Μίροσλαβ Χόλουμπ (Miroslav Holub), «Ο Φθινοπωρινός οπωρώνας»

‘Ενα δηκτικό,
μαύρο μήλο
εκτελείται δια τυφεκισμού πάνω σ’ ένα ξερόκλαδο.

Δυο περιστέρια
σ’ έναν ρημαγμένο φράχτη

Μίροσλαβ Χόλουμπ (Miroslav Holub), «Η πόρτα»

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Μπορεί απ’ έξω εκεί να στέκει
ένα δέντρο, ένα δάσος,
ένας κήπος,
ή μια πόλη μαγική.

Μίροσλαβ Χόλουμπ (Miroslav Holub), «Η γάτα»

Έξω ήταν νύχτα
σαν βιβλίο χωρίς γράμματα.
Και το αιώνιο σκοτάδι
έφτανε μέχρι τ’ άστρα μεσ’ απ’ το κόσκινο της πολιτείας.
Της είπα

Μίροσλαβ Χόλουμπ (Miroslav Holub), «Ωδή στη χαρά»

Αγαπάς μόνο
όταν εις μάτην αγαπάς.

Δοκίμασε κι άλλο ραδιοανιχνευτή
‘κει που απέτυχαν οι δέκα,

Μίροσλαβ Χόλουμπ (Miroslav Holub), «Παραμύθι»

Έχτισε το σπιτάκι του

τα θεμέλιά του, τις πέτρες του,

τους τοίχους του,

τη στέγη του,

το τζάκι του και τον καπνό,