Χάρης Μελιτάς, «Οι συμπαίκτες»

Στον Γιώργο Γεωργούση

Τα βράδια υποδέχομαι στο σπίτι
τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων.
Πρώτος προσέρχεται ο Κόμης Μοντεχρήστος
ακολουθεί ο Σερ Ρομπέν του Λόξλεϊ
και τελευταίος ο Δον Ντιέγκο Ντε Λα Βέγκα.
Μη φανταστείτε συζητήσεις περισπούδαστες.
Η τράπουλα. Οι μάρκες. Η παρτίδα.

Χάρης Μελιτάς, «Άνθρωπος στη θάλασσα»

Βημάτιζε σκυφτός στην προκυμαία
πλάι στο μαύρο κρύσταλλο της θάλασσας
που ράγιζε στης νύχτας το αγιάζι.
Μόνο μην έρθει κι η βροχή, ευχήθηκε
τουλάχιστον πριν φτάσουμε στο σπίτι.
´Οπως συνήθως, συνέβη το αντίθετο.
Χοντρές ψιχάλες βάλθηκαν να βάψουν τα νερά
σε αποχρώσεις φωτεινών επιγραφών

Χάρης Μελιτάς, «Σχήμα πρωθύστερο»

Πόσο λυπάμαι όταν ερωτεύομαι.
Από νωρίς βουλιάζω στο αναπόφευκτο
κατρακυλώντας τα σκαλιά της λογικής
να δω τι άφησε σε μένα ο ταχυδρόμος.
Παραμερίζω τους παλιούς λογαριασμούς
ψάχνοντας έναν φάκελο που εγκλείει
την ημερομηνία λήξεως του έρωτα.
Οι φίλοι, καρφωμένοι στο μοιραίο

Χάρης Μελιτάς, «Η μπαλάντα της σιωπής»

Σηκώθηκε σιγά απ’ το κρεβάτι.
Ελεύθερος, απέραντος σαν θάλασσα
με τα νησιά της ηδονής στο σώμα.
Αυτή, ένα χαμόγελο, έκανε πως κοιμάται.
Μίλα μου πήγε να της πει.
Θέλω ν’ ακούσει
θέλω ν’ ακούσει η ζωή πως μ’ αγαπάς.
Να μάθει πως δραπέτευσα τη νύχτα.

Χάρης Μελιτάς, «Η άγνωστη»

Την πρόφτασε ξημέρωμα στη σκάλα.

Της λέει:
Καμιά γυναίκα.
Καμιά γυναίκα δεν μου έδειξε τη θάλασσα.
Του σεντονιού τις αμμουδιές
ακόμα το κορμί σου αυλακώνει.
Ας ήξερα τουλάχιστον

Χάρης Μελιτάς, «Εγκάρσια τομή»

Κάθε πρωί σηκώνομαι νωρίς
βάζω το ηλεκτρικό πριόνι μου στην πρίζα
και με διχοτομώ ακαριαία.
Εγγυημένη συνταγή αναφανδόν.
Ο ένας σιδερώνει το πουκάμισο
ο άλλος επιλέγει τη γραβάτα.
Ο ένας ξεφουρνίζει φρυγανιές
ο άλλος ξεφυλλίζει εφημερίδες.

Χάρης Μελιτάς, «Χρόνος φιλάργυρος»

Παιδιά μου είπε ο χρόνος
στους μήνες που τον κοίταζαν αμήχανα
στην προκυμαία.
Οι μέρες είναι πονηρές
οι ώρες κλέβουν τις στιγμές
προτού προφτάσει μάτι.
 
Τον νου σας στα λεπτά.

Χάρης Μελιτάς, «Το κελί»

Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Εντάξει, είναι λίγο σκοτεινό
θαμπώνει ο φεγγίτης εκεί πάνω
οι βέργες κομματιάζουν την πανσέληνο
κι ένα πουλί δεν φάνηκε στα χρόνια.
Μα ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες
μπροστά στ’ αξεσουάρ που μου παρέχει;

Χάρης Μελιτάς, «Μονόδρομος»

Εφυγες,
ένα βράδυ γυμνή
με μια χούφτα ηλιόσπορους
κι ένα κρύο απόρθητο βλέμμα.

O καθένας το δρόμο του, είπες
με τα χρόνια τα άλλοθι στέρεψαν
ο αέρας μας έγινε πέτρα.

Χάρης Μελιτάς, «Το μνημόσυνο»

Και να οι δίσκοι.
Να τα κόλλυβα. Να τα παντεσπάνια.
Τόσα οι παπάδες, τόσα ο ναός
τόσα ο δεσπότης, τόσα οι φωτισμοί
τόσα η Βυζαντινή κομπανία.
Βάλε γλαδιόλες, σερβίτσια, υπεργολάβους
γραφεία, τυπογραφεία, μεταφορικά.
Και το κονιάκ να ρέει άφθονο στο κυλικείο.