Ειρήνη Μαργαρίτη, «Πεταλούδα»

Σήμερα πέθανε μια πεταλούδα
Στο σπίτι μου
Τη βρήκα δίπλα στο κρεβάτι
Άσχημη πεταλούδα
Και νεκρή

Μυστήρια του έρωτα,

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Relapse»

Πέφτεις σε μια άδεια τρύπα
Με ένα πτώμα
Σε κάτι που ονομάζεις κρεβάτι
Κλείνεις το φως
Και ονειρεύεσαι
Μια συνουσία
Ή ένα χάδι
Υποτροπή

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Drive»

Δεν μου αρέσει να ακούω
χαλασμένα τραγούδια

Εγώ γεννήθηκα να είμαι ψηλή

Γι’ αυτό
κάθε πρωί
χτενίζομαι

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Η εν τοις ουρανοίς»

Απομακρύνθηκε, τις στέγες άφησε, το τζάκι.
Κι η προγιαγιά που τρόμο έσπερνε
στον τοίχο σε μια κορνίζα κλείστηκε να κλαίει.
Μήτηρ ημών η εν τοις ουρανοίς,
η ούτε που ξέρω πόσο καιρό στο θάνατο χαμένη και στις κουρελούδες.
Σταμάτα πια με δάκρυα λιμνούλες να κεντάς.
Στο λέω εγώ αφού κι η ιστορία έτσι μιλά.

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Τhis love affair..»

Το μόνο που ξέρω είναι ότι περπατάω... Διανύω χρονι-
κά διαστήματα με τα πόδια. Βήματα μικρά, γρήγορα και
ιδρωμένα. Βήματα το ένα πίσω από το άλλο. Παπούτσια
αμφιβόλου ποιότητας. Με χαλασμένο το δεξιό τακούνι.
Βήματα με χαλασμένο τακούνι. Βήματα πάνω απ' όλα. Από

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Το βρακί»

Σε παρακαλώ.
Να με πιστεύεις όταν σου λέω ιστορίες.
Το βρακί είναι ένοχο
'Οχι εγώ!
Ήθελε να βγει να ξεσκάσει.

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Τελευταία έξοδος»

Με πήραν τηλέφωνο και μου είπανε πως ήταν νεκρός
Στον καναπέ του είχε πεθάνει
Ξαπλωμένος
Έμφραγμα

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Φλαμίνγκο»

Τη λέγαν Μίλλυ
Και ζούσε μέσα σε ένα αεροπλάνο
Πολλά χρόνια
Μισή φλαμίνγκο μισή άνθρωπος
Ροζ από την κορφή ως τα νύχια

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Χωρίς φτερά»

Μια πολυκατοικία πετάει, χωρίς φτερά. Απλώς είναι στον αέρα.
Δεν είναι το σπίτι μου. Το σπίτι μου είναι απέναντι. Εγώ το
κοιτάω. Περίεργο. Δεν φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τη σκιά του,
φοβάμαι μόνο για τα ρούχα που βλέπω απλωμένα. Μην πέσουν,
από τόσο ύψος δεν θα τα καταφέρουν. Ένα πρωί μπήκα στο τρένο

Ειρήνη Μαργαρίτη, «Φύτρωνε»

Πώς να τακτοποιήσεις
τον πρωινό αέρα
ή την άνοιξη