Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Επιλογές για έναν ποιητή»

Με άλλες λέξεις
να λες το ίδιο,
πάντα το ίδιο και το αυτό.
Με τις ίδιες λέξεις πάντα
να λες κάτι διαφορετικό, τελείως διαφορετικό,
ή το ίδιο με εντελώς άλλο τρόπο.
Να αφήνεις πολλά ανείπωτα,
ή με λέξεις ασήμαντες

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Οι πλούσιοι»

Απ’ όπου κι αν προβάλλουν πάντα,
αποτελούν ασύλληπτες ορδές! Μετά από κάθε συμφορά
σέρνονται έξω απ΄τα ερείπια
ατάραχοι·
από το μάτι της βελόνας
ξεπηδούν
αναρίθμητοι, πάμπλουτοι, ευλογημένοι.

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Θερμοκρασίες»

Υπάρχουν θερμοκρασίες που κανένα θερμόμετρο δεν μετρά,
μόνο το δέρμα είναι ικανό να τις διακρίνει:
Η χλιαρή ανάσα του βρέφους που μυρίζει βουτυρόγαλο,
η ψυχρή άχνα των ροδάκινων απ’ το ψυγείο,
το κόκκινο εξάνθημα του θυμού που ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι μας,
καθώς και το ψυχρό λουλούδι του παγετού
που καίει του παιδιού την περίεργη γλώσσα:

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Οριακές τιμές»

Απαιτούνται λιγότερα απ’ όσα νομίζεις:
τρεις μέρες λόξυγγα
βλάβη στην κεντρική θέρμανση
απώλεια εμπιστοσύνης στο Τόκιο
τριχοειδή ρήγματα στον πυρηνικό αντιδραστήρα
ναυτία
έλλειψη οξυγόνου
πονόδοντος.

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Το τσίγκινο πιάτο»

Τα πάντα έχουν ειπωθεί για τη φτώχεια:
πως είναι ανυποχώρητη, γλοιώδης, σκληρή
και πως δεν αφορά κανέναν εκτός από τους ίδιους τους φτωχούς.
Είναι πληκτική.
Τόσο πολυάσχολη που δεν της μένει χρόνος
για να παραπονιέται πως είναι πληκτική.
Σαν τη βρωμιά, τη συναντάς στα κατακάθια.
Είναι μεταδοτική, δύσοσμη, ένας μπελάς σκέτος.

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Το ενεργειακό πεδίο των νεκρών»

 Όσο υπάρχουν κοιμητήρια, στήλες, τύμβοι
δεν έχουν χαθεί τα πάντα.
Ακόμα και μέσα στα ερείπια η ζωή προχωρά,
θαμμένη κάτω από φθαρμένα παραπήγματα,
ενοχοποιητικά αθώα παίρνει την εκδίκησή της,
ακτινοβολεί αόρατα, αμύνεται, συμπαρίσταται,
προχωρά, ίσως μέχρι το τέλος του κόσμου,

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Σύσταση»

Η σκέψη
πίσω απ΄τις σκέψεις:
Ένα βότσαλο – συνηθισμένο
κι ωστόσο μοναδικό, σκληρό,
δεν πωλείται.

Δεν διαλύεται,
δεν αποτελεί

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Φετίχ»

Μόνο αυτό
το χνούδι
σκέφτεται συνέχεια τις νύχτες
μικρότερο
από παλάμη
και
τίποτ’ άλλο
τίποτ’ άλλο

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Aποκάλυψη κι αυτό»

Ηλεκτροφόρο ρίγος
διαπερνά βαθιά το νευροφυτικό,
όπως θροΐζει πέφτοντας
κάτι μεταξωτό.
Χημική τρικυμία στην ψυχή.
Και ύστερα, ο ασθενής αυτός σιγμός
στο σκοτάδι –σιγμός:
«αναπνευστικός ήχος

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Περίπτερο»

Στην άλλη γωνιά
οι τρεις γερασμένες αδελφές
στην ξύλινη παράγκα τους.
Καλοσυνάτα προσφέρουν
φόνους δηλητήρια πολέμους
στην ευγενή πελατεία τους
για πρωινό.
Ωραίος καιρός σήμερα. Άστεγοι

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Δεδομένης ευκαιρίας»

Διάλεξε ανάμεσα στα λάθη,
που σου δόθηκαν,
αλλά διάλεξε σωστά.
Ίσως είναι λάθος,
να κάνεις το σωστό
σε λάθος στιγμή,
ή μήπως σωστό,

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger), «Υπερασπίζοντας το λύκο από τα πρόβατα»

Μήπως θα φάει το γεράκι μημελησμόνει;
Τι ζητάτε απ’ το τσακάλι, ν’ αλλάξει δέρμα;
Κι απ’ το λύκο; Μήπως να ξεριζώσει μονάχος τα δόντια του;
Τι δε σας πάει με τις πολιτικές δονήσεις και τους πάπες;
Και τι κοιτάτε έτσι χαζά στην ψευδολόγα οθόνη;
Λοιπόν ποιος ράβει του στρατηγού το παντελόνι, το αιμάτινο σιρίτι;
Ποιος μπρος στον τοκογλύφο ανοίγει το πουγκί του;