Μαρία Πολίτου, «αποβίβαση»

Σε πολιτεία εχθρική σταμάτησε το τρένο.

Απ’ την αρχή κάτι δεν πήγαινε καλά
σε τούτο το ταξίδι.
Τριξίματα
ήχοι παράταιροι μεταλλικοί
μαύρα τα σύννεφα οι καπνοί
των τζιτζικιών εμόλευαν

Μαρία Πολίτου, «θαλασσινό κοιμητήριο»

Γέμισε η θάλασσα σταυρούς.
Χέρια υψωμένα αποζητούν τον ουρανό
παλάμες παιδικές σκάβουνε το νερό

−εδώ Θεός, εκεί Θεός, πού ’ναι ο Θεός−

διψούν για ουρανό.

Μαρία Πολίτου, «Η τυραννία της μνήμης»

Θάνατος που με ζει

ζωή που με πεθαίνει

Λένα Παππά

Δε θέλω να θυμάμαι.
Όχι πια.
Από τότε. Ξέρεις εσύ.
 Ξέρεις;

Μαρία Πολίτου, «Το φως το ανέσπερον»

Μόνος μου απέλπισα το θάνατο.
Οδυσσέας Ελύτης

Ο κόσμος μου ήταν φως.
Μια μαχαιριά στη ροή του χρόνου.
Πληγή βαθιά στο σώμα του ερέβους.
Τώρα πια κατεβαίνω στον Άδη νικητής
 κι ας είμαι ο ηττημένος.

Μαρία Πολίτου, «Ύβρις»

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Γιώργος Σεφέρης

Και πάλι βγαίνει αργόσυρτο, νωθρό το νέο φεγγάρι. Νυχτώνει.
Πού ταξιδεύεις τώρα πια με σπασμένα τα κατάρτια; Ποια θάλασσα γυρεύεις; Ποια στεριά;

Μαρία Πολίτου, «Πίσω στο θεμέλιο του κόσμου»

Βαδίζεις μόνος, ωχρός και διψασμένος σε μονοπάτια αναιμικά.
Εκ γενετής ακρωτηριασμένα.
Ο χρόνος σου πολύτιμος και λιγοστός.
Αναζητώντας θησαυρούς θεσπέσιους
θηράματα ενός θεού μονάχα.
Συλλέγεις μέσα στο δισάκι σου όστρακα και κοχύλια