Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Cipriano José María Machado Ruiz), «Σονέτο»

 Ξέφυγε απ'τον θλιμμένο έρωτα, έρωτα νυσταγμένο,
ακίνδυνο, χωρίς πληγή ούτε περιπέτεια,
που καρτερεί απ'τον έρωτα σίγουρη απολαβή,
γιατί στον έρωτα η φρόνηση είναι τρέλα.

Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Cipriano José María Machado Ruiz), «Στην έρημη πλατεία…»

Στην έρημη πλατεία
οδηγεί ένας λαβύρινθος από σοκάκια.
Στη μια μεριά, ο παλιός σκυθρωπός τοίχος
μιας ερειπωμένης εκκλησιάς∙

Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Cipriano José María Machado Ruiz), «Χτυπούσε το ρολόι…»

Χτυπούσε το ρολόι τις δώδεκα… και ήταν δώδεκα
χτυπήματα της τσάπας στη γη.
Η ώρα μου φώναξα… Η σιωπή
μου απάντησε: – Μη φοβάσαι.

Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Cipriano José María Machado Ruiz), «Το φονικό έγινε στη Γρανάδα»

I
Το φονικό

Τον είδαν, προχωρώντας ανάμεσα στα τουφέκια,
από ένα δρόμο μακρύ,

Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Cipriano José María Machado Ruiz), «Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος…»

Όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.

Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Cipriano José María Machado Ruiz), «Διάλογοι»

Ω, πες μου, Νύχτα, εσύ, παλιά ερωμένη,
που μου φέρνεις το τέμπλο των ονείρων μου,
άδειο σαν πάντα κι έρημο, με μόνο
το φάντασμα μου μέσα,