Χρυσούλα Βακιρτζή, «Γαλήνη»

Κοινώνησα
με δυο σταγόνες γαλήνης
(τις μόνες που απόμειναν
στο ραγισμένο δισκοπότηρο
της ζωής)
μέσα στον σιωπηλό
Ναό της Μοναξιάς,

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Λήθη»

Τελική ισορροπία
έλλειψη οξυγόνου
ευκαμψία άκαμπτη
φόντος μαύρος
λίθινη αιώρα
συμμετοχή αμέτοχη
του ρολογιού

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Απέριττα»

Απέριττη θα αφεθώ,
στη γύμνια της ψυχής μου
-για να δεχτώ ευλαβικά
τον μύθο του Δεσμώτη.
Καθώς νεκρώνει ο
σπαραγμός στις έξω
πολιτείες, απουσιάζουν

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Κύματα»

Και κύματα
Ηρθαν να γλείψουν
Σαν ίαση το στέρνο,
Την κοιλιά, το στήθος,
Τις θάλασσες μου.
Πιο ‘κει, ποιητές
Σκέπαζαν τη γύμνια τους,

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Διαίρεση»

Χαράματα

στην Εθνική οδό

κι εγώ σκορπιέμαι

σε πολύχρωμα

φέιγ – βολάν,

σα να’ χουν

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Κοιταχτήκαμε..»

Κοιταχτήκαμε
Κι απ’ την άκρη
Των βλεμμάτων μας
Πλημύρισε μ’ αστέρια
Η νύχτα, ο ουρανός
Και μωρά νιογέννητα

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Η πρώτη ήττα κερδήθηκε»

“Νότια… νότια…”,
κραυγαζε το πλήθος,
“Αντίο…. αντίο….”,
ψιθύρισε χωρίς ανάσα ο κλόουν.
“Χαμογελά, είναι ζωντανός”,
αποφάνθηκε πάλι το πλήθος,

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Εξέλιξη»

Θα περιμένω
(ώσπου) η σκιά μου
να επιστρέψει
στον καθρέφτη
κι ύστερα,

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Καθολική»

Η ομίχλη
συνηγορούσε
στη φωσφορίζουσα
επιστροφή μου.
Με εξαίρεση την
σιωπή, ο ήλιος

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Η αλήθεια μου»

Εγώ, δεν έχω επίκαιρα
σλόγκαν, βιτρίνες και
πρόχειρα πλακάτ να
σου προτείνω.

Χρυσούλα Βακιρτζή, «Μετάσταση»

Έβδομο πέπλο
αυτή η νύχτα.
Ένα φεγγάρι
μπλέκεται