώθηκα.

Τις μάνες ο κόσμος αποχαιρετά
με κοπετούς και βόγγους.

Δήμητρα Κουβάτα, «Αναρρίχηση»

Έβρεξε πάλι κι απόψε.
Γέμισε ο κήπος σαλιγκάρια.
Ορειβατούν πάνω στον μίτο τη βλέννας τους.
Χώνονται σε ό,τι έχω σοφά κρυμμένο.
Τα γνωρίζουν καλά
αυτοί ειδικά που παρατηρούν
τα φαινομενικώς ασάλευτα

Δήμητρα Κουβάτα, «Η μάνα μου»

Η μάνα μου
είναι ένα σπασμένο λαγήνι που στάζει
και λιγοστεύει διαρκώς.

Η  μάνα μου ολοένα
μαδάει ένα ερωτηματικό.
Αναρωτιέται  για τους λεμονανθούς.
Του γάμου μου ή του γάμου της;

Δήμητρα Κουβάτα, «Τα μαθηματικά της ύπαρξης»

Η απουσία
είναι γένους θηλυκού
για αυτό και γεννά συνέχεια νέους απογόνους.
Πολλαπλασιάζεται.

Η απουσία
βαριά εγκυμονούσα
νυχοπατά με νυχτικό ελαφρύ

Δήμητρα Κουβάτα, «Ας υποθέσουμε ένα ανοικτό παράθυρο»

Απόψε
από ένα υποθετικό ανοικτό παράθυρο
άκουγα όλο το βράδυ
μια νεαρή βροχή με καλοκαιρινά σανδάλια

να συλλαβίζει
με το δάχτυλο τα ίχνη του σαλιγκαριού,

Δήμητρα Κουβάτα, «Αστική ευγένεια»

Θερμά παρακαλώ

να βγάλεις τα παπούτσια σου
στο ξύλινο πάτωμά μου.

Τρίζουν τα μέσα μου
όταν έρχεσαι.

Δήμητρα Κουβάτα, «Αλυσόδεση»

Τώρα που γκρεμίστηκες,

μακριά από τη σκιά
μακριά από τον έρωτα
σε γδέρνω και σε ποδοπατώ.

Εκεί,

Δήμητρα Κουβάτα, «Μαγδαληνής»

Σπονδή σε όσους από πόθο ταπεινώθηκαν.
Σ’ αυτούς να προσφερθεί
ο αμνός
το στάρι ζυμωμένο με το μέλι
και της αμπέλου το κρασί από το πατρικό σας.

Όμως, νηστείες, εγκράτειες λατρευτικές
άμα και προσευχές να μην ανακατέψεις.

Δήμητρα Κουβάτα, «Πριν τον ύπνο»

Τα βράδια
πριν παροπλιστώ
από την τρέχουσα διαχείριση,
ευθυτενής,
αποφασιστική,
στέκομαι στον καθρέφτη
σύμφωνα με της σύγχρονης κοσμετολογίας
τις επιταγές.

Δήμητρα Κουβάτα, «Σε τατουάζ τριανταφυλλί»

Ένα ρώσικο θα σου πάρω μαντήλι
σαν αυτό που φοράνε οι μπάμπουσκες.
Θα λουλουδιάσουν οι ώμοι σου,
να στολίσεις τα στήθη σου
-συγγνώμη, το στήθος σου θέλω να πω.
Μην κλαις.

Δήμητρα Κουβάτα, «Δε θέλω να θυμίζεις»

Θα έρθεις
και θα κρεμάσεις στο καρφί
το άσπρο σου πουκάμισο, όπως πάντα.

Στον ύπνο σου θα σε κοιτώ,
όπως γυναίκα μοναχή κοιτάζει απ’ το παράθυρο
απέναντι το Πήλιο.

Δήμητρα Κουβάτα, «Βορινό παράθυρο»

Έψαξα εμβριθώς στο ντουλάπι
με τις ήπιες λύσεις.
Αυτοσχεδίασα ξανά.

Στα πρωινά
έμπηξα κρυφά ένα μοσχοκάρυδο,
τα λόγια
τα ζωντάνεψα με ένα μικρό δαφνόφυλλο,

Δήμητρα Κουβάτα, «Η απειλή της προγραφής»

Με τούτο θα σε σφάξω,
κακομοίρα μου.

Και έτρεμες
για το κουζινομάχαιρο,
για το σφαχτάρι στο τσιγκέλι ανάποδα,
μ' όλο το αίμα να του 'ρχεται στη μύτη

Δήμητρα Κουβάτα, «Κάποιος να γράψει»

Κάποιος πρέπει να γράψει
για τις νοικοκυρές,
αυτές που στέκονται στο νεροχύτη το πρωί
να κάνουν τον καφέ τους.
Σ΄αυτά τα ελάχιστα λεπτά που χαμηλώνουν τη φωτιά,
ισιώνουν
για να κοιτάξουν πέρα απ΄ το παράθυρο.

Δήμητρα Κουβάτα, «Με τον τρόπο των ξωμάχων»

Έκοψε μια φέτα ψωμί
με τον τρόπο των ξωμάχων.
Με το ψωμί να ακουμπάει στο στήθος.
Την έσπασε σε κομμάτια και μοίρασε.
μια για τα δαρμένα παιδιά
μια για τα ανεκπλήρωτα όνειρα
μια για σένα
που τα υπήρξες όλα.

Δήμητρα Κουβάτα, «Οσμαντάκα Λάζαρος»

Και τάχα γλίστρησαν μέσα στον θάλαμο
από τους τοίχους
τα όργανα.

Και παραμέρισες, λέει, τον βράχο
με τις διαγνώσεις, τα καλώδια.
Κι αργά-αργά σηκώθηκες
να δείξεις τα πατήματα

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης