Πέδρο Σαλίνας (Pedro Salinas), «Έτσι αγαπάς εσύ»

Έτσι αγαπάς εσύ,
αφήνοντάς με να σε αγαπώ.
Το «ναι» όταν μου δίνεσαι
είναι η σιωπή. Φιλάς
προσφέροντας τα χείλη σου
σ’ εμένα, για να τα φιλήσω.
Κουβέντες, αγκαλιάσματα,

Πέδρο Σαλίνας (Pedro Salinas), «Αν με καλούσες»

Αν με καλούσες, ναι,
Αν με καλούσες!

Θα τ' άφηνα όλα,
όλα θα τα πετούσα:
Τις τιμές, τους καταλόγους,
Το γαλάζιο του ωκεανού στους χάρτες,
τις μέρες και τις νύχτες του,
τα παλιά τηλεγραφήματα
και έναν έρωτα.
Εσύ που δεν είσαι η αγάπη μου,

Πέδρο Σαλίνας (Pedro Salinas), «Μνήμη στα χέρια»

Σήμερα είναι τα χέρια μνήμη.
Η ψυχή δεν θυμάται, πονάει
απ' την τόση ανάμνηση. Αλλά στα χέρια
μένει η ενθύμηση εκείνου που κράτησαν.

Ενθύμιο μιας πέτρας
που βρέθηκε δίπλα σ' ένα ρυάκι
και τη σηκώσαμε αφηρημένοι
χωρίς να καταλαβαίνουμε την ευτυχία μας.

Πέδρο Σαλίνας (Pedro Salinas), «Το να σε σκέφτομαι απόψε»

Το να σε σκέφτομαι απόψε
δεν σήμαινε να σε σκέφτομαι με τη σκέψη μου,
εγώ μόνο, μέσα μου. Σε σκεφτόμουν
διεξοδικά μ' εμένα, τον πλατύ κόσμο.

Το μεγάλο ονειροπόλημα του κάμπου, τ' αστέρια,
η θάλασσα σιωπηλή, τα χορτάρια αόρατα,
παρόντα μόνο με τα ξηρά τους αρώματα,
σε όλα αυτά,
απ' τον Αλδεβαράν ως τον γρύλλο σε σκεφτόμουν.

Πέδρο Σαλίνας (Pedro Salinas), «Τη σκιά σου σμιλεύω»

Τη σκιά σου σμιλεύω.
Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη,
τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν.
Θα σ' τα 'χα φιλήσει
πολύ περισσότερο.

Ύστερα σταματάω τα μπράτσα σου,
τα σβέλτα, τα μακριά, τα νευρώδη.
Μου πρόσφεραν τον δρόμο
για να σ' αγκαλιάσω.