Δημήτρης Καφετζής, «Σιωπή»

Δεν τρέφω πια καμία αυταπάτη
Διαλέγω τον μοναχικό δρόμο της σιωπής
Δεν προσδοκώ τίποτα
Βαδίζω γυμνός μέσα μου
στο δρόμο της ακοής
Και έχω τόσα να σου πω
Όμως δεν βρίσκω λέξεις τρυφερές
Τη μοναξιά και την οργή σου να απαλύνουν

Δημήτρης Καφετζής, «Εξεγέρσου!»

-Εξεγέρσου-

Κυλάς από πόρτες
σφαγείων-αγορών που παίζονται στα ζάρια.
Κάποιο πρωί με μια απορία στο μέτωπο θα σε βρουν
και η δικαιοσύνη ακόμα θα κατοικεί σε βιβλιοθήκες
ανάμεσα σε λέξεις και σημεία στίξης παγωμένα.

Δημήτρης Καφετζής, «Welcome!»

«Συντρίψτε τα όνειρα, κάθε συναίσθημα,
εδώ κάτω οι σκέψεις σας είναι δικές μας,
εδώ κάτω δεν ακούγονται πλέον οι κραυγές σας,
εδώ κάτω μόνο αριθμοί από σάρκα και αίμα.»

«Οι αμνήμονες μας ανήκουν, οπότε σκοτώστε τη μνήμη,
ό,τι γεννάει και ό,τι μπορεί να γεννηθεί,
ό,τι γράφει και ό,τι έχει τη δύναμη να σβήνει,

Δημήτρης Καφετζής, «Δείπνο στις 9»

Η πόλη ετοιμάζεται να δειπνήσει
όσο χτενίζεις τα μαλλιά σου στον καθρέφτη
ένω ένα κλεφτρόνι κρύβεται μέσα στα στενά
και οι γάτες στη γωνία ψάχνουν στα σκουπίδια.
Η πόλη ετοιμάζεται να δειπνήσει
ο πιτσιρίκος απέναντι να κοιμηθεί
και ο ράφτης της οδού Νοταρά

Δημήτρης Καφετζής, «Τύψεις»

Είναι κρεμασμένες σιωπές σε καθρέφτες.
Κεραίες που τρυπάνε ουρανούς και κάνουν ήλιους πληγές ματωμένες.
Είναι οι σκιές που καλύπτουν το κενό όλο και πιο βαθιά καθώς τις τυλίγει το φως.

Έρχονται και κάθονται σαν μαύρες πεταλούδες στον ώμο σου,
πλέκουν φιλιά του Ιούδα
και σου ψιθυρίζουν φόβους κι ανάγκες ανεκπλήρωτες.

Δημήτρης Καφετζής, «Δικό σου»

Μην περιμένεις τίποτα από τα μάτια του κόσμου.
Δεν είναι αχάριστα ούτε απαθή,
δικά σου δεν είναι.
Δικά σου είναι μόνο τα βήματά σου.
Να θυμίζουν μόνο ότι υπήρξες όπως εσύ θέλησες.

Κάθε αγώνας είναι για σένα.
Κάθε χέρι που ματώνεις πάνω του είναι δικό σου.

Δημήτρης Καφετζής, «Πώς εξηγείται;»

«Πώς εξηγείται;» θα μου πεις
Μα δεν εξηγούνται όλα
Με ένα κερί στο χέρι όμως
Αν καταφέρω και διαβώ
Των οφθαλμών την πύλη
Και στο βάθος ακουμπώντας το κερί
Φωτιά μεγάλη ανάψει
Της σιγουριάς του απόλυτου η μήτρα τότε θα καεί

Δημήτρης Καφετζής, «Πάγος»

Τα χέρια μου δεν υπακούν
Ούτε αυτά πλέον ορίζω
Μικρά πουλιά τα χέρια μου
δίχως ορισμούς
διαταγές
θέλω και διαβεβαιώσεις

Ελεύθερα

Δημήτρης Καφετζής, «Φως»

Σε κοφτερά βράχια εισδύει το φως
δίχως διχτάκια ασφαλείας σκαρφαλώνει
ψάχνοντας να τρυπώσει μες στα βράχια
να ριζώσει πλάι-πλάι με την ύλη

Δυναμώνει εντός του ο κόσμος
όσο ενώνει τις ψηφίδες των αιώνων
όσο αντέχει να θροΐζει μέσα στο πέρας

Δημήτρης Καφετζής, «Resistance!»

 Αυτοί οι ουρανοί είναι καρφιά στο τσιμέντο της ταράτσας.
Μέρες τώρα απλά περπατάω.
Τα βήματα δεν είναι σαν άλλοτε βαριά.
Πριν και μετά ανάμεσά τους δεν υπάρχει.
Μόνο τέλος.
Το κάθε μικρό τέλος.

Δημήτρης Καφετζής, «Πορτρέτο»

Στέκει αμίλητη με βλέμμα καρφωμένο
Φλόγες τα μάτια της
καταπίνουν λαίμαργα μαινόμενα αύριο
καθώς πέφτουν μέσα στις πυρφόρες τούφες των μαλλιών της

Ένας ασθενικός κι αβέβαιος ανήφορος ο λαιμός της
δρόμος ολισθηρός
που πάνω του έχασε τον έλεγχο των ανθρώπων ο Θεός

Δημήτρης Καφετζής, «Γκρίζο»

Περπατώ μέσα σε δρόμους άγνωστους
καθώς χάνονται ο ένας μες στον άλλον
Οι ανάσες μας ακούγονται σαν μικρές κραυγές, ακούς;
Κοιτώ τα σώματά μας γυμνά
όμορφα καθώς λυγίζουν στο άγνωστο
Κλειστά τα μάτια μας όπως όταν γεννιόμασταν
Ο χρόνος σταματάει κι οι μέρες περνούν φλεγόμενες από μπροστά μας
Οι αναμνήσεις με ζεσταίνουν